Ώρα να το πάρουν αλλιώς

Παραδοσιακά τα πολιτικά προγράμματα στην Ελλάδα – πλην των μέτρων που αφορούν τα εισοδήματα και τους φόρους – διαμορφώνονται για να εκφωνούνται.

Το αν θα εφαρμοστούν είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία, ειδικά όταν περιέχουν βαρύγδουπους όρους, όπως π.χ. η «παραγωγική ανασυγκρότηση», την οποία συζητάμε από τη χρονιά της χρεοκοπίας (2010), αλλά ουδέποτε την είδαμε παρότι κυβέρνησαν έκτοτε όλα τα καθιερωμένα κόμματα, αλλά και κάποιοι αουτσάιντερ που αργότερα εξαφανίστηκαν.

Αντιθέτως είδαμε τη χώρα να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην παθογένειά της, να εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον εύθραυστο, μη ασφαλή και αντιπαραγωγικό τουρισμό, να χάνει επιστημονικό δυναμικό, να εξαντλεί φυσικούς πόρους όπως το νερό λόγω έλλειψης σχεδιασμού, να φέρνει στα όριά τους τις αντοχές των αγρίως τουριστικοποιημένων περιοχών, να απειλείται με ερημοποίηση και πάει λέγοντας.

Αν κάποιος ανατρέξει στα πολιτικά προγράμματα, θα νιώσει ίσως ότι κάποια πολύ σημαντική δουλειά έχει γίνει, αλλά η κοινωνική πείρα είναι μάλλον πικρή.

Εν τω μεταξύ τα προβλήματα πυκνώνουν και οι διεθνείς εξελίξεις ανεβάζουν συνεχώς τον πήχη της πρόκλησης.

Δεν θα είναι υπερβολή εάν εκτιμήσουμε ότι το κόστος της κλιματικής κρίσης θα ανεβαίνει συνεχώς ή ότι οι τιμές των πρώτων υλών και της ενέργειας θα αργήσουν πολύ να φτάσουν – αν φτάσουν ποτέ – σε επίπεδα διαχειρίσιμα, τα οποία θα επιτρέπουν να επενδύσουμε χωρίς σοβαρά προσκόμματα στον πρωτογενή τομέα, στον δευτερογενή, στη διασύνδεση μεταξύ τους και στην καινοτομία που θα επιτρέψει στη χώρα να γίνει πραγματικά παραγωγική και αποδοτική.

Η ειρήνευση στην ευρύτερη περιοχή μας – από την ανατολική Ευρώπη έως τη Μέση Ανατολή – γίνεται μια συνεχώς δυσκολότερη υπόθεση, αφού οι εμπλεκόμενοι αυξάνονται αντί να μειώνονται, ενώ οι πρωτογενείς αιτίες των δύο μεγάλων πολέμων είναι εξαιρετικά δύσκολο να «θεραπευτούν» εάν δεν ληφθούν πολύ μεγάλες και γενναίες αποφάσεις από ό,τι αποκαλούμε «διεθνή κοινότητα», αλλά και τους ίδιους τους εμπλεκόμενους, που είναι ήδη όμηροι της εγκληματικής και αυτοκαταστροφικής ανοησίας τους.

Σε βραχύ χρονικό ορίζοντα τα πράγματα εκτιμάται πως θα πάνε ακόμη χειρότερα και θα δοκιμαστούν πολύ σκληρά οι αντοχές της Ευρώπης και της Ελλάδας.

Αυτό σημαίνει πως τα πολιτικά προγράμματα ίσως πρέπει να αναθεωρηθούν, να προσαρμοστούν, να γίνουν μέρος ενός σοβαρού διαλόγου για το ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας και της ανάπτυξης.

Τα πολιτικά καμάρια μας δεν είναι συνηθισμένα να συζητούν σοβαρά, αφού ο λαϊκισμός είναι πολύ ευκολότερος, αλλά, μιας και οι αυτοδυναμίες δεν φαίνονται πλέον εφικτές, μάλλον έρχεται η ώρα να το πάρουν αλλιώς…

Διαβάστε επίσης:

Αγκαλιάζοντας «το πρόγραμμα Ιπποκράτειος Εκπαίδευση»

Τo πολιτικό αδιέξοδο του Ηλία Κασιδιάρη

Βαθαίνει η κοινωνική ασφυξία

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.