Κριτική ταινιών: «Λος τίγκρες» και «Μια φάρμα στην Πορτογαλία»-Ταινίες γεμάτες τρυφερότητα, από την Ισπανία 

Δεν χρησιμοποιούμε τυχαία το ρήμα, το οποίο αναφέρεται στην «άνθιση», αφού «Μια φάρμα στην Πορτογαλία» γίνεται ταινία τρυφερών ανθρώπινων σχέσεων, δίπλα σ’ έναν ολάνθιστο κήπο. Τον σκηνοθετεί η Αβελίνα Πρατ περίτεχνα και μοιάζει να μας ξεναγεί στη φωτεινή πλευρά των ανθρώπων. Το ίδιο πράττει και ο Ισπανός Αντόνιο ντε λα Τόρε με το «Λος τίγκρες», που μέσα από τον συναρπαστικό κόσμο των βιομηχανικών καταδύσεων, ανασύρει ζωντανή την αγάπη, μεταξύ δύο αδελφών. Ο ισπανικός κινηματογράφος έχει την τιμητική του  αυτήν την εβδομάδα στις αίθουσες, θερινές που αντέχουν και χειμερινές που ανοίγουν.

Ανασύροντας, από τον βυθό, την αδελφική αγάπη

Τίτλος ταινίας: «Λος τίγκρες» («Los tigres»)

Σύνοψη: Ο Αντόνιο είναι ο πλέον διακεκριμένος βιομηχανικός καταδύτης, αλλά όταν μπλέκει άσχημα, είναι η αδελφή του αυτή που αναλαμβάνει τη δύσκολη αποστολή της σωτηρίας του

Σκηνοθεσία: Αντόνιο ντε λα Τόρε

Παίζουν: Μπάρμπαρα Λένι, Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ

Όχι, δεν πρόκειται για μια ταινία γυρισμένη στη ζούγκλα, αλλά «οι τίγρεις» είναι δύο αδέλφια που καταδύονται στη θάλασσα και ο Ισπανός Αντόνιο ντε λα Τόρε τα  βοηθά να ανασύρουν την αδελφική αγάπη. Ο Αντόνιο είναι ο ένας δύτης, εξπέρ στις λεγόμενες βιομηχανικές καταδύσεις, το ίδιο και η αδελφή του. Καθώς ο Αντόνιο γερνάει, αντιλαμβάνεται ότι σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με το τέλος της καριέρας του. Όντας ένας αποτυχημένος της ζωής, αδυνατώντας να καταβάλει την απαιτούμενη διατροφή, σε κατάσταση γενικευμένης απελπισίας αποφασίζει να συμμετάσχει σε μια τελευταία, παράτολμη και παράνομη αποστολή: να αλιεύσει και να «σπρώξει» ένα φορτίο κοκκαΐνης. Κι ενώ βρισκόμαστε στον ανδροκρατούμενο κόσμο των καταδύσεων και της διακίνησης ναρκωτικών, μια γυναίκα, η αδελφή του, πραγματοποιεί την πιο τολμηρή κατάδυση. Στην πράξη, σώζει τον αδελφό της από τον θάνατο, στην ουσία του παρέχει το οξυγόνο της αγάπης.

Το φιλμ ανοίγει πολλά κεφάλαια, κι αυτό είναι ίσως ένα πρόβλημά του. Ωστόσο, καταφέρνει να τα φέρει, λιγότερο ή περισσότερο, σε πέρας κι αυτό είναι που τελικά του χαρίζει ένα σαφώς θετικό πρόσημο. Πριν απ’ όλα, ο σκηνοθέτης ασκείται στις εντυπωσιακές, υποβρύχιες λήψεις, οι οποίες ασφαλώς και θεαματικές και λειτουργικές είναι. Ο θεατής, ακόμη κι αν δεν βρει τον τρόπο να «βουτήξει» στα βαθειά της ταινίας, σίγουρα δεν θα μείνει αδιάφορος στα δύσκολα και γοητευτικά πλάνα, τα οποία τον ξεναγούν σ’ έναν άγνωστο κόσμο.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι βιομηχανικοί δύτες είναι φανερό πως αποτελούν αναλώσιμο εργατικό δυναμικό για τους μεγαλοκαρχαρίες της στεριάς. Ο Αντόνιο είναι κατεστραμμένος, σωματικά και ψυχολογικά, κάτι που τον αναγκάζει να γλιστρήσει στα ύδατα της παρανομίας. Κατά τρίτον, όλος αυτός ο κόσμος, «ο καθόλου αγγελικά πλασμένος», είναι ένας κόσμος ανδρών. Ως εδώ, θα λέγαμε, ότι η ταινία -πλην των υποβρύχιων λήψεων- δεν έχει και πολλά πρωτότυπα, να μας συστήσει.

Έρχεται, όμως, η αδελφή να προσδώσει διαφορετική διάσταση σε όλα τα παραπάνω και ν’ αποδείξει ότι η πραγματική «τίγρης» είναι αυτή, μια γυναίκα. Στη φιλμική δράση παρεμβαίνει δυναμικά, ως σώμα, διασώζοντας τον Αντόνιο, αλλά κυρίως ως «ψυχή», ανασύροντας από τον βυθό τη χαμένη  αδελφική αγάπη. Με λάιτ μοτίφ (αφηγηματικό άξονα) ένα ρολόι, δώρο του πατέρα τους, ο σκηνοθέτης βρίσκει έναν ευφυή τρόπο να συνδέσει τα κομμάτια της ιστορίας του. Έχοντας μεγαλώσει στη σκιά των ανδρών της οικογένειάς της, αποδεικνύει στην πράξη πόσο πιο ώριμη υπήρξε από αυτούς. Από έναν «μεροληπτικό», υπέρ του αγοριού, πατέρα  κι έναν αδελφό, που κάθε άλλο παρά ήρωας είναι. Παρουσιάζεται ως τέτοιος, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ναυάγιο, που το ανασύρει από το σκοτάδι η αγάπη της αδελφής του για να το φέρνει στο φως της ζωής.

Αξιολόγηση: *** 1/2

 Όταν ο κινηματογράφος είναι ένα χάδι

Τίτλος ταινίας: «Μια φάρμα στην Πορτογαλία» («Una quinta portugesa»)

Σύνοψη: Ο Φερνάντες, καθηγητής γεωγραφίας, υποκλέπτει την ταυτότητα ενός κηπουρού και αναλαμβάνει τα σχετικά καθήκοντα, στη φάρμα της Αμάλια, στην επαρχία της Πορτογαλίας. Ξαφνικά, ανακαλύπτει ότι και μια άγνωστη γυναίκα έχει πράξει το ίδιο, υποκλέπτοντας την ταυτότητα της εξαφανισμένης συζύγου του

Σκηνοθεσία: Αβελίνα Πρατ

Παίζουν: Μαρία ντε Μεντέιρος, Μανόλο Σόλο

Δεν είναι μόνον «Ένα σπίτι στην Πορτογαλία», όπως προδίδει ο αυθεντικός τίτλος, αλλά ένα ολάνθιστο μπουκέτο ανθρώπων το οποίο χρωματίζει τις εικόνες της Αβελίνα Πρατ, σ’ αυτήν την πολύ τρυφερή ταινία. Το φιλμ διακρίνεται από μια πρωτοτυπία που όμοιά της δεν θυμάμαι: πρώτοι και δεύτεροι ρόλοι, πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές, είναι όλοι, αυτό που λέμε, «καλοί άνθρωποι».

Με τις ανθρώπινες αδυναμίες, τις ανασφάλειες, τις αποτυχίες τους, όλοι δρουν, με ηρεμία και αλληλοκατανόηση. Ακόμη και στις παρανομίες τους (δύο από αυτούς έχουν υποκλέψει τις ταυτότητες νεκρών συνανθρώπων τους), δεν προδίδουν την αγάπη τους για τον άνθρωπο, δεν ευτελίζουν τις συμπεριφορές τους.

Πρώτος ο Φερνάντο, που γίνεται Μανοέλ, καθηγητής γεωγραφίας, με εξαφανισμένη τη σύζυγό του, βρίσκει φιλόξενο καταφύγιο σε μια φάρμα στην Πορτογαλία, και το σπίτι αυτό γίνεται μια ζεστή αγκαλιά. Έχοντας αλλάξει ταυτότητα, εργαζόμενος ως κηπουρός, αγκαλιάζει αυτός με τη σειρά του τη γη, της δείχνει όλη την αγάπη του. Από την άλλη, η ιδιοκτήτρια Αμάλια επιδεικνύει την ίδια επιθυμία για οικιακή θαλπωρή, όντας γεννημένη στην Αγκόλα της πορτογαλικής αποικιοκρατίας. Συγχρόνως, εμφανίζεται στο εγκαταλελειμένο σπίτι του Φερνάντο μια γυναίκα από τη Σερβία, τόπο καταγωγής της συζύγου του. Όλοι είναι με τον τρόπο τους εξόριστοι, όλοι ψάχνουν μια γη να την κάνουν πατρίδα, ακόμη κι αυτοί που συγκεντρώνονται γύρω από ένα τραπέζι χαρτοπαιγνίου. Εκεί όπου εκδηλώνονται ματαιωμένα όνειρα, νοσταλγικές αναπολήσεις.

Αυτή η ολότελα ανθρώπινη ανάγκη μοιάζει να ζεσταίνει τις καρδιές, να τους φέρνει όλους κοντά, να γίνουν αυτό το ανθρώπινο μπουκέτο, όπως το αναφέραμε. Η σκηνοθέτης Αβελίνα Πρατ γνωρίζει τον τρόπο να το κάνει πολύχρωμο και ευωδιαστό. Έστω κι αν προσπερνάει κρίσιμα ζητήματα, όπως της βάρβαρης αποικιοκρατίας, κάπως με νοσταλγική διάθεση. Ακόμη κι αν όλοι οι ήρωες κινούνται σε οικήματα μεγαλοαστικά, άνετα, που εύκολα μπορούν να χαρίσουν την απαιτούμενη ζεστασιά σ’ έναν άνθρωπο. Δεχόμαστε ότι δεν είναι υποχρεωμένο το σινεμά να εικονογραφεί μόνον δυστυχία ή προβλήματα, έχουν χώρο μέσα του και ανθρώπινες ιστορίες. Δεν πειράζει να μοιάζουν με παραμύθια. Έχει την άδεια η έβδομη τέχνη να γίνεται κι αυτή μια αγκαλιά για τους θεατές.

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης:

Ζευγάρι στη ζωή, αντίπαλοι στη σκηνή: Ο Γιάννης Τσορτέκης και η Έλενα Μαυρίδου για 2η χρονιά στη «Δεσποινίδα Τζούλια» – Από 9 Νοεμβρίου, στο Θέατρο Χώρος

Billboard: Το «Choosin’ Texas» της Ella Langley κατέρριψε το ιστορικό ρεκόρ του «All I Want for Christmas» της Mariah Carey (photos/videos)

Ο Μακρόν παρασημοφόρησε Σκορσέζε και Ντε Νίρο στη Νέα Υόρκη (video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.