Κλινικές περιπτώσεις σήψης

Η υπόθεση των ιδιωτικών κλινικών στη Θεσσαλονίκη που σφραγίστηκαν – με τη μία να βρίσκεται αντιμέτωπη με εξαιρετικά σοβαρά ευρήματα για παράνομη λειτουργία ογκολογικού τμήματος – ενδεχομένως σε κάποιους να προκαλεί έκπληξη.

Σίγουρα όχι σε όσους βιώνουν την εμπειρία ως ασθενείς και συγγενείς ασθενών. Σίγουρα όχι σε όσους τα γνωρίζουν αυτά και τα επισημαίνουν από καιρό. Σίγουρα όχι σε όσους κάνουν χρυσές δουλειές και σε όσους έχουν «το μαχαίρι και το πεπόνι». Δηλαδή, σε όσους έχουν την εξουσία να λαμβάνουν αποφάσεις, να τις επιβάλουν  και να κατευθύνουν το χρήμα.

Η πανδημία άνοιξε την όρεξη!

Στον καιρό της πανδημίας είδαμε να διαμορφώνεται ένα σύστημα εκχώρησης ολοένα  και μεγαλύτερου μέρους των υπηρεσιών υγείας προς τον ιδιωτικό τομέα. Η κυβέρνηση το παρουσίαζε ως απάντηση στις έκτακτες ανάγκες του Covid και την ανεπάρκεια του δημόσιου εθνικού συστήματος υγείας. Καθώς φάνηκε, δεν ήταν απλά ανάγκη, αλλά  ευκαιρία για…γιορτή και μοίρασμα άφθονου χρήματος.

Δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι κατευθύνθηκαν σε ιδιωτικές δομές υγείας. Ασθενείς δημόσιων νοσοκομείων μεταφέρονταν σε ιδιωτικές κλινικές. Ακόμη και γιατροί, νοσηλευτές και προσωπικό του ΕΣΥ μετακινήθηκαν για να τις στελεχώσουν! 

Τότε, διατυπώναμε σοβαρά ερωτήματα για τους όρους, τον έλεγχο και τη διαφάνεια αυτής της σχέσης.

Ως βουλευτής και αναπληρώτρια τομεάρχης Υγείας είχα φέρει στη Βουλή μια αδιανόητη καταγγελία: γιατρός ιδιωτικής κλινικής βρισκόταν μέσα στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και έκανε διαλογή non-Covid ασθενών για μεταφορά στην εν λόγω κλινική.

Είχα ζητήσει, τότε, από το υπουργείο Υγείας να καταθέσει τα έγγραφα που νομιμοποιούσαν την παρουσία του γιατρού-εκπροσώπου της ιδιωτικής κλινικής σε γραφείο του νοσοκομείου,  την πρόσβασή του στα στοιχεία των ασθενών και τη διαδικασία με την οποία γινόταν η διαλογή τους. Ουδέποτε έλαβα απάντηση, όπως και σε άλλα ερωτήματα και καταγγελίες. Όπως για παράδειγμα, για τις μετακινήσεις γιατρών και νοσηλευτών από υποστελεχωμένα δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης- τα οποία πάλευαν να σώζουν ζωές- προς ιδιωτικές κλινικές! Υπήρξε μάλιστα ιδιωτική κλινική στην πόλη, που ενώ αρχικά είχε επιταχθεί( επί πληρωμή, όπως όλες), τελικά μετά από καταγγελίες δεν χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό για τον οποίο είχε επιταχθεί, καθώς οι εγκαταστάσεις της δεν ήταν κατάλληλες για τις συγκεκριμένες υπηρεσίες!

Το ερώτημα ήταν ήδη προφανές από τότε, αλλά ανίσχυρο να περάσει στην κοινή γνώμη που ζυμωνόταν με την ατομική ευθύνη και την αποκοινωνικοποίηση: σε ποιες τσέπες πήγαιναν οι δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι, με ποιους όρους και ποιος έλεγχε την ποιότητα των υπηρεσιών υγείας που μεταφέρονταν από το δημόσιο σε ιδιώτες;

Αν τα πράγματα δεν γίνονταν έτσι όπως έγιναν, η πανδημία θα έπρεπε να είχε οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο από αυτό που ξεχειλίζει σήμερα, την εμπορευματοποίηση της υγείας σε σημείο να φτάνει, όπως δείχνουν τα πρόσφατα παραδείγματα, σε πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Με την αρπαχτή  και τον κομπογιαννιτισμό στην υγεία να αποκτούν χαρακτηριστικά «πανδημίας».

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, όπως και η περίπτωση των κλινικών της Θεσσαλονίκης, άνοιξαν με τον πιο τραγικό τρόπο  και το «καπάκι του βόθρου» και τη συζήτηση. Αρκεί, βέβαια, αυτή να μην περιοριστεί στις αστυνομικές και δικαστικές παραμέτρους της και να μην σβήσει μαζί με τα φώτα της δημοσιότητας.

Ανάγκη για ένα νέο ΕΣΥ

Αν κριτήριο είναι το αίσθημα ασφάλειας των ανθρώπων, η ποιότητα, ο σεβασμός στους  ευρωπαϊκούς, δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους που δαπανώνται, τότε με βάση τα παραπάνω, δεν μπορεί να μιλά κάποιος για ένα πετυχημένο μοντέλο. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να μιλούν εκείνοι που άφησαν τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του δημόσιου Εθνικού Συστήματος Υγείας να γιγαντωθούν προκειμένου να τις επικαλούνται ως πρόσχημα για την αποδόμησή του και την άνευ όρων εκχώρηση των υπηρεσιών υγείας.

Το μοντέλο που έχει διαμορφωθεί σήμερα παράγει ανασφάλεια. Και δεν  μπορούν να εγγυηθούν κάτι διαφορετικό εκείνοι που το εμπνεύστηκαν, το κατασκεύασαν βάσει των πολιτικών τους επιλογών.

Κατά συνέπεια, προϋπόθεση για αντικατάσταση του σάπιου από κάτι υγιές είναι η αλλαγή πολιτικής, προκειμένου να διαμορφωθούν και οι όροι για αλλαγή κατεύθυνσης και δημιουργίας ενός νέου μοντέλου.  Ενός νέου ΕΣΥ που θα συνεχίσει να φέρει στο DNA του την αδιαπραγμάτευτη κοινωνική και πολιτική αξία ότι η υγεία είναι για όλους,  ότι δεν είναι εμπόρευμα ή προνόμιο. Με θεμέλιο την αρχή της καθολικής και ισότιμης πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας,  πάνω στο οποίο θα δομηθεί ένα σύγχρονο μοντέλο, προσαρμοσμένο στις σημερινές ανάγκες των ανθρώπων και τις προκλήσεις που ήδη βρίσκονται μπροστά μας: από τη γήρανση του πληθυσμού και τις νέες μορφές νοσηρότητας, μέχρι την κλιματική αλλαγή και την επίδρασή της στην ανθρώπινη υγεία.

Ένα νέο ΕΣΥ ανοιχτό στη διεθνή επιστημονική γνώση και εμπειρία, με διαφάνεια και πραγματική λογοδοσία, με σπάσιμο κατεστημένων και διαμόρφωση συνθηκών για την ενίσχυσή του με νέους επιστήμονες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό.

Το νέο ΕΣΥ δεν μπορεί να γίνει μ’ ένα σύνθημα και με λόγια. Χρειάζεται σχέδιο, σοβαρή δημόσια διαβούλευση, χωρίς στερεότυπα και αποκλεισμούς, επιστημονική δουλειά, ανάγνωση της διεθνούς εμπειρίας και των ασθενών, αξιοποίηση της γνώσης και  της επίμονης προσπάθειας των ανθρώπων που συνεχίζουν να το υπηρετούν, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια.

*Δημοσιογράφος-πρώην βουλευτής

Διαβάστε επίσης:

Τα κτίρια, τεράστιο ανεκμετάλλευτο «κοίτασμα» ενέργειας της Ελλάδας

Από τον Κρίστοφερ στη Γκίλφοϊλ – Ποιος αποφασίζει πότε πέφτουν οι κυβερνήσεις;

Το Ισραήλ από σύμβολο ιστορικής τραγωδίας σε διεθνώς απομονωμένη δύναμη

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.