Μηδενικές αποδόσεις στις καταθέσεις , αστρονομικά επιτόκια στα δάνεια

Ζούμε σε μια χώρα όπου η λέξη «τραπεζικό σύστημα» έχει καταντήσει συνώνυμο της θεσμοθετημένης ασυδοσίας και της απροκάλυπτης τοκογλυφίας. Τα τελευταία στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για τον Αύγουστο δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Αποκαλύπτουν, με τον πιο κυνικό τρόπο, ένα όργιο αισχροκέρδειας, μια «ψαλίδα» ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και δανείων που δεν είναι απλώς μεγάλη, είναι προκλητική, είναι εξοργιστική, είναι μια καθαρή ληστεία σε βάρος των πολιτών και των επιχειρήσεων.

Ας δούμε τους αριθμούς,. Το μέσο επιτόκιο στις νέες καταθέσεις παρέμεινε καθηλωμένο στο εξευτελιστικό 0,37%. Αυτό είναι το αντίτιμο που δίνουν οι τράπεζες στους Έλληνες που, με χίλιες θυσίες, καταφέρνουν να αποταμιεύσουν μερικά χρήματα. Ένα ποσοστό κοροϊδία, που δεν καλύπτει ούτε στο ελάχιστο τον πληθωρισμό, καταδικάζοντας τις οικονομίες των νοικοκυριών σε αργό θάνατο. Και για τις απλές καταθέσεις, το ταμιευτήριο, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη: 0,03%! Δηλαδή, μηδέν. Οι τράπεζες κρατούν τα χρήματά μας σχεδόν δωρεάν, και εμείς πρέπει να τους λέμε και ευχαριστώ.

Την ίδια στιγμή, όμως, όταν ο πολίτης ή η επιχείρηση χρειάζεται να δανειστεί, το σκηνικό αλλάζει άρδην. Εκεί, η τράπεζα μετατρέπεται σε έναν αδυσώπητο εισπράκτορα. Το μέσο επιτόκιο στα νέα δάνεια εκτοξεύτηκε στο 4,79%. Μιλάμε για μια διαφορά 4,42 ποσοστιαίων μονάδων. Αυτή η «ψαλίδα» είναι το κέρδος των τραπεζών, ένα κέρδος που βγαίνει απευθείας από την τσέπη του Έλληνα, που καλείται να πληρώσει πανάκριβα το χρήμα που οι ίδιες οι τράπεζες δανείζονται σχεδόν τζάμπα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και παίρνουν από εμάς με μηδενικό επιτόκιο.

Και αν πάμε στις πιστωτικές κάρτες, ο εκβιασμός κορυφώνεται. Εκεί, το μέσο επιτόκιο αγγίζει το αστρονομικό 14,59%. Αυτό δεν είναι τραπεζικό προϊόν, είναι τοκογλυφία. Είναι η παγίδα που στήνεται στον άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη, που καλείται να πληρώσει τόκους που θυμίζουν άλλες, σκοτεινές εποχές. Πώς μπορεί ένας πολίτης να ανταπεξέλθει σε τέτοιες χρεώσεις; Πώς μπορεί μια μικρομεσαία επιχείρηση να αναπτυχθεί όταν το κόστος του χρήματος είναι τόσο απαγορευτικό;

Το πιο εξοργιστικό, όμως, δεν είναι η συμπεριφορά των τραπεζών. Αυτή, άλλωστε, είναι αναμενόμενη σε ένα σύστημα που λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα το μέγιστο κέρδος. Το πιο εξοργιστικό είναι η εκκωφαντική σιωπή της κυβέρνησης και των εποπτικών αρχών. Πού είναι το Υπουργείο Οικονομικών; Πού είναι η Τράπεζα της Ελλάδος; Γιατί ανέχονται αυτή την αισχροκέρδεια; Γιατί δεν παρεμβαίνουν για να βάλουν ένα όριο σε αυτή την ασυδοσία;

Η απάντηση είναι απλή: Γιατί η κυβέρνηση έχει επιλέξει πλευρά. Έχει επιλέξει να προστατεύει τα κέρδη των τραπεζών, ελπίζοντας ότι αυτά τα κέρδη θα οδηγήσουν κάποια στιγμή σε ανάπτυξη. Αλλά η ανάπτυξη που βασίζεται στο ξεζούμισμα της κοινωνίας είναι μια ανάπτυξη πλασματική, μια ανάπτυξη που αφορά λίγους και αφήνει τους πολλούς στο περιθώριο.

Αρκετά με την κοροϊδία. Αυτή η «ψαλίδα» πρέπει να κλείσει. Και πρέπει να κλείσει τώρα. Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση που θα έχει το θάρρος να συγκρουστεί με τα τραπεζικά λόμπι, που θα επιβάλλει κανόνες και πλαφόν στα επιτόκια, που θα προστατεύσει τον καταθέτη και τον δανειολήπτη. Χρειαζόμαστε ένα τραπεζικό σύστημα που θα λειτουργεί προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας, και όχι ως ένας μηχανισμός ληστείας. Όσο αυτό δεν γίνεται, ο Έλληνας πολίτης θα παραμένει όμηρος μιας ασύδοτης τραπεζικής ελίτ, με τις ευλογίες ενός κράτους που έχει ξεχάσει τον ρόλο του.

Η Ιωάννα Λιούτα Πολιτική και οικονομική αναλύτρια

Διαβάστε επίσης

Πώς το κράτος θησαυρίζει από την ακρίβεια την ώρα που ο κόσμος ψάχνει τα φθηνότερα μακαρόνια

Το ευρωπαϊκό αδιέξοδο και το ενεργειακό «τελεσίγραφο» Πούτιν

Ούτε 30 ευρώ καθαρά για τους δημοσίους υπαλλήλους και αυτά από το τέλος του 2027

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.