Κριτική ταινίας: «The social reckoning»-Καταγγελία ή άλλοθι του Facebook ;

Τίτλος ταινίας: «The social reckoning»

Σύνοψη: Μια εργαζόμενη στο Facebook του γνωστού Μαρκ Ζούκερμπεργκ τροφοδοτεί τον δημοσιογράφο Τζέφρι Χόροβιτς, της «Wall street journal» με στοιχεία τα οποία θέτουν εν αμφιβόλω την ηθική του γνωστότερου μέσου κοινωνικής δικτύωσης. Η συνέχεια είναι κάτι ανάμεσα σε ταινία καταγγελίας και αναζήτησης της αλήθειας

Σκηνοθεσία:  Άαρον Σόρκιν

Παίζουν: Τζέρεμι Στρονγκ, Τζέρεμι Άλλεν Γουάιτλ Νίκι Μάντισον

Από σεναριογράφος ξεκίνησε ο Άαρον Σόρκιν («Ζήτημα τιμής», «The social network»), τώρα στο «The social reckoning» τον γνωρίζουμε και ως σκηνοθέτη, σε μια ταινία που μοιάζει με σίκουελ. Ουσιαστικά, ο Σόρκιν συνεχίζει την ιστορία η οποία ξεκίνησε με το «Social network» και σκηνοθέτη τον Ντέιβιντ Φίντσερ. Αυτή είναι και μια μεγάλη διαφορά: ο Φίντσερ γνωρίζει το τρόπο να οργανώνει την πλοκή, να την εμποτίζει με αιρετικές απόψεις, να επιτρέπει στον θεατή να διεισδύσει σε αυτήν, ακόμη και από πλάγιες οδούς. Από την άλλη, ο Σόρκιν δεν ρισκάρει, δεν παραβιάζει τους κανόνες. Έτσι, η ενδιαφέρουσα ιστορία της εργαζόμενης στο Facebook, n οποία σαν άλλη Κασάνδρα προμηνύει δεινά για το συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, μένει στον αφρό, χωρίς να βουτάει στα βαθειά. Συνεργάτης της στην όλη προσπάθεια να κοντράρει ένα ισχυρό σύστημα, ο δημοσιογράφος Τζέφρι Χόροβιτς. Αυτό είναι και το πραγματικό όνομα του εργαζόμενου στη «Wall street journal», αφού το φιλμ βασίζεται σε γεγονότα που έχουν να κάνουν με τον κόσμο του Facebook. Δυστυχώς, όμως, στον κινηματογράφο δεν αρκεί να έχεις μια καλή ιστορία, αλλά να μπορείς να τη σκηνοθετήσεις.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Σόρκιν θα μπορούσε να πάρει μαθήματα από τον Άλαν Τζ. Πάκουλα, τον δημιουργό της παρόμοιας σε προθέσεις ταινίας, το γνωστό  «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου». Εδώ, ο σκηνοθέτης αδυνατεί να στήσει το σκηνικό της έντασης, να το «χρωματίσει», να εξερευνήσει τις κρυμμένες γωνιές του. Μένει στην απλή αφήγηση, ποντάρει στον συναισθηματισμό. Προσπαθεί βέβαια, με τα πίσω- μπρος του χρόνου, να μην ακολουθήσει την γραμμική οδό της αφήγησης. Δεν φτάνει αυτό. Ούτε οι χαρακτήρες έχουν μεγάλη υποστήριξη ούτε οι σχέσεις τους. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια ορθογραφημένη ταινία καταγγελίας, την οποία μπορεί άνετα να παρακολουθήσει κάποιος για τις παρεχόμενες πραγματολογικές πληροφορίες. Ως εκεί, υπάρχει ένα ενδιαφέρον. Στο τέλος, όπως συμβαίνει σε πολλές ανάλογες ταινίες, μένει το άλλοθι ότι ακόμη και μέσα στον βούρκο κάποιοι επιπλέουν και είναι αυτοί που βοηθούν στη βελτίωση των πραγμάτων. Μετά από το κήρυγμα για τη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου από την κεντρική ηρωίδα, το «ηθικό δίδαγμα» είναι ότι στην Αμερική πάντα θα βρίσκονται κάποιοι να υπερασπίσουν τις αξίες της.

Αξιολόγηση: **

Διαβάστε επίσης:

Σίντνεϊ Σουίνι και Μέριλιν Μονρόε είναι συγγενείς – Η απρόσμενη αποκάλυψη που συνδέει τις δυο σταρ του Χόλιγουντ (Videos/Photos)

«Oasis: Don’t Look Back In Anger»: Γιατί η πολυσυζητημένη συμφιλίωση των αδελφών Γκάλαχερ έμεινε εκτός ντοκιμαντέρ

Κριτική ταινίας: «Αναγέννηση» – Εκεί όπου το όνειρο είναι παράνομο

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.