Τηλεμαγειρέματα…

Τελικά το νυστέρι δεν το γλίτωσα. Και το δεξί μου γόνατο, με τον φρεσκοσενιαρισμένο χιαστό και τον κουτσουρεμένο μηνίσκο του, με κάρφωσε κανονικά στον καναπέ του πόνου για μια ολόκληρη βδομάδα. Τι πόνος, αδελφέ μου! Και δεν μιλάω, βέβαια, για τον γονατικό – αυτόν, κάτι η φαρμακοβιομηχανία, κάτι η βεβαιότητα ότι όλα συμβαίνουν για καλό σκοπό και βαίνουν και βελτιούμενα, τον κουλαντρίζεις.

Τελικά το νυστέρι δεν το γλίτωσα. Και το δεξί μου γόνατο, με τον φρεσκοσενιαρισμένο χιαστό και τον κουτσουρεμένο μηνίσκο του, με κάρφωσε κανονικά στον καναπέ του πόνου για μια ολόκληρη βδομάδα. Τι πόνος, αδελφέ μου! Και δεν μιλάω, βέβαια, για τον γονατικό – αυτόν, κάτι η φαρμακοβιομηχανία, κάτι η βεβαιότητα ότι όλα συμβαίνουν για καλό σκοπό και βαίνουν και βελτιούμενα, τον κουλαντρίζεις.

Αλλά ο τηλεοπτικός πόνος αυτής της κλινήρους μου βδομάδας ήταν πολύ άουτς! Καθηλωμένη και δυσκίνητη, καταδύθηκα σε όλα αυτά τα πανομοιότυπα κι ατέρμονα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα κι απογευματινοβραδινά τηλεπρογράμματα που ποτέ άλλοτε δεν βλέπω – ορκίζομαι, ορκίζομαι, κύριοι δικασταί. Πώς άντεξα, το γόνατό μου το ξέρει… Πόση απύθμενη βλακεία! Πόσοι ακκιζόμενοι γουαναμπήδες! Πόσα μη θέματα που ανάγονται σε μείζονα και κοσμοϊστορικά! Πόση κουτσομπολίστικη αυτοαναφορικότητα να λειτουργεί ως πρόφαση ύπαρξης για έναν ολόκληρο ψευτοαστραφτερό μικρόκοσμο… Πόσες ώρες σκέτου τίποτα!

Και πόση μαγειρική, φίλε μου!

Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, όλο και περισσότερες εκπομπές, αντελήφθην, περιστρέφονται γύρω από το φαγητό. Θα υπέθετε, δηλαδή, κάποιος ανίδεος επισκέπτης της νεοελληνικής τηλεπραγματικότητας ότι σ’ αυτή τη χώρα τρώμε με χρυσά κουτάλια· και διαρκώς. Κλασικές τηλεοπτικές συνταγές, προχώ κόνσεπτ, ερωτικοδιατροφικά κόνσεπτ, διαγωνιστικά τραπεζώματα μεταξύ αγνώστων, ο Μποτρίνι και οι επιδρομές του – ψέματα, αυτόν τον είχα δει και προ εγχείρησης…

Ήταν, που λέτε, τόσο οξυμμένη η όλη φαγοκατάσταση, την οποία αίφνης ανακάλυπτα μέσα απ’ το τηλεχειριστήριό μου, ώστε άρχισα να βλέπω παντού φαγοπότια – και μαγειρέματα. Είδα, ας πούμε, τον δεδηλωμένο δελφίνο Αβραμό αρχικά να τρώει τα λυσσακά του – εκείνος θα πολεμήσει μέχρι τέλους για τον επίζηλο τίτλο και δη για την ανάδειξη του νέου αρχηγού από διευρυμένη «φιλική» νεοδημοκρατική βάση. Και λίγο αργότερα, τον είδα να τρώγεται κανονικά ως πολιτικό ορντέβρ από την Ντόρα – ήταν να μην της ανοίξει η όρεξη αυτηνής…

Και στον απόηχο της απόσυρσης Αβραμόπουλου, βγαίνει κι ο συνάδελφος Παναγιωτόπουλος και ρίχνει τη δική του ρηξικέλευθη συνταγή: cuisine fusion ξεγυρισμένη μεταξύ Αντώνη και Δημήτρη, ιδού τι χρειάζεται, λέει, η αξιωματική αντιπολίτευση για να ξαναστρωθεί το πολιτικό τραπέζι της! Ξέρω γω, ρε Πάνο; Λες να λειτουργήσει; Ο Μποτρίνι τι λέει σχετικά; Ο Γιάννης Μανώλης, έστω;

Ο Ραφηνάτος, πάντως, ξεκούραστος και καλοφαγωμένος, εμφανίστηκε στην Κεντρική Επιτροπή και επιδεικνύοντας θεάρεστη συνέπεια επέμεινε στη δική του κλασική συνταγή Μπαϊρακτάρη: «Όποιος δεν στηρίξει τον νέο πρόεδρο, θα ’χει να κάνει μαζί μου», είπε και ελάλησε με το γνωστό κουτσαβακικοανώδυνο υφάκι του. Α, αυτό το πιάτο καθόλου δεν το άγγιξα, ομολογώ. Απλά άλλαξα κανάλι. Και τότε είδα την Πόπη Μαλλιωτάκη – που αρχικά δεν θυμόμουν ποια είναι – να διαρρηγνύει τα ολόμαυρα ψιλολαμέ ιμάτιά της, διότι εκείνη δεν πρόκειται να πληρώσει όσα έφαγε κι άφησε απλήρωτα η Αγγελική Ηλιάδη με τον μακαρίτη τον Μπάμπη Λαζαρίδη (τους), ’ντάξει;

Εντάξει, Πόπη μου, εντάξει. Έχεις κι εσύ τα δίκια σου… Τι να πει, όμως, κι ο Παπακωνσταντίνου που, θέλει δεν θέλει, καλείται να πληρώσει όσα έφαγε κι άφησε απλήρωτα η μακαρίτισσα η πρώην κυβέρνηση… Εκεί να δεις νταβατζιλίκι, Πόπη μου. Ο κόσμος της νύχτας σε hard core πρωινή έκδοση. Άσε που ο κυρΓιώργος, εκεί που προσπαθεί να βρει την αναθεματισμένη τη βιώσιμη συνταγή μεταξύ χάι προεκλογικών δεσμεύσεων και καραλόου ρεαλιστικών προοπτικών, όλο και τρώει τις χλαπάτσες του Αλμούνια. Οι οποίες, πολύ φοβάμαι, γίνονται βδομάδα τη βδομάδα και πιο bitter. Πίκρα ατελείωτη, δηλαδή…

Κι ενώ οι νεοκυβερνητικοί ανακατεύουν απεγνωσμένα τη μανέστρα – βγάλε μια καροαπόσυρση, ρίξε κάνα επίδομα, κόβε ασχετοκονδύλια – βγήκε και η βρόμα για όλα εκείνα τα κρατικά και απροσμέτρητα που παίρνει μηνιαίως ο Σπύρος Παπαδόπουλος για να κάνει μια εκπομπή αναντίρρητης ποιότητας – και να ’χει και την υγειά του, ο άνθρωπος. Εκεί να δείτε περισπούδαστες τοποθετήσεις επί του θέματος από τους μεσημεριανούς πανελίστες, που κρυφίως, βέβαια, ορέγονταν τα σπυρομεγαλεία… Ο Γερουλάνος, ως καθ’ ύλην αρμόδιος, τι φρονεί, τελικά;

Α, πραγματικά μπούχτισα μια βδομάδα τέζα με τα αναμασήματα, τα μαγειρέματα και τις δήθεν συνταγές λύτρωσης. Άλλαξα μια τελευταία φορά κανάλι. Κι έπεσα πάνω στην «Πολίτικη κουζίνα» του Μπουλμέτη. Και την ξανάδα σχεδόν όλη, με την ίδια σχεδόν συγκίνηση της πρώτης φοράς. Μια ζεστασιά, μια νοσταλγία, κάτι χαμένες πατρίδες και συνταγές, μια γλυκόπικρη γεύση ζωής… Αλλά εκείνο που μου ’μεινε περισσότερο από την ταινία ήταν η φράση που έλεγε ο παππούς στον μικρό Φάνη: «Μέσα στο ονειρεύομαι, υπάρχει το ρεύομαι».

Ε, στην τηλεόρασή μας έχουν πάψει προ πολλού να ονειρεύονται. Μόνο ρεύονται…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.