Την Παρασκευή το βράδυ, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε με μια μικρή ομάδα ανώτερων αξιωματούχων της κυβέρνησης και αποφάσισε να εγκρίνει μια επιδρομή στο Καράκας από κομάντος της Δύναμης Δέλτα για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, στους παρόντες ήταν ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ο Υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, ο Νταν Κέιν, πρόεδρος του Γενικού Επιτελείου Στρατού, και ο Στίβεν Μίλερ, ο πιο σημαντικός σύμβουλος πολιτικής του Προέδρου, με πολλά χαρτοφυλάκια και έντονα αντιδραστικό πνεύμα. Αξιοσημείωτα απουσίαζε ο Αντιπρόεδρος, Τζ. Ντ. Βανς.

Το Σάββατο, όταν η ίδια ομάδα ανακοίνωσε στο Mar-a-Lago ότι η επίθεση ήταν επιτυχής, ο Βανς δεν ήταν εκεί. Μια λεπτομερής αναφορά από την Wall Street Journal σχετικά με τους μήνες σχεδιασμού που οδήγησαν στην επίθεση δεν ανέφερε ούτε μία φορά το όνομα του Αντιπροέδρου, επισημαίνει σε άρθρο του ο New Yorker.

Ο αποκλεισμός του Βανς μπορεί να οφείλεται σε ιδεολογικούς λόγους. Ο Αντιπρόεδρος, ο οποίος υπηρέτησε στο Ιράκ, υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους επικριτές του αμερικανικού παρεμβατισμού στη δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ, τόσο πριν εισέλθει στον Λευκό Οίκο όσο και έκτοτε. (Την περασμένη άνοιξη, όταν το The Atlantic δημοσίευσε συνομιλίες του Signal για τον σχεδιασμό βομβιστικής επίθεσης στην Υεμένη, τα μηνύματα έδειχναν τον Βανς να κάνει μερικές προειδοποιητικές παρατηρήσεις). Αυτό μπορεί να εξηγεί – σύμφωνα με το άρθρο – γιατί έλειπε.

Αλλά ο Βανς είναι επίσης ο πιο ικανός στην επικοινωνία στην τροχιά του Προέδρου, και έτσι η απουσία του ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη στις συγκεχυμένες και ποικίλες απαντήσεις που έχει δώσει η κυβέρνηση στα πιο βασικά ερωτήματα σχετικά με την απαγωγή Μαδούρο: Τι ήταν πραγματικά η επίθεση και τι σκοπεύει να συμβεί στη συνέχεια με τον Πρόεδρο στη Βενεζουέλα;

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, όταν ο Βανς τελικά παρουσίασε τα επιχειρήματά του για την επίθεση, σε μια μακρά ανάρτηση στο X, φαινόταν να σκέκεται περισσότερο στα νομικά επιχειρήματα υποκρύπτοντας μια αγωνία. Η Βενεζουέλα του Μαδούρο, υποστήριξε, ήταν πηγή ναρκωτικών – αν όχι φαιντανύλης, η οποία υπήρξε η μάστιγα της αγαπημένης Μεσοδυτικής περιοχής του Βανς την τελευταία δεκαετία, τότε σίγουρα κοκαΐνης – και «κέντρο κέρδους για όλα τα καρτέλ της Λατινικής Αμερικής».

Ο Βανς αναγνώρισε ότι υπήρχε «πολλή κριτική για το πετρέλαιο», υπαινισσόμενος ανησυχίες ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν αποτελεσματικά τη δύναμή τους για να κλέψουν τα σημαντικά αποθέματα της Βενεζουέλας, χωρίς καν να επικαλούνται έστω και προσχηματικούς λόγους. Πριν από είκοσι χρόνια, ο Βανς συνέχισε, υπό ένα προηγούμενο καθεστώς, «η Βενεζουέλα απαλλοτρίωσε αμερικανική πετρελαϊκή περιουσία και μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσε αυτήν την κλεμμένη περιουσία για να πλουτίσει και να χρηματοδοτήσει τις ναρκοτρομοκρατικές της δραστηριότητες». Ο Βανς συνέχισε: «Καταλαβαίνω την ανησυχία για τη χρήση στρατιωτικής βίας, αλλά υποτίθεται ότι απλώς πρέπει να επιτρέψουμε σε έναν κομμουνιστή να κλέβει τα πράγματά μας στο ημισφαίριό μας και να μην κάνουμε τίποτα;» Η δήλωσή του δεν συνιστούσε υπόθεση πολέμου ή κάτι τέτοιο.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα και η σύλληψη του Προέδρου της, η πιο σημαντική πράξη εξωτερικής πολιτικής αυτής της κυβέρνησης, έχει σχεδιαστεί άψογα και έχει υποεκτιμηθεί θλιβερά, αναφέρει ο New Yorker. «Η έλλειψη διαμόρφωσης του μηνύματος για μια πιθανή κατοχή έχει μπερδέψει, αν όχι θυμώσει, τη βάση», δήλωσε στους Times ο μακροχρόνιος σύμμαχος του Τραμπ, Στιβ Μπάνον. Τις ημέρες που ακολούθησαν την επιδρομή, ο Λευκός Οίκος έχει προσφέρει ένα χάος από αντιφατικά σχέδια και λογικές. Το Σάββατο, ο Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «κυβερνήσουν» τώρα τη Βενεζουέλα. Αλλά οι αξιωματούχοι του Τραμπ δεν είχαν κρατήσει στρατεύματα στη χώρα και άφησαν την Αντιπρόεδρο του Μαδούρο, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, επικεφαλής. Πολύ σύντομα εκείνη προσπάθησε να συσπειρώσει τους συμπατριώτες της εναντίον της Ουάσινγκτον. Στη συνέχεια, την Κυριακή το πρωί, ο Ρούμπιο έδωσε μια διευκρίνιση – ο αμερικανικός ρόλος θα περιοριζόταν στη συνέχιση της επιβολής μιας «καραντίνας» πετρελαίου, ουσιαστικά ενός ναυτικού αποκλεισμού, ως μοχλού για την ενθάρρυνση πιο φιλικών πολιτικών από το Καράκας. Αλλά αυτός ο αποκλεισμός είχε τεθεί σε ισχύ πριν από τη σύλληψη του Μαδούρο και δεν έμοιαζε με σχέδιο «κυβέρνησης» της χώρας.

Σε αυτό το κενό κεντρικού αφηγήματος, οι βασικές προσωπικότητες της κυβέρνησης έχουν καταφύγει στην τηλεόραση και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσφέροντας τις δικές τους εκ των υστέρων θεωρίες για την υπόθεση.

Μεταξύ των συμβούλων του Τραμπ, το όραμα του Ρούμπιο είναι το πιο ξεκάθαρο. Η πρόθεσή του είναι αντικομμουνιστική. Οι Κουβανοί αξιωματούχοι, δήλωσε ο Ρούμπιο στο NBC, «είναι αυτοί που στήριζαν τον Μαδούρο. Ο μηχανισμός εσωτερικής ασφάλειας ελέγχεται εξ ολοκλήρου από Κουβανούς». Την προηγούμενη μέρα, στο Mar-a-Lago, ο Ρούμπιο είχε πει: «Αν ζούσα στην Αβάνα και ήμουν στην κυβέρνηση, θα ανησυχούσα». Ήταν αυτό ένα πολεμικό σχέδιο για την Αβάνα; Αν ναι, ο Πρόεδρος δεν ακουγόταν ακριβώς πεπεισμένος. Την Κυριακή το βράδυ, ο Τραμπ δήλωσε σε δημοσιογράφους στο Air Force One ότι, όσον αφορά την Κούβα, «δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε καμία δράση», επειδή η χώρα ήταν ήδη «έτοιμη να πέσει».

Ο Τραμπ έκανε επίσης ορισμένα επικριτικά σχόλια για τους Προέδρους της Κολομβίας («ένας άρρωστος που του αρέσει να φτιάχνει κοκαΐνη και να την πουλάει στις Ηνωμένες Πολιτείες») και του Μεξικού («πρέπει να συνέλθουν»), γεγονός που υποδηλώνει ότι το βλέμμα του μπορεί να είναι λιγότερο μεθοδικά στραμμένο στα κομμουνιστικά καθεστώτα της περιοχής.

Ο Στίβεν Μίλερ, εν τω μεταξύ, ενστερνίστηκε μια μεγαλύτερη ιστορική άποψη, ενός ανανεωμένου αυτοκρατορικού προγράμματος. «Λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δύση διέλυσε τις αυτοκρατορίες και τις αποικίες της και άρχισε να στέλνει κολοσσιαία ποσά βοήθειας χρηματοδοτούμενης από τους φορολογούμενους σε αυτά τα πρώην εδάφη», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Η Δύση άνοιξε τα σύνορά της, ένα είδος αντίστροφης αποικιοκρατίας, παρέχοντας κοινωνική πρόνοια και, επομένως, εμβάσματα, ενώ παράλληλα επεκτείνει σε αυτούς τους νεοφερμένους και τις οικογένειές τους όχι μόνο το πλήρες δικαίωμα ψήφου αλλά και την προνομιακή νομική και οικονομική μεταχείριση έναντι των ιθαγενών πολιτών. Το νεοφιλελεύθερο πείραμα, στον πυρήνα του, ήταν μια μακρά αυτοτιμωρία των τόπων και των λαών που έχτισαν τον σύγχρονο κόσμο». Μιλώντας με τον Τζέικ Τάπερ στο CNN τη Δευτέρα, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να καταλάβουν τη Γροιλανδία αν το ήθελαν. «Ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο, Τζέικ, που κυβερνάται από τη δύναμη, που κυβερνάται από τη βία, που κυβερνάται από την εξουσία. Αυτοί είναι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου από την αρχή του χρόνου».

Είναι οι προθέσεις του Προέδρου στην πραγματικότητα αποικιακές ή, πιο απλά, ένα είδος διπλωματίας κανονιοφόρων που απαιτεί ομηρία; Σύμφωνα με τους Financial Times, ο αδελφός του Ροντρίγκεζ, του προσωρινού ηγέτη της Βενεζουέλας, είχε συνομιλίες πέρυσι με αξιωματούχους στην Ουάσιγκτον, μια λεπτομέρεια που έδινε μια αίσθηση πελατειακού κρατισμού του Ψυχρού Πολέμου και έθεσε το ερώτημα τι θα μπορούσε να τους είχε υποσχεθεί ο Ροντρίγκεζ.

Ο ίδιος ο Τραμπ συνέχισε να μιλάει όχι για αντικομμουνισμό ή εμπορία ναρκωτικών, αλλά για πετρέλαιο. Στο Air Force One, είπε ότι «οι πετρελαϊκές εταιρείες θα μπουν και θα ανοικοδομήσουν αυτό το σύστημα». (Οι ίδιες οι εταιρείες δήλωσαν ότι δεν είχαν ζητηθεί οι απόψεις τους, η πληθώρα της αγοράς με νέα προσφορά δεν θα ήταν προς το συμφέρον των εταιρικών κερδών).

Ο Πρόεδρος δήλωσε στο κοινό ότι η ανοικοδόμηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας της Βενεζουέλας θα απαιτούσε «δισεκατομμύρια» σε επενδύσεις σε υποδομές—στη Βενεζουέλα, όχι στις ΗΠΑ. Ο Curt Mills, συντάκτης του The American Conservative, παρατήρησε: «Τα σημεία συζήτησης των Δημοκρατικών διατυπώνονται αυτή τη στιγμή».

Η γενική απουσία του Βανς από την πρωτοβουλία για τη Βενεζουέλα έχει εκληφθεί ως έκφραση της ιδεολογικής του ταυτότητας. Είναι κατά του πολέμου, τουλάχιστον σε σχέση με τον κόσμο του Τραμπ, και αυτή ήταν μια επιχείρηση για γεράκια. Αλλά η πιο σημαντική θέση του μπορεί να είναι ως πολιτικός κληρονόμος του Τραμπ, και η περιπέτεια στη Βενεζουέλα αρχίζει να μοιάζει με μια πολύ δύσκολη πολιτική επιτυχία.

Μια δημοσκόπηση του CBS/YouGov που διεξήχθη πριν από την επίθεση διαπίστωσε ότι το 70% των Αμερικανών αντιτάχθηκε σε στρατιωτική δράση στη Βενεζουέλα. μια πρόχειρη δημοσκόπηση που διεξήχθη από το YouGov αμέσως μετά τη σύλληψη του Μαδούρο έδειξε ότι μόνο το 36% των ερωτηθέντων υποστήριξαν «έντονα ή κάπως» την επιχείρηση.

Αν ο Τραμπ σκοπεύει να πείσει τον αμερικανικό λαό για την σωστή επιλογή της επίθεσης προσπαθώντας να τους φέρει φθηνότερο πετρέλαιο της Βενεζουέλας, τότε αυτό σημαίνει μια πολύ βαθύτερη εμπλοκή σε μια σύγκρουση που ίσως προτιμά να αντιμετωπίσει ως ένα χτύπημα και να φύγει. Και μετά υπάρχει το δύσκολο διεθνές ερώτημα γιατί, ακριβώς, οι ΗΠΑ έχουν το δικαίωμα να αφαιρέσουν απλώς αποθέματα πετρελαίου από το Καράκας εξαρχής. Ο Ρούμπιο μπορεί να έχει επιτύχει έναν μακροχρόνιο αντικομμουνιστικό στόχο.

Ο Μίλερ μπορεί να πανηγυρίσει ένα πλήγμα εναντίον της φιλελεύθερης τάξης. Αλλά το πιθανότερο άτομο να κληρονομήσει τα σκήπτρα του Τραμπ ήταν αυτό που έμενε εκτός πλαισίου. Ο Βανς είχε σημειώσει ότι υπάρχει εθνική ανησυχία «για τη χρήση στρατιωτικής βίας».

Διαβάστε επίσης:

Ρομπ Ράινερ: Ξεκινά η δίκη του γιου του για την δολοφονία των γονιών του – Κινδυνεύει και με θανατική ποινή

Αυστραλία: Δριμύ κύμα καύσωνα πλήττει τις νότιες πολιτείες, προκαλώντας δασικές πυρκαγιές

Ένταση ΗΠΑ – Ρωσίας: Η Μόσχα έστειλε πολεμικά πλοία για συνοδεία τάνκερ από τη Βενεζουέλα