Είναι προφανής, με βάση και τις τελευταίες εξελίξεις, η αγωνιώδης προσπάθεια του αστικού πολιτικού συστήματος να «ανασυντάξει τις δυνάμεις του». Στόχος είναι η δικαιολογημένη αγανάκτηση και δυσαρέσκεια του λαού να μην πάρει πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά συνολικής αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής. Συστατικό στοιχείο αυτής της ανασύνταξης είναι φυσικά και η δημιουργία νέων κομμάτων, η κινητικότητα πολιτικών προσώπων, η ανάδειξη «νέων και άφθαρτων» προσωπικοτήτων που θα δώσουν ανάσα ανανέωσης σε ένα γερασμένο πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται τέτοιου είδους «κινήσεις». Ο λαός μας έχει δει κόμματα της μιας θητείας, κόμματα – «φωτοβολίδες», που όσο γρήγορα εμφανίζονται, τόσο γρήγορα εξαφανίζονται, αφού πρώτα έχουν παίξει ρόλο εγκλωβισμού εργατικών-λαϊκών δυνάμεων. Και αφού, βεβαίως, πολλά από αυτά λειτούργησαν ως χρήσιμα κυβερνητικά συμπληρώματα σε κρίσιμες για το αστικό πολιτικό σύστημα στιγμές. Στο παραπάνω πλαίσιο, αφιερώνονται ολόκληρες τηλεοπτικές εκπομπές και σελίδες εφημερίδων για τα υπό ίδρυση νέα κόμματα των κ. Τσίπρα, κ. Σαμαρά, κ. Καρυστιανού κλπ.

Ιδιαίτερα έχει απασχολήσει τα ΜΜΕ η επικείμενη αναγγελία κόμματος από την κ. Καρυστιανού. Φυσικά, αν αυτό γίνει, θα κριθεί, όπως όλα τα κόμματα, με βάση τις πολιτικές θέσεις που θα εκφράζει. Είναι άλλο ζήτημα ο αγώνας μιας μάνας και όλων των συγγενών, στο πλαίσιο ενός Συλλόγου, για την τιμωρία των ενόχων του εγκλήματος των Τεμπών, που έχει την υπογραφή ΕΕ – κυβερνήσεων – κράτους και εταιρειών, και εντελώς διαφορετικό η δημιουργία ενός κόμματος, που πρέπει να έχει θέσεις για όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον λαό, την κοινωνία. Όπως επίσης αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να προσωποποιείται. Τον έδωσαν και τον δίνουν όλοι οι συγγενείς με τη μεγάλη συμπαράσταση μαζικών φορέων του λαού και της νεολαίας. Φυσικά κάθε άνθρωπος και συγγενής θύματος έχει το δικαίωμα να δραστηριοποιείται μέσα από κάποιο πολιτικό κόμμα, να έχει τη δική του πολιτική τοποθέτηση, όμως, ο Σύλλογος δεν μπορεί να αποτελεί όχημα για τις πολιτικές επιδιώξεις του καθενός, όπως άλλωστε υποστηρίζουν και πολλοί από τους συγγενείς των θυμάτων.

Βεβαίως, από τις έως τώρα απόψεις και πολιτικές τοποθετήσεις που έχει εκφράσει η κ. Καρυστιανού, αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας του υπό διαμόρφωση κόμματός της. Αντιδραστικές ιδέες που αποτυπώνονται και στις καταδικαστέες δηλώσεις της για το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση ως ζήτημα που χρήζει «διαβούλευσης», ενώ εδώ και δεκαετίες έχει νομικά και συνταγματικά κατοχυρωθεί. Εκτός όμως από αυτό, οι θέσεις για την αποθέωση της «νομιμότητας» δεν αποτελούν καινοτόμες ιδέες που εφηύραν η ίδια και η «επιτροπή σοφών» της. Είναι η ίδια λογική που υιοθετούν κι άλλα κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η κ. Κωνσταντοπούλου, που πίνουν νερό στο όνομα της ευρωενωσιακής κανονικότητας.     

Αυτή η νομιμότητα είναι που έφερε τις ιδιωτικοποιήσεις και την απελευθέρωση των σιδηροδρόμων με τα τραγικά αποτελέσματα στον ελληνικό αλλά και, όπως φαίνεται από τις τελευταίες εξελίξεις, και στον ισπανικό σιδηρόδρομο. Αυτή η νομιμότητα της ΕΕ είναι που στερεί από τους αγρότες και τον λαό αυτά που δικαιούνται, γιατί έχει σκοπό την κερδοφορία των μεγάλων ομίλων. Αυτή η νομιμότητα είναι που παίρνει τα σπίτια του ελληνικού λαού σε μία νύχτα με τους πλειστηριασμούς και αυτή η νομιμότητα είναι που επιβάλλει στους εργαζόμενους σε όλα τα κράτη-μέλη, εφαρμόζοντας τις οδηγίες της ΕΕ, να εργάζονται έως 13 ώρες την ημέρα. 

Αντίστοιχα και η άποψη για «μία κοινωνία που θα ζούμε όλοι καλά». Η ίδια η καθημερινότητα του λαού, οι αγώνες που δίνει για την επιβίωσή του επιβεβαιώνουν ότι για να ζήσει ο ίδιος καλά θα πρέπει να χάσει το μεγάλο κεφάλαιο. Αλλιώς κερδίζουν και «ζουν καλά» οι λίγοι, αρπάζοντας ακόμη περισσότερα από τους πολλούς. Το σημερινό κράτος και οι νόμοι δεν αποτελούν έναν μανδύα που είναι πάνω από όλους και λειτουργεί για την ευημερία όλων και ο λαός μας το ξέρει πολύ καλά αυτό. Έχει νιώσει στο πετσί του τι σημαίνει κράτος, στην Υγεία, στην Παιδεία, στα ΜΜΜ αλλά και με τους νόμους που διαχρονικά «νέα» και «παλιά» κόμματα έχουν ψηφίσει, στηρίξει και υπηρετήσει. Νόμοι που είναι ευθυγραμμισμένοι στην πολιτική της ΕΕ, η οποία δεν τίθεται από κανένα «καινοτόμο» κόμμα σε διαβούλευση και έχουν στο επίκεντρο την κερδοφορία των λίγων. 

Αυτό που επιβεβαιώνει καθημερινά η ζωή των εργαζομένων και του λαού είναι ότι τα δικαιώματά του σε κάθε τομέα της ζωής του προσκρούουν στους σιδερένιους νόμους της καπιταλιστικής οικονομίας. Και τελικά αυτούς τους νόμους υπηρετεί και το πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης, που προσπαθεί να διατηρήσει την εξουσία της. Γι’ αυτό ακόμα και όση προσπάθεια κι αν καταβάλλεται για να δημιουργηθούν «σύγχρονοι και άφθαρτοι ηγέτες», αυτοί τελικά θα παραμένουν συντηρητικοί και αναχρονιστικοί, όπως είναι και το σύστημα που υπηρετούν.       

Το ΚΚΕ, αντιθέτως, δίνει όλες του τις δυνάμεις για να αμφισβητηθεί συνολικά από ακόμη μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων και του λαού αυτή η πολιτική. Η δυσαρέσκεια, που δικαιολογημένα υπάρχει μπορεί και πρέπει να συναντηθεί με την διέξοδο που προβάλλει στον λαό το ΚΚΕ. Ο μεγαλειώδης αγώνας των βιοπαλαιστών αγροτών, οι αγώνες που δίνουν οι εργαζόμενοι σε μία σειρά χώρους εργασίας αναδεικνύουν τις δυνατότητες να ζήσει σήμερα ο λαός μας καλύτερα και την ίδια στιγμή τα όρια αυτού του συστήματος να ικανοποιήσει αυτές τις ανάγκες. Αυτή τη διέξοδο συζητά στο 22ο Συνέδριό του, που θα διεξαχθεί τις επόμενες μέρες, ώστε το ΚΚΕ «πιο δυνατό και σταθερό σε κάθε δοκιμασία, να είναι έτοιμο για το κάλεσμα της ιστορίας, για τον σοσιαλισμό».

*H Μαρία Κομνηνάκα είναι βουλευτής Λέσβου του ΚΚΕ

Διαβάστε επίσης:

Πλανητικές προκλήσεις για την Ευρώπη

Νέα Αριστερά σε σταυροδρόμι: Μεταξύ διάσπασης και προσωρινού συμβιβασμού

Τσίπρας: Προχωρά με βήμα βραδύ