«Αν η Καρυστιανού δεν υπήρχε, ο Μητσοτάκης θα έρεπε να την εφεύρει». Με αυτήν τη φράση απάντησε έμπειρο κοινοβουλευτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας σε δημοσιογραφική ερώτηση για το πώς αξιολογεί τον ενδεχόμενο κίνδυνο για το κόμμα του ενόψει της ίδρυσης ενός νέου κομματικού σχηματισμού από τη Μαρία Καρυστιανού.

Το σκεπτικό του δεν είναι πρωτότυπο, καθώς στηρίζεται σε οφθαλμοφανή στοιχεία: στις πρόσφατες εμφανίσεις της επίδοξης κομματάρχη και των συνεργατών της.

● «Σέβομαι την ελεύθερη βούληση, είναι πολύ σημαντική και είναι και κατοχυρωμένη και συνταγματικά. Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Ας αποφασίσει λοιπόν η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει» είπε για τις αμβλώσεις θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ελευθερία των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους και τις οικογενειακές επιλογές τους.

● «Ό,τι χειρότερο είναι η δολοφονία ενός αγέννητου παιδιού και όχι το να φέρει στον κόσμο μία γυναίκα ένα παιδί το οποίο ενδεχομένως να μην το ήθελε αρχικά. (…) Ένα βρέφος δολοφονείται με έναν φρικτό τρόπο. Αν παρακολουθήσει κάποιος μία έκτρωση, είναι μία φρικτή δολοφονία ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αμυνθεί» είπε ο Στέλιος Σούρλας, δικηγόρος και συνεργάτης της Καρυστιανού, στον τηλεοπτικό σταθμό One.

● Όταν μάλιστα ο δημοσιογράφος Σταμάτης Ζαχαρός τον ρώτησε αν θα πρέπει κάθε χρόνο να κάνουμε δημοψηφίσματα για τη μοναρχία, ο Σούρλας απάντησε «Γιατί όχι;» ισχυριζόμενος ότι αυτό σημαίνει… «άμεση δημοκρατία»!

● Με ένα «Γιατί όχι;» απάντησε και στο ερώτημα περί δημοψηφίσματος για τη μοιχεία.

Πάλι καλά δηλαδή που ο Ζαχαρός σταμάτησε εκεί τις ερωτήσεις και δεν μας βρήκε καμιά… συμφορά από τις απίστευτες απαντήσεις του συνεργάτη της επίδοξης προέδρου!

Κατόπιν αυτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης πρέπει να έβαλε το ευκολότερο… γκολ της πολιτικής του καριέρας όταν τόσο απρόσμενα βρέθηκε στην ευχάριστη θέση να δηλώνει: «Το πιο φοβερό είναι ότι αυτό ακούγεται και από έναν γιατρό. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω, ή τουλάχιστον όσο είμαστε εμείς στα πράγματα, σε συζητήσεις οι οποίες είναι λυμένες και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος να ορίζει το σώμα του. Τελεία και παύλα».

Ξαφνικά η Νέα Δημοκρατία είχε την ευχέρεια να υπερασπίζεται από πλεονεκτική θέση την κοινή λογική απέναντι σε αυτό που από πολλούς διαφημίζεται, πριν καν ιδρυθεί, ως «δεύτερο κόμμα» με βάση δημοσκοπήσεις οι οποίες δεν μπορούν να εμφανίσουν πρόθεση ψήφου σε κάτι που ακόμα δεν υπάρχει.

Μια κρίσιμη στιγμή

Η θαυμάσια ψηλοκρεμαστή πάσα της Καρυστιανού προς το κυβερνών κόμμα είναι αλήθεια ότι έρχεται σε μια στιγμή ιδιαίτερα κρίσιμη για τη Ν.Δ.

● Μόλις έχει (σχεδόν) ξεμπλέξει από την πολλών εβδομάδων περιπέτεια με τις αγροτικές κινητοποιήσεις, τις οποίες διαχειρίστηκε όσο πιο ήπια μπορούσε ώστε να μην προκαλέσει νέα κύματα οργής.

● Προσπαθεί να ξεκολλήσει από τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά των τελευταίων μηνών και να σταθεροποιηθεί άνω του 30% στην εκτίμηση ψήφου.

● Θέλει να πιστοποιήσει ότι όχι μόνο διατηρεί το δημοσκοπικό πλεονέκτημα έναντι του (όποιου) δεύτερου, αλλά και ότι είναι η μόνη δύναμη που δεν κινδυνεύει από τη δημιουργία νέων κομμάτων – για την ακρίβεια από τα κόμματα του Τσίπρα και της Καρυστιανού, αφού το κόμμα Σαμαρά έχει εξαφανιστεί ακόμη και από τα, ούτως ή άλλως αδύναμα, σενάρια.

● Κυρίως όμως θέλει να κατοχυρώσει τον ρόλο της μόνης λογικής δύναμης, της μόνης υπεύθυνης και ικανής να διαχειριστεί τη χώρα και τα όλο και πιο περίπλοκα προβλήματά της απέναντι σε εκλογικούς αντιπάλους χαμηλής ή μηδενικής σοβαρότητας, αξιοπιστίας και ικανότητας.

Αυτή η τελευταία επιδίωξη είναι η πιο σοβαρή για τη Νέα Δημοκρατία, η οποία, αδύναμη να εμφανίσει υψηλές διαχειριστικές επιδόσεις σε σειρά ζητημάτων που απασχολούν και ταλανίζουν πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, επιδιώκει να στήσει μια σύγκριση που θα υποχρεώνει το μεγαλύτερο μέρος των κεντρώων πολιτών να την ψηφίσουν ακόμη και αν σήμερα είναι, για διάφορους λόγους, στα κάγκελα.

Μπορεί, λοιπόν, κάποιος να φανταστεί την ικανοποίηση που κατέκλυσε το Μέγαρο Μαξίμου και τα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος από τις δημόσιες δηλώσεις της Καρυστιανού και του συνεργάτη της ακριβώς τις ημέρες που τρέχει ένα μεγάλο πακέτο δημοσκοπήσεων και που οι «διαρροές», οι «πληροφορίες» και οι «αναλύσεις» έφερναν τον υπό ίδρυση φορέα… δεύτερο.

Ζητείται εύκολο θύμα

Έως πρόσφατα οι επενδύσεις της Ν.Δ. στη δημιουργία ενός αντιπάλου εκφοβιστικού για τον κεντρώο χώρο είχαν προσωρινή μόνο επιτυχία. Η σοβαρότερη σχετιζόταν και πάλι με τα Τέμπη. Ήταν τον Φεβρουάριο του 2025 όταν ένα ανθρώπινο ποτάμι συγκροτούσε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις / συγκεντρώσεις που είχαν γίνει ποτέ στην Αθήνα.

Αμέσως μετά η Πλεύση Ελευθερίας βρέθηκε δεύτερη στις δημοσκοπήσεις, αλλά ταυτόχρονα – όπως κάποιοι προβλέψαμε κόντρα στο κλίμα της εποχής – η Ν.Δ. εμφάνισε άνοδο χάρη στο απολύτως ευνοϊκό γι’ αυτήν δίπολο που σχηματιζόταν με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η μοίρα αυτού του δίπολου όμως δεν ήταν να κρατήσει για πολύ καιρό. Η υποχώρηση της Πλεύσης έφερε την αντίστοιχη υποχώρηση της Ν.Δ.

Στη συνέχεια η κυβερνώσα παράταξη επιχείρησε να στήσει μια αντιπαλότητα με το υπό σχεδιασμό κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά κι αυτή η προσπάθεια έμεινε στα μισά, αφού ούτε ο πρώην πρωθυπουργός θέλησε να μπει από τώρα σε αυτό το παιχνίδι ούτε η δημιουργία του κόμματος ήταν τόσο γρήγορη όσο πολλοί υπολόγιζαν – άρα η εκκρεμότητα παρατείνεται.

Αντιθέτως – ίσως και με στόχο να προλάβει τον Τσίπρα μεταξύ άλλων – βγήκε πιο μπροστά η Καρυστιανού και στη Ν.Δ. δεν άργησαν να δουν την ευκαιρία, καθώς το ακραίο προφίλ της, η αντιπολιτική της στάση, οι δημόσιες συγκρούσεις της, ο «εμφύλιος» με τους άλλους συγγενείς θυμάτων, το προφίλ των συνεργατών της εγγυώνται, αν μη τι άλλο, ένα πλήθος δυνατοτήτων για να εμφανιστεί το κυβερνών κόμμα σε ρόλους της προτίμησής του.

Οι δηλώσεις της Καρυστιανού περί αμβλώσεων δεν είναι οι μόνες που θα προκαλέσουν φασαρία και στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι οι ευκαιρίες θα είναι πολλές από εδώ και πέρα, αφού και ο χρόνος μέχρι τις εκλογές είναι υπερβολικά μακρύς… Ακριβώς μάλιστα επειδή ούτε η επίδοξη ηγέτης ούτε οι δικοί της φαίνεται να έχουν συναίσθηση του πολιτικού κόστους των επιλογών τους, τίποτε δεν θα τους εμποδίσει από το να επαναλαμβάνουν τους εαυτούς τους σε κάθε ευκαιρία – προς τέρψιν προφανώς της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησής της.

Πανηγύρια και στα αριστερά

Πάντως η φασαρία περί αμβλώσεων χαροποίησε εξίσου και τα κόμματα στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, τα οποία, με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ, είχαν αρχίσει να νιώθουν εξαιρετικά ευάλωτα ενόψει της ίδρυσης του κόμματος της Καρυστιανού. Τουλάχιστον σύμφωνα με τις ενδείξεις των πρόσφατων δημοσκοπήσεων.

Μάλιστα για την Πλεύση Ελευθερίας – αν και αυτή δεν είναι ένα… τυπικό αριστερό κόμμα –, υπήρχε ένα σοβαρότατο πρόβλημα: ήταν σχεδόν αδύνατον να διαχωριστεί από τη «Μαρία των Τεμπών» από τη στιγμή που την είχε στηρίξει απόλυτα, πλήρως και άκριτα ακόμη και στη διατύπωση και διάδοση των θεωριών περί ξυλολίου, στην προπαγάνδα περί «εσχάτης προδοσίας» κ.λπ. Πώς να καταγγείλεις αυτό που στήριξες και μανατζάρισες ακόμη και στην πιο ακραία και προβληματική εκδοχή του;

Μια καραμπινάτη ακροδεξιά τοποθέτηση, για ένα θέμα λυμένο εδώ και σαράντα χρόνια, έδωσε το τέλειο πρόσχημα σε κάθε αριστερό και κεντροαριστερό κόμμα και σχηματισμό, υπαρκτό ή υπό ίδρυση, να τραβήξει μια ευκρινή διαχωριστική γραμμή και να ξεμπερδεύει με «μάγισσες και χαρτορίχτρες».

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, που καιρό τώρα είχε αρχίσει να διαφοροποιείται από την Καρυστιανού και τις ακρότητές της, τα μαντάτα της κατακραυγής ήταν επίσης θετικά, αφού επιπλέον η δυσάρεστη κατάληξη του Νίκου Φαραντούρη, που λοξοκοίταξε προς την πλευρά της και εν τέλει έμεινε μετέωρος, μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα για όσους κάνουν παρόμοιες σκέψεις.

Πιθανότατα αυτή η εξέλιξη ωφέλησε και τον Τσίπρα, ο οποίος, ενώ εμφανίστηκε να μπαίνει στο παιχνίδι με φόρα παρουσιάζοντας το βιβλίο του, είχε φρενάρει και, σύμφωνα με πληροφορίες και εκτιμήσεις, δεν θα ιδρύσει το κόμμα πριν από το Πάσχα.

Το πιθανότερο είναι ότι η Καρυστιανού, που σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις απειλούσε και τις δικές του επιδόσεις, προλαβαίνει να εκτεθεί πολλαπλώς μέχρι τότε – ακόμη περισσότερο απ’ όσο έχει ήδη εκτεθεί – και να απολέσει μεγάλο μέρος από το κοινό της, ειδικά το αριστερόστροφο, το οποίο αποτελεί δεξαμενή κοινή με αυτήν του Τσίπρα.

Προφανώς η ενδεχόμενη μείωση της επιρροής της Καρυστιανού δεν αποτελεί όρο ικανό να διασφαλίσει την επιβίωση των απειλούμενων κομμάτων ή την επιτυχία του Τσίπρα, αλλά σίγουρα μπορεί να βοηθήσει ώστε η αντιπαράθεση να έχει περισσότερα πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά, στα οποία δεν διακρίνεται η επίδοξη πολιτική ηγέτης.

Τέλος, μπορεί το ΠΑΣΟΚ να μην κινδυνεύει άμεσα με απευθείας μετακινήσεις ψηφοφόρων του προς την Καρυστιανού, αλλά η απώλεια της δεύτερης θέσης, για την οποία πολλοί και διάφοροι προϊδέαζαν το τελευταίο διάστημα, θα μπορούσε να είναι καταστροφική. Ακριβώς γι’ αυτό στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν κάθε λόγο να χαίρονται για τον βαθμό έκθεσης της Καρυστιανού.

Βεβαίως οι «πράσινοι» έχουν πολλούς άλλους – εσωτερικούς – λόγους για να ανησυχούν, αλλά σίγουρα η απώλεια της δεύτερης θέσης στις δημοσκοπήσεις θα μπορούσε να είναι ένα μοιραίο χτύπημα…

Διαβάστε επίσης:

ΚΚΕ: Φουλάρει την προετοιμασία για το 22ο Συνέδριο

Νέα Αριστερά σε σταυροδρόμι: Μεταξύ διάσπασης και προσωρινού συμβιβασμού

Τσίπρας: Προχωρά με βήμα βραδύ