O Άδωνις Γεωργιαδης έχει χαρακτηρίσει πολλές φορές το ΠΑΣΟΚ ως το μοναδικό κόμμα με το οποίο θα μπορούσε να συνεργαστεί η Νέα Δημοκρατία  σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας. 

Η σφοδρότητα με την οποία ο Υπουργός Υγείας απέρριψε την πρόταση του Χάρη Δούκα περί προκαταβολικού αποκλεισμού συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ χρησιμοποιώντας τη βιβλική ρήση «μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι», δεν αφορά μόνο τη θεολογική διάσταση της πολιτικής ύβρεως. Αφορά την ωμή πραγματικότητα των αριθμών και την στρατηγική επιβίωσης του κυβερνώντος κόμματος.

Γιατί όμως ο Γεωργιάδης, ένας πολιτικός με ιδεολογικές ρίζες στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, «κλειδώνει» το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό, αποκλειστικό και αναπόφευκτο εταίρο; Η απάντηση κρύβεται σε τρία επίπεδα ανάλυσης.

Πρώτον: Η αποστείρωση της Δεξιάς Πολυκατοικίας. Η σκωπτική αναφορά του για τον Κυριάκο Βελόπουλο («πιο πιθανό είναι να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με τον Βελόπουλο») είναι ίσως το πιο σημαντικό σημείο της συνέντευξης. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει επενδύσει τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο στο προφίλ του κεντρώου, φιλελεύθερου και ευρωπαϊκού πυλώνα. Οποιοδήποτε άνοιγμα προς την Ελληνική Λύση ή άλλα σχήματα της σκληρής Δεξιάς θα ισοδυναμούσε με στρατηγική αυτοκτονία, ακυρώνοντας το αφήγημα της «υπευθυνότητας» απέναντι στον λαϊκισμό. Ο Γεωργιάδης, γνωρίζοντας καλά τα εσωτερικά ρεύματα της συντηρητικής παράταξης, βάζει οριστικό «τέλος» στα σενάρια δεξιάς στροφής. Ορίζει το γήπεδο: το παιχνίδι θα παιχτεί στην κεντροδεξιά και στο Κέντρο.

Δεύτερον: Ο Στρατηγικός Εγκλωβισμός της Χαριλάου Τρικούπη. Η φράση «θα γίνουν 70 εκλογές μέχρι να υπάρξει αυτοδυναμία» δεν είναι απειλή, αλλά ένας μοχλός πίεσης. Με αυτή τη δήλωση, η ΝΔ επιχειρεί να μεταθέσει το βάρος της «πολιτικής σταθερότητας» στους ώμους του ΠΑΣΟΚ. Ο Γεωργιάδης λέει ουσιαστικά στη βάση και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ: «Αν η χώρα μείνει ακυβέρνητη, δεν θα φταίει η ΝΔ που ζητά αυτοδυναμία, αλλά εσείς που αρνείστε τη συνεργασία».

Απορρίπτοντας κάθε άλλη εναλλακτική, καθιστά το ΠΑΣΟΚ «υπεύθυνο» εκ των προτέρων. Είναι μια κίνηση realpolitik που στοχεύει να απομονώσει φωνές όπως αυτή του κ. Δούκα, οι οποίες προκρίνουν μια αντι-δεξιά στρατηγική συνεργασιών με τον ΣΥΡΙΖΑ ή την Νέα Αριστερά. Ο Γεωργιάδης υπενθυμίζει στο ΠΑΣΟΚ ότι ο φυσικός του χώρος, ιστορικά και συγκυριακά, είναι ο ρόλος του ρυθμιστή της σταθερότητας, όχι του ηγέτη ενός νέου «αντι-μητσοτακικού μετώπου».

Τρίτον: Η αναβίωση του «δικομματισμού της ευθύνης».  Από την  ανάλυση των δημοσκοπήσεων είναι σαφές πως η δεξαμενή ψηφοφόρων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συγκοινωνεί πλέον πολύ περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου έσπασε τα ταμπού. Ο Άδωνις Γεωργιάδης το γνωρίζει αυτό. Ορίζοντας το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό εταίρο, προσπαθεί να επαναφέρει το δίλημμα «κυβερνησιμότητα ή χάος».

Η «πόρτα» που ανέφερε πως δεν πρέπει να κλείσει, είναι η βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος. Αν το ΠΑΣΟΚ δεσμευτεί ότι δεν θα συνεργαστεί, όπως ζητά ο κ. Δούκας, τότε η ΝΔ χάνει τον μοναδικό της δυνητικό σύμμαχο. Και αυτό οδηγεί στην ακραία πόλωση που περιέγραψε ο υπουργός: αλλεπάλληλες κάλπες μέχρι τελικής πτώσεως.

Συμπερασματικά, η τοποθέτηση Γεωργιάδη δεν είναι πρόσκληση σε γάμο από έρωτα, αλλά μια προειδοποίηση για ένα αναγκαστικό σύμφωνο συμβίωσης. Επιλέγοντας το ΠΑΣΟΚ ως μοναδικό εταίρο, η Νέα Δημοκρατία επιχειρεί να ναρκοθετήσει κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς σε ενιαίο μέτωπο εναντίον της. Ταυτόχρονα, στέλνει μήνυμα στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους ότι μόνο δύο δρόμοι υπάρχουν: είτε η ισχυρή αυτοδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη, είτε μια κυβέρνηση συνεργασίας με τον «γνώριμο» και «συμβατό» πλέον αντίπαλο. Οτιδήποτε άλλο, για τον κ. Γεωργιάδη, είναι «μωρία» που οδηγεί στην καταστροφή. Και στην πολιτική, πολλές φορές η επίκληση της καταστροφής είναι η καλύτερη συνταγή επιβίωσης.

Διαβάστε επίσης:

Μητσοτάκης στο TikTok: «Νέο πρόγραμμα προληπτικών εξετάσεων για τη νεφρική δυσλειτουργία – Κάθε ζωή μετράει»

Συνάντηση Μητσοτάκη με τη Γαλλίδα υπουργό Άμυνας – Στο επίκεντρο η ελληνογαλλική αμυντική συνεργασία

ΟΠΕΚΕΠΕ: Με μάρτυρες από τον προηγούμενο αιώνα ολοκληρώνονται οι εργασίες της Εξεταστικής – Οι καταθέσεις Τζουμάκα και Κοντού