Προφητικό έχει θεωρηθεί το έργο του Γκέοργκ Κάιζερ «Από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα», καθώς λέγεται ότι γράφτηκε στην εκκόλαψη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ένα έργο – ορόσημο του γερμανικού εξπρεσιονισμού, που χαρακτηρίζεται από αλληγορίες, πολύπλοκες θεματικές, φιλοσοφική ανησυχία, αποσπασματική γλώσσα, σαρκασμό και μαύρο χιούμορ. Και κυρίως ένα έργο που δίνει έμφαση στην υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου μέσα σε έναν κόσμο που παραπαίει ανάμεσα σε κοινωνικές και ιδεολογικές κρίσεις, ενώ στιγματίζει την έλλειψη ήθους, τη ρηχότητα, την ανάγκη κάθε είδους κατάκτησης και την απληστία τόσο της εποχής του συγγραφέα όσο και της δικής μας.

Τώρα ο Θωμάς Μοσχόπουλος το διασκευάζει με τον εύστοχο τίτλο «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα». 

Κεντρικός ήρωας είναι ένας ταμίας τράπεζας, βυθισμένος στη ρουτίνα της καθημερινότητας, που η τυχαία συνάντησή του με μια μυστηριώδη, πανέμορφη γυναίκα τον ωθεί στην ανάγκη να απελευθερωθεί από τη μίζερη καθημερινότητά του, ακόμη και αν πρόκειται να πληρώσει σκληρό τίμημα. 

Κατ’ επέκταση κλέβει χρήματα από το ταμείο της τράπεζας, διαλύει την οικογένειά του και ρίχνεται σε μια αδιέξοδη περιπέτεια, αναζητώντας το νόημα της ζωής μέσα από τον έρωτα και τις υλικές απολαύσεις. Ωστόσο σύντομα συντρίβεται, καθώς συνειδητοποιεί πως τίποτα δεν μπορεί να γεμίσει την εσωτερική του κενότητα.

Παρά τη φαινομενική απλότητα της πλοκής, πρόκειται για ένα δύσκολο και μη γραμμικής εξέλιξης κείμενο, με τύπους αντί για χαρακτήρες, που λειτουργούν ως σύμβολα κοινωνικών ρόλων και θεσμών.

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος χειρίστηκε το έργο με γνώμονα την κατανόηση του θεατή. Το κατάφερε εν μέρει, παρότι υπάρχουν στιγμές που χάνεται κάποιος μέσα στις δαιδαλώδεις σκηνές του. Είναι γεγονός, όμως, ότι η σκηνοθεσία του κράτησε το κοινό παλλόμενο και ενεργό.

Πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση παίζουν τα σκηνικά, τα κοστούμια, οι χάρτινες μάσκες και οι βιντεοπροβολές του Βασίλη Παπατσαρούχα, καθώς και οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου, που συνθέτουν τον εφιαλτικό, απρόσωπο κόσμο του έργου. Επίσης η επιμέλεια κίνησης της Ζωής Χατζηαντωνίου λειτουργεί παράλληλα με την υποκριτική, τονίζοντας το εσωτερικό χάος ενός αλλοτριωμένου ανθρώπου, εγκλωβισμένου στα γρανάζια της καπιταλιστικής κοινωνίας, ενώ η μουσική του Δήμου Βρύζα στηρίζει τη γεμάτη ένταση ατμόσφαιρα της παράστασης.

Ο χαρισματικός Ορφέας Αυγουστίδης υποδύεται με ήπιους τόνους και απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών του μέσων τον ανώνυμο ήρωα. Η Ευγενία Σαμαρά ερμηνεύει με ρυθμό, ακρίβεια και πειθαρχία διαφορετικά γυναικεία πρόσωπα. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί (Βαλεντίνος Κόκκινος, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος και Γιάννης Σαμψαλάκης) συνθέτουν ένα καλοκουρδισμένο σύνολο.

Διαβάστε επίσης:

«Έχω Μια Θάλασσα Αγάπη»: Ο πρόσφατος δίσκος της Ρίτας Αντωνοπούλου είναι εδώ και σε βινύλιο – Σε μουσική Σταύρου Σιόλα (Video)

Foreigner – Celebrating 50 Years: Οι θρύλοι του classic rock έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα

Οι U2 επιστρέφουν με το «Days of Ash»: Έξι τραγούδια για την πολιτική ένταση στις ΗΠΑ (videos)