Καθώς διανύουμε την 18η ημέρα του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν, αναλυτές από όλο τον κόσμο προσπαθούν ακόμα να αποκωδικοποιήσουν την στρατηγική και τους στόχους, κυρίως του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, σε αυτή τη σύρραξη.

Και αν οι πρώτες ημέρες του πολέμου έφερναν στο μυαλό την στρατηγική που είχαν χρησιμοποιήσει οι ΗΠΑ το 2003 κατά την επίθεσή τους στο Ιράκ, όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν ότι οι ομοιότητες είναι τελείως επιδερμικές και ότι οιαδήποτε σύγκριση των δύο πολέμων είναι άτοπη και εντέλει επικίνδυνη, όσον αφορά στα συμπεράσματα που μπορεί να οδηγήσει.

Για παράδειγμα, αφήνοντας στην άκρη την ομοιότητα των βομβαρδισμών στρατιωτικών και λοιπών στρατηγικών στόχων σε Ιράν και Ιράκ, το 2003 οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους διέθεταν:

• Μια λογικοφανή αιτιολογία για την επέμβαση στο Ιράκ («ο Σαντάμ έχει όπλα μαζικής καταστροφής»), έστω κι αν στη συνέχεια αποδείχθηκε ψευδής.
• Ένα σχετικά αποδεκτό επιχειρησιακό σχέδιο: αρχικά ισοπεδώνονται στρατιωτικοί και στρατηγικοί στόχοι στο Ιράκ, στη συνέχεια ακολουθεί μια χερσαία επιχείρηση, η χώρα τίθεται υπό κατοχή, το καθεστώς ανατρέπεται και, στη συνέχεια, η χώρα «αναστηλώνεται» και «εκδημοκρατίζεται».

Βέβαια, και τότε Αμερικανοί στρατηγοί εξέφραζαν αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα των βομβαρδισμών, ενώ μετά την εισβολή, το Ιράκ βυθίστηκε στο χάος, ενισχύθηκαν τζιχαντιστικές ομάδες και οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν επί της ουσίας να αποχωρήσουν μετά από δέκα χρόνια ανταρτοπολέμου και απωλειών. Επίσης, και η ίδια η επιχείρηση είχε «ταλαιπωρηθεί» από προβλήματα επιμελητείας και κακού σχεδιασμού. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, υπήρχε ένας σαφής στόχος, ένας σχεδιασμός και μια οργανωμένη προσπάθεια υλοποίησής του.

Σήμερα, στον πόλεμο με το Ιράν:

• Οι ΗΠΑ αδυνατούν να περιγράψουν έναν σαφή στόχο της επίθεσης. Μέχρι στιγμής, από τα χείλη του Τραμπ έχει ακουστεί ότι η επίθεση έγινε για την ανατροπή του καθεστώτος (μετά αποσύρθηκε), για την καταστροφή του… κατεστραμμένου πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης, επειδή το Ιράν σκόπευε να επιτεθεί σε γειτονικές του χώρες – κυριολεκτικά, κάθε μέρα εμφανίζεται και μια νέα δικαιολογία.
• Η Ουάσινγκτον δεν έχει αρθρώσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τον πόλεμο. Πέραν των βομβαρδισμών, έχουν ακουστεί μέχρι τώρα: χερσαία επιχείρηση, χτύπημα στη νήσο Χαργκ, ειδικές επιχειρήσεις για την κλοπή του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν, και πάει λέγοντας.
• Η Τεχεράνη, παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετώπιζε ακόμα και πριν από την επίθεση, διαθέτει έναν πολύ ισχυρό στρατό, βαλλιστικούς πυραύλους, drones – και την αποφασιστικότητα να τα χρησιμοποιήσει.
• Το μέγεθος του Ιράν καθιστά μια χερσαία επιχείρηση… λογιστικό εφιάλτη, όσον αφορά στις δυνάμεις που θα απαιτηθούν για την κατάληψη και κατοχή της χώρας. Στην πραγματικότητα, ειδικοί θεωρούν ένα τέτοιο ενδεχόμενο απλώς αδύνατο.
• Επίσης, το Ιράν έχει δυνατότητες μόχλευσης που το Ιράκ ούτε τις είχε ονειρευτεί: χτυπήματα σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις γειτονικών χωρών, αλλά και στο Ισραήλ, το κλείσιμο του στενού του Ορμούζ – συν δύο ισχυρούς φίλους (Ρωσία και Κίνα) που εμμέσως πλην σαφώς το βοηθούν.

Εν κατακλείδι, η οιαδήποτε σύγκριση της επίθεσης στο Ιράκ με αυτή στο Ιράν είναι λάθος. Και, κάπου εδώ ίσως οφείλεται και η αδυναμία των ΗΠΑ να περιγράψει μια σαφή στοχοθεσία και ένα επιχειρησιακό πλάνο που, εν πάση περιπτώσει, να οδηγεί κάπου. Μάλιστα, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, πλέον ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του αναζητούν τρόπο και συγκυρία να ανακηρύξουν τη νίκη και να αποχωρήσουν από την περιοχή.

Διαβάστε επίσης

Πρώην στρατηγός του ΝΑΤΟ απαντά στον Τραμπ: «Συμμετοχή στον πόλεμο είναι σαν να αγοράζεις εισιτήριο για τον Τιτανικό, αφού χτύπησε στον πάγο» (video)

USS Gerald R. Ford: Επιστρέφει άρον – άρον στη Σούδα, μετά τη φωτιά που έκαιγε για 30 ώρες

Ιράν: Ο ΟΗΕ διεξάγει έρευνα για το πολύνεκρο χτύπημα στο σχολείο θηλέων

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.