Οι σιδερένιοι νόμοι του κόσμου που διέπουν την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ – δύναμη, εξουσία και ισχύς – αμφισβητούνται ολοένα και περισσότερο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.

Ο Τραμπ και οι υφιστάμενοί του δεν έχουν κρύψει την πίστη τους στην κυριαρχία του και την προθυμία τους να ασκήσουν ωμή αμερικανική ισχύ επιδιώκοντας οικονομικές, γεωπολιτικές και εγχώριες νίκες. Οι πολιτικές του Τραμπ αποτελούν επέκταση μιας προσωπικής εικόνας που βασίζεται στην αντιπαράθεση και την κλιμάκωση των διαφορών.

Ωστόσο, μια ολοένα και πιο χαοτική διεθνής κατάσταση και η αυξανόμενη εγχώρια αναταραχή υποδηλώνουν ότι η μεθοδολογία κλιμάκωσης και εξαναγκασμού του προέδρου έχει όρια – και ότι μπορεί να τον οδηγεί σε επιζήμιες πολιτικές οξύνσεις, σύμφωνα με ανάλυση του CNN.

Ο πόλεμος στο Ιράν αποδεικνύεται η απόλυτη δοκιμασία της προσέγγισης του Τραμπ.

Το ένστικτό του μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση της απόφασής του να εξαπολύσει μια επίθεση στις στρατιωτικές, πυρηνικές και περιφερειακές φιλοδοξίες του Ιράν, κάτι που απέφυγαν οι προηγούμενοι πρόεδροι. Αλλά η άρνηση της Τεχεράνης να υποκύψει στις απαιτήσεις του Τραμπ αρχίζει να αποκαλύπτει τα όρια της δύναμης της Αμερικής – και των δικών του.

Αυτό έχει αφήσει τον πρόεδρο με δύσκολες επιλογές. Θα μπορούσε να κλιμακώσει τη σύγκρουση για να προσπαθήσει να αναγκάσει το Ιράν να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του, αλλά αυτό θα μπορούσε να αυξήσει τις απώλειες των ΗΠΑ και να προκαλέσει έντονο οικονομικό πλήγμα. Θα μπορούσε να διεκδικήσει μια νίκη και να αποχωρήσει – αλλά ο έλεγχος του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν και η διατήρηση των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου του θα διέψευδε οποιονδήποτε τέτοιο ισχυρισμό.

Για να ξεφύγει από την παγίδα, ο Τραμπ επέλεξε μια πορεία που περιλαμβάνει τη συμφιλίωση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος με τη δική του άρνηση να παραχωρήσει έδαφος σε έναν εχθρό που αντεπιτίθεται. Ο δικός του νέος αποκλεισμός του στενού είναι μια προσπάθεια να στραγγαλίσει την οικονομία του Ιράν παρά το πιθανό σοβαρό πλήγμα στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.

Η αναζήτηση ενός τελικού στόχου στο Ιράν είναι η πιο σημαντική κρίση για τον πρόεδρο. Αλλά η ασταθής πολεμική του ηγεσία προαναγγέλθηκε σε άλλες αντιπαραθέσεις.

Απέτυχε να αναγκάσει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο στον οποίο αντιτίθεντο και δεν είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων. Ακόμη και οι απειλές του να αποχωρήσει από τη συμμαχία δεν έπεισαν τα έθνη να εγκαταλείψουν αυτά που θεωρούν δικά τους εθνικά συμφέροντα. Η έλλειψη αποδοχής τους έχει κοστίσει στις ΗΠΑ επιλογές στις οποίες συχνά βασίζονταν σε προηγούμενους πολέμους.

Η απότομη προσέγγιση του Τραμπ μπορεί να λειτουργήσει, όπως όταν έκλεισε κάποιες συμφωνίες χρησιμοποιώντας δασμολογικό πόλεμο εναντίον των εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ. Αλλά η Κίνα, η ίδια μια οικονομική υπερδύναμη, αντέδρασε απειλώντας να διακόψει τις εξαγωγές κρίσιμων σπάνιων γαιών. Το Πεκίνο χρησιμοποίησε τις δυνατότητες ενός εμπορικού πολέμου για να διαλύσει τις παγκόσμιες αγορές και να αναγκάσει τον Τραμπ να υποχωρήσει.

Το Ιράν φαίνεται να έχει μάθει από αυτό το επεισόδιο ότι οι ΗΠΑ είναι ευάλωτες σε σοκ στην παγκόσμια οικονομία – και έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να την κρατήσει όμηρο με το δικό της κλείσιμο του στενού.

Η αίσθηση ότι ορισμένες από τις εξουσίες του Τραμπ υποχωρούν ξεπερνά το αδιέξοδο του Ιράν. Έχει δει τα όρια του πολιτικού του μαγνητισμού αφού ανέπτυξε το πολιτικό του κίνημα για να υποστηρίξει τον Ούγγρο πρωθυπουργό Βίκτορ Όρμπαν. Αλλά η προσπάθεια απέτυχε την Κυριακή, καθώς οι ψηφοφόροι απέρριψαν τον ισχυρό άνδρα και έπληξαν το σχέδιο του Τραμπ να μετατρέψει την Ευρώπη σε MAGA.

Όπως και με τον Ούγγρο ομόλογό του, ορισμένες από τις εσωτερικές πολιτικές του Τραμπ προκαλούν αντιδράσεις. Η κοινή γνώμη τον ανάγκασε να υποχωρήσει για το πρόγραμμα μαζικών απελάσεων μετά τις δολοφονίες δύο Αμερικανών από ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Μινεσότα νωρίτερα φέτος. Και η αποτυχία των περισσότερων προσπαθειών του Τραμπ να χρησιμοποιήσει τον νόμο για να τιμωρήσει τους πολιτικούς του εχθρούς -κάτι που βοήθησε στην απόλυση της Γενικής Εισαγγελέα Παμ Μπόντι- δείχνει ότι τουλάχιστον ορισμένα συνταγματικά προστατευτικά κιγκλιδώματα τον περιορίζουν ακόμα.

Ακόμη και ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ – ένας Αμερικανός που έχει εξοργίσει τον πρόεδρο με την έντονη αντίθεσή του στον πόλεμο στο Ιράν – συγκινήθηκε να δηλώσει τη Δευτέρα: «Δεν φοβάμαι την κυβέρνηση Τραμπ».

Επειδή ο Τραμπ πιστεύει ότι η εξουσία του είναι απόλυτη, ο Τραμπ δεν έχει κρύψει την πεποίθησή του ότι απολαμβάνει αδιαμφισβήτητη εξουσία. «Έχω το δικαίωμα να κάνω ό,τι θέλω. Είμαι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών», δήλωσε ο Τραμπ τον περασμένο Αύγουστο. Δήλωσε στους New York Times φέτος ότι ο μόνος περιορισμός στις ενέργειές του στο εξωτερικό ήταν «η δική μου ηθική».

Αυτή η πεποίθηση αντικατοπτρίζεται στην άρνησή του να ζητήσει τη συμβολή του Κογκρέσου ή να προετοιμάσει τη χώρα για μάχη πριν ξεκινήσει έναν πόλεμο που έχει ήδη διαρκέσει έξι εβδομάδες.

Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου, όταν ρωτούνται για τις επόμενες πορείες δράσης στο Ιράν, συχνά απαντούν με μια παραλλαγή του «μόνο ο Πρόεδρος… ξέρει τι θα κάνει», υπογραμμίζοντας μια τάση απόρριψης των αρχών κατανομής εξουσίας του ρεπουμπλικανικού συστήματος.

Το δόγμα της ισχύος και της κλιμάκωσης που στηρίζει τη δεύτερη θητεία του Τραμπ εκφράστηκε καλύτερα από τον αναπληρωτή αρχηγό του προσωπικού του Λευκού Οίκου, Στίβεν Μίλερ.

«Ζούμε σε έναν κόσμο, στον πραγματικό κόσμο… που διέπεται από τη δύναμη, που διέπεται από τη βία, που διέπεται από την εξουσία», δήλωσε ο Μίλερ στον Τζέικ Τάπερ του CNN τον Ιανουάριο εν μέσω ευφορίας στον Λευκό Οίκο για τη σύλληψη του ισχυρού άνδρα της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο.

Τα παιχνίδια κυριαρχίας του Τραμπ φάνηκαν να λειτουργούν καλύτερα νωρίτερα στην προεδρική του καριέρα. Μετέτρεψε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε ένα όχημα της θέλησής του που παραμένει απρόθυμο να περιορίσει τις πιο άγριες παρορμήσεις του, παρά την πτώση των ποσοστών αποδοχής.

Η επιδρομή των ειδικών δυνάμεων που άρπαξαν τον Μαδούρο από το σπίτι του τον Ιανουάριο ήταν μια τεράστια επιτυχία για τον Τραμπ. Και υπό το «Δόγμα Μονρό» της κυριαρχίας στο Δυτικό Ημισφαίριο, χρησιμοποίησε επίσης την πολιτική του επιρροή για να βοηθήσει ομοϊδεάτες ηγέτες να κερδίσουν εκλογές στην Αργεντινή και την Ονδούρα.

Ο πόλεμος ξεκίνησε με μια επίδειξη καταστροφής γνωστή από άλλες αμερικανικές συγκρούσεις του 21ου αιώνα, αλλά σύντομα άρχισε να υπογραμμίζει το ιστορικό μάθημα ότι ένα τεράστιο πλεονέκτημα αεροπορικής ισχύος δεν μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει σαφείς νίκες ή αλλαγή καθεστώτος.

Ένας τρόπος να δούμε τον αποκλεισμό του Τραμπ στα στενά είναι ως μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη δική του και της κυριαρχίας της Αμερικής επί του Ιράν για να βελτιώσει τις προοπτικές για μια διαπραγματευμένη λύση. Ο ασφυκτικός περιορισμός των εσόδων και των εισαγωγών πετρελαίου του Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει την οικονομία του σε ελεύθερη πτώση. Τότε μπορεί να μην έχει άλλη επιλογή από το να ζητήσει ειρήνη με τους όρους του Τραμπ.

Αλλά ένα μάθημα του πολέμου είναι ότι οι ηγέτες του Ιράν πιστεύουν ότι βρίσκονται σε μια υπαρξιακή μάχη και είναι έτοιμοι να προκαλέσουν άπειρα βάσανα στον λαό τους. Μπορεί να στοιχηματίζουν ότι ο Τραμπ δεν έχει την πολιτική ανοχή για υψηλότερες τιμές πετρελαίου και βενζίνης και μια απότομη αύξηση του πληθωρισμού σε ένα έτος ενδιάμεσων εκλογών. Θα μπορούσε να χρειαστούν μήνες για να γονατίσει το Ιράν ο αποκλεισμός. Ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που δεν διαθέτουν οι υποψήφιοι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος για το Κογκρέσο.

Μια παρόμοια αδυναμία υπαγορεύσεως αποτελεσμάτων εκτυλίσσεται στην Ευρώπη.

Το τέλος της 16ετούς εθνικιστικής διακυβέρνησης του Όρμπαν στερεί από το κίνημα MAGA ένα πρότυπο που πραγματοποίησε καταστολή της μετανάστευσης και του Τύπου, και που πολιτικοποίησε τις μεγάλες επιχειρήσεις και το νόμο. Η αποχώρησή του θα στερήσει από την κυβέρνηση έναν σύμμαχο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία ο Τραμπ περιφρονεί. Είναι ένα πλήγμα για τον Αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς, ο οποίος μόλις ταξίδεψε στην Ουγγαρία για να παρακαλέσει τους ψηφοφόρους να μείνουν με τον Όρμπαν.

Και το θέαμα μιας μαζικής προσέλευσης ψηφοφόρων που απέρριψαν τον λαϊκισμό και τον εθνικισμό σε μια εκλογική ήττα που είναι πολύ μεγάλη για να την αρνηθεί κανείς μπορεί να ανησυχήσει τον Λευκό Οίκο.

Αλλά υπάρχουν μαθήματα και για τους Αμερικανούς Δημοκρατικούς. Το αποτέλεσμα της Κυριακής δεν ήταν καθόλου νίκη των αριστερών προοδευτικών αξιών. Ο νικητής υποψήφιος, Πέτερ Μαγιάρ, είναι ο ίδιος ένας κεντροδεξιός ηγέτης που κάποτε ήταν πιστός στον Όρμπαν. Και εκτός αν καταφέρει να νικήσει την κατάρα των Ευρωπαίων δημοκρατικών ηγετών και να διορθώσει τις προβληματικές οικονομίες και τις υπηρεσίες υγείας, ο λαϊκισμός μπορεί να παραμείνει μια ισχυρή δύναμη.

Με μια ευρύτερη έννοια, η πτώση του Όρμπαν υποδηλώνει ότι η λατρεία της ηγεσίας ενός ισχυρού άνδρα – τουλάχιστον σε μια σχεδόν δημοκρατική κοινωνία – δεν μπορεί να υπερνικήσει επ’ αόριστον ισχυρά πολιτικά ρεύματα και τις κατάρες της θητείας.

Η πεποίθηση του Τραμπ ότι απολαμβάνει απεριόριστη εξουσία δεν βασίστηκε ποτέ στο Σύνταγμα ή στην αμερικανική πολιτική παράδοση. Και η αναπόφευκτη παρακμή που ενυπάρχει στις προεδρίες δεύτερης θητείας μπορεί να τον αποδυναμώσει περαιτέρω, ακριβώς τη στιγμή που το Ιράν αμφισβητεί εξωτερικά την αύρα του ισχυρού άνδρα.

Αλλά αυτό οδηγεί σε ένα άλλο δύσκολο ερώτημα: Τι θα μπορούσε να κάνει για να αποδείξει ότι η δύναμή του δεν υποχωρεί;

Διαβάστε επίσης:

Δύο ώρες κράτησαν οι συνομιλίες Λιβάνου – Ισραήλ υπό τον Ρούμπιο – Με ρουκέτες στο Βόρειο Ισραήλ αντέδρασε η Χεζμπολάχ

Τραμπ: Ανοιχτό το ενδεχόμενο επανεκκίνησης συνομιλιών με το Ιράν μέσα σε 48 ώρες

Πολωνός βουλευτής σήκωσε σημαία του Ισραήλ με σβάστικα: «Είναι το νέο τρίτο Ράιχ» (Video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.