Οπωσδήποτε, ο τίτλος μπορεί να σταθεί παραπλανητικός, αφού το «παλιό ιταλικό σινεμά» αναφέρεται στην κατασκευαστική μέθοδο, και όχι ασφαλώς στα χρόνια της πρωτοπορίας. Το «Ένα τελευταίο για τον δρόμο» του Φραντσέσκο Σοσάι, με τον τρόπο ενός «road movie», διασχίζει την περιοχή της Βένετο, παράλληλα με τη σχέση φιλίας δύο ανδρών. Αντίστοιχη σχέση μεταξύ δύο γυναικών διακρίνει το «Γυναίκες έξω» του Μάριο Μαρτόνε, όταν μια ηθοποιός του άλλοτε αναπτύσσει συγγραφική δραστηριότητα, με την καταλυτική επίδραση μιας θητείας στη φυλακή, για κλοπή κοσμημάτων. 

Διαδρομή φιλίας και αυτογνωσίας

Τίτλος ταινίας:  «Ένα τελευταίο για τον δρόμο»

Σκηνοθεσία: Φραντσέσκο Σοσάι

Σύνοψη: Ο Καρλομπιάνκι και ο Ντοριάνο, δύο Ιταλοί στην πόρτα εισόδου της τρίτης ηλικίας ζητούν να ζήσουν μερικές μέρες γεμάτες ποτό και εμπειρίες, εις ανάμνηση των παλιών ημερών δόξας τους. Στην πορεία τους συναντούν τον ντροπαλό φοιτητή αρχιτεκτονικής Τζούλιο, ο οποίος θα προστεθεί στη συντροφιά και θα ζήσουν μαζί την εμπειρία

Παίζουν: Σέρτζιο Ρομάνο, Φίλιπο Σκότι, Πιερπάολο Καποβίλα

Η διαδρομή των δύο φίλων στο «Ένα τελευταίο για τον δρόμο» ξεκινάει από τα παλιά, για να καταλήξει σ’ ένα σήμερα, όπου το παλιό δεν χωράει, μοιάζει με λειωμένο παγωτό. Δεν πραγματοποιούμε τυχαία τη σχετική αναφορά, αφού το τελικό πλάνο της ταινίας προδίδει τη συνειδητοποίηση των ηρώων και της πραγματικής θέσης τους. Έχοντας αντιληφθεί ότι εισέρχονται στην τρίτη ηλικία, ο Καρλομπιάνκι και ο Ντοριάνο αποφασίζουν ένα τελευταίο «road trip», με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Άφθονο ποτό, αντρικές σκανδαλιές, επιστροφή σε παλιούς έρωτες, αλλά και «new entry» στην παρέα, τον Τζούλιο, έναν ντροπαλό φοιτητή αρχιτεκτονικής. Τη μύησή του στον κόσμο των ενήλικων ανδρών αναλαμβάνουν να πραγματοποιήσουν οι δύο «αγαθοί μάγκες».

Με σεβασμό, αλλά και με ανοιχτά αυτιά και από τις δύο πλευρές. Ακούγοντας τη βουή των μελλόντων  καιρών, σε κάθε χιλιόμετρο της πορείας τους, αντιλαμβάνονται τον χρόνο που τους έχει πετάξει έξω. Ένας απερχόμενος κόσμος γαντζώνεται από ό,τι για χρόνια ο άγραφος νόμος έχει θεσπίσει. Κώδικες ανδρικής φιλίας, απέχθεια προς την τεχνολογία, απλωμένοι χάρτες και όχι GPS για τις μετακινήσεις, αγάπη και κατανόηση του χώρου και των ανθρώπων του. Δυό «μερακλήδες», που μπορούν να κάνουν χιλιόμετρα για ένα καλό πιάτο, να χάσουν μεμιάς, ό,τι με κόπο κέρδισαν. Μοιάζουν με τελευταία οχυρά, που καλούνται ν’ αντέξουν στην πίεση του κοντινού μέλλοντος. Για την ακρίβεια, ο νεαρός Τζούλιο είναι η άγκυρά τους, αυτός που τους κρατάει σε επαφή με τη νεότητα, προσφέροντας τους το σφρίγος του χρόνου. Τους ακολουθεί σε μια τελετή μύησης, την ίδια στιγμή που στην καλύτερη σκηνή του έργου τούς προσφέρει μια ανεπίγνωστη άποψη της ζωής: μέσα από την ανάλυση ενός αρχιτεκτονικού έργου, τους συστήνει έναν άλλον κόσμο, αυτόν της τέχνης. Τους αναλύει τον τρόπο κατασκευής του τάφου Μπριόν, έργο του πρωτοπόρου Κάρλο Σκάρπα, όπου είναι θαμμένος ο ίδιος στο εσωτερικό του. Ο Τζούλιο περιγράφει το έργο ως μάθημα μοντερνισμού, όπου το άφθονο μπετόν της κατασκευής κουβαλάει το βάρος και την πίεση της ζωής, ενώ τα κενά μέρη ανάμεσα εκπροσωπούν τον αέρα, την ανάσα, την ελευθερία. Να τι βασανίζει τους δύο ήρωες. Το βάρος του επερχόμενου θανάτου και «ένα τελευταίο», μια τελευταία διαδρομή, μια προσπάθεια να κατανοήσουν τη ζωή που κύλησε από μέσα τους. Χαρούμενοι, πλέον, διότι παραδίδουν την κληρονομιά τους (την τέχνη του ζην) σ’ έναν ευγενικό και ευαίσθητο νεαρό, άξιο να συνεχίσει το έργο τους.

Δύο παιδιά είναι ουσιαστικά ο Καρλομπιάνκι και ο Ντοριάνο, που συναντούν έναν συνομήλικό τους και παίζουν. Ο φέρελπις σκηνοθέτης τούς παρακολουθεί με ανάλογη διάθεση, θέλοντας να σμίξει τον αυθορμητισμό και την άσκοπη περιπλάνηση του road movie, με μια φωτεινή ματιά στον κόσμο που έρχεται. Ο νεαρός Τζούλιο, με όλους τους δισταγμούς και τις αναστολές του, είναι φτιαγμένος από άριστη στόφα, δεν είναι η νέα γενιά συλλήβδην για πέταμα. Μοιράζονται όλοι μαζί τα ποτά και τον δρόμο, με οδηγό τον Φραντσέσκο Σοσάι, ο οποίος σκαρφαλώνει στο αυτοκίνητο, με την ιδιότητα του κινηματογραφιστή. Στο ίδιο όχημα θα βρούμε τον «Αμερικανό φίλο» του Βέντερς, τους «Εντιμότατους φίλους» αλλά και μια σειρά παρόμοιων αμερικανικών ταινιών, όπου το τυχαίο κτίζει σινεμά περιπλάνησης.

Άλλωστε, το φιλμ βρίθει σκηνών με αναφορές στα χόνκι τονκ μπαρ της Αμερικής, στη μουσική τους, στις παρέες της μιας βραδιάς. Ο Σοσάι είναι ιδιαιτέρως ικανός στη δημιουργία του απαιτούμενου κλίματος, στη ζεύξη των ανθρώπων με τους χώρους, είτε πρόκειται για ένα μπαρ είτε για το απλωμένο τοπίο της περιοχής Βένετο και των χωριών της. Αντιθέτως, ο Σοσάι δεν τα καταφέρνει στη δημιουργία μιας έστω προσχηματικής ιστορίας, το ποτήρι της αφήγησής του παραμένει κενό. Χαρακτήρες υπάρχουν, όχι όμως και πραγματική ιστορία αναζήτησης. Η ταινία έχει περισσότερα κενά, απ’ όσα χρειάζεται, και λιγότερο μπετόν.

Αξιολόγηση: **1/2

Δόσεις μουχλιασμένου σινεμά

Τίτλος ταινίας: «Γυναίκες έξω» («Fuori»)

Σύνοψη: Η Γκολιάρντα Σαπιέντσα είναι μια διακεκριμένη Ιταλίδα συγγραφέας, η οποία πέρασε ένα διάστημα στη φυλακή. Η ταινία παρακολουθεί την πορεία της και την εμπειρία της, εστιάζοντας στη σχέση της με μια νεαρή συγκρατούμενη. Καθοριστική και για τις δύο η συνάντησή τους, στα 1980,  θα δώσει την αφορμή για δύο καινούριες ζωές.

Σκηνοθεσία: Μάριο Μαρτόνε

Παίζουν: Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντα ντε Αντζέλις, Ελοντί, Κοράντο Φορτούνα

Ο Μάριο Μαρτόνε είναι από εκείνες τις παλιές καραβάνες του ιταλικού σινεμά, ο οποίος γνωρίζει τον τρόπο να αφηγείται μια ιστορία, δίχως να κατέχει σε βάθος την τέχνη του κινηματογράφου. Με άλλα λόγια, προσπαθεί, παλεύει φιλότιμα, αλλά δεν τα καταφέρνει. Το ίδιο συμβαίνει και με την εν λόγω ταινία, η οποία εξιστορεί, δίχως να κουράζει, την πορεία της Γκολιάρντα Σαπιέντσα προς τη συγγραφική αναγνώριση, το 1996, με το βιβλίο «Η τέχνη της χαράς».

Στην πραγματικότητα το έργο το είχε ολοκληρώσει από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70, ξεκινώντας την αναζήτηση εκδότη. Πρώην ηθοποιός, με την φτώχεια να κρέμεται πάνω από το κεφάλι της, περνάει την καγκελένια πόρτα της ειρκτής, ως ένοχη μιας κλοπής κοσμημάτων της φίλης της. Ασχέτως με τα πάνε-έλα της ταινίας στον χρόνο, το σταθερό σημείο αναφοράς παραμένει η σχέση που αναπτύσσει με μια συγκρατούμενή της, καταλυτική και για τις δύο πλευρές.

Ανταλλαγή εμπειριών, απόψεων για τη ζωή, εσωτερικής δύναμης. Γιατί η ταινία είναι ακριβώς αυτό: η ισορροπία ανάμεσα στη γνώση ζωής, της Σαπιέντσα, και στην ορμή για ζωή της φίλης, που θα μπορούσε να είναι και μια σχέση μητέρας – κόρης, μεγάλης με μικρή αδελφή και ερωτευμένων γυναικών, ταυτόχρονα. Το βέβαιο είναι πως η Βαλέρια Γκολίνο ερμηνεύει με θαυμαστό τρόπο όλους τους (πολλούς) ρόλους, που απαιτούνται από ένα και μόνον πρόσωπο. Ίσως η Γκολίνο να αποτελεί και τον μόνον λόγο για να παρακολουθήσει κάποιος την ταινία, αλλά δεν είναι ευκαταφρόνητος.

Στην κοινή, από ένα σημείο και μετά, πορεία των δύο γυναικών, μπαινοβγαίνουν διάφοροι χαρακτήρες, ωστόσο ο (συν)δεσμός τους είναι πολύ ισχυρός για να απειληθεί. Στα ενδιαφέροντα στοιχεία του φιλμ θα προσμετρηθεί η ανάπτυξη των δύο χαρακτήρων και η περιγραφή της αδιόρατα ερωτικής σχέσης τους. Θα λέγαμε, πως τόσο η ιστορία όσο και το σκηνικό ανταποκρίνονται πλήρως στη δεκαετία του ‘80, όπως προσδιορίζει το σενάριο του ίδιου του Μαρτόνε. Μόνον που οι επίπεδοι, χωρίς δραματουργική συμμετοχή φωτισμοί, ο ατελής σχηματισμός των δεύτερων ρόλων, η αδιάφορη, η σχεδόν lounge μουσική, τα χωρίς λόγο μεγάλα σε διάρκεια πλάνα παραπέμπουν σε μια αντίστοιχη σκηνοθεσία, κολλημένη στη δεκαετία του ‘80.

Αξιολόγηση: **

Διαβάστε επίσης:

«I Was A Stranger»: Omar Sy και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης πρωταγωνιστούν σε μία συγκινητική ιστορία για το προσφυγικό (photos/videos)

Μάικλ Τζάκσον: Γιατί η αδερφή του, Τζάνετ, δεν εμφανίζεται στη βιογραφική ταινία του (Videos)

«The Devil Wears Prada 2»: Αφαιρέθηκε σκηνή με τη Σίντνεϊ Σουίνι από το σίκουελ της ταινίας (Video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.