Η κυβέρνηση προχωρά στην ενεργοποίηση μιας νέας ρύθμισης οφειλών προς το Δημόσιο (εφορία και ασφαλιστικά ταμεία), η οποία αν και στοχεύει στην αποσυμφόρηση των ληξιπρόθεσμων χρεών, φαίνεται να υπολείπεται των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει η αγορά.

Η «ακτινογραφία» της ρύθμισης: τα ψιλά γράμματα

Η ενεργοποίηση του μέτρου τον Ιούνιο φέρνει στο φως μια σειρά από περιορισμούς που αλλάζουν τα δεδομένα για χιλιάδες οφειλέτες. Αν και το οικονομικό επιτελείο παρουσιάζει το μέτρο ως «δεύτερη ευκαιρία», η ανάλυση των στοιχείων δείχνει ότι ο δρόμος προς τη διευθέτηση παραμένει ανηφορικός.

1. Η παγίδα του «διπλού ταμπλό»

Το πιο κρίσιμο στοιχείο είναι ο αυστηρός χρονικός διαχωρισμός των χρεών. Η ρύθμιση των 72 δόσεων αφορά αποκλειστικά οφειλές που δημιουργήθηκαν έως τις 31/12/2023.

• Η πραγματικότητα: Για τα χρέη του 2024 και του 2025, οι οφειλέτες υποχρεούνται να χρησιμοποιήσουν την πάγια ρύθμιση των 24 δόσεων.
• Το ρίσκο: Πολλοί επιχειρηματίες θα κληθούν να πληρώνουν ταυτόχρονα δύο διαφορετικές ρυθμίσεις. Αυτή η «διπλή δόση» ενδέχεται να εξανεμίσει την όποια ελάφρυνση, καθιστώντας την καθημερινή επιβίωση της επιχείρησης εξαιρετικά δύσκολη.

2. Το «αγκάθι» του επιτοκίου

Σε μια περίοδο όπου το κόστος χρήματος παραμένει υψηλό, η νέα ρύθμιση συνοδεύεται από ένα επιτόκιο που αγγίζει το 8%.

• Αποτρεπτικός παράλογος: Το 8% μετατρέπει τη ρύθμιση σε ένα ακριβό «δάνειο» από το κράτος. Ένα μεγάλο μέρος της δόσης θα κατευθύνεται στην εξυπηρέτηση τόκων αντί για το κεφάλαιο.
• Η στρατηγική του Υπουργείου: Η κυβέρνηση προτάσσει το 3% του Εξωδικαστικού Μηχανισμού ως «ανταγωνιστική» λύση, όμως ο μηχανισμός αυτός απαιτεί πλήρη αποκάλυψη περιουσιακών στοιχείων, κάτι που δεν ταιριάζει σε όλους τους μικρομεσαίους.

3. Το χάσμα: 72 έναντι 120 δόσεων

Η αγορά επιμένει ότι το μοντέλο των 120 δόσεων είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί τη βιωσιμότητα. Με τις 120 δόσεις, το μηνιαίο κόστος επιμερίζεται σε βάθος δεκαετίας. Αντίθετα, οι 72 δόσεις (6 χρόνια) απαιτούν σημαντικά μεγαλύτερα ποσά κάθε μήνα, στραγγαλίζοντας τη ρευστότητα.

Οι «κόφτες» και η πολιτική συγκυρία

Η ρύθμιση δεν είναι οριζόντια. Οι αυστηροί περιορισμοί λειτουργούν ως «φίλτρα» που αφήνουν εκτός ένα σημαντικό κομμάτι οφειλετών. Αφορά κυρίως συνεπείς οφειλέτες της ενεργειακής κρίσης, αποκλείοντας όσους είχαν παλαιότερες εκκρεμότητες, δημιουργώντας μια «αγορά δύο ταχυτήτων».

Προεκλογικός «αέρας» και Ευρωπαϊκό φρένο

Η χρονική στιγμή των ανακοινώσεων δεν θεωρείται τυχαία. Η κυβέρνηση, σε μια πιεστική πολιτική συγκυρία, επιχειρεί να εκτονώσει την κοινωνική δυσαρέσκεια.

• Η κυβερνητική άμυνα: Στις επικρίσεις για γενναιότερες ρυθμίσεις, το επιτελείο επικαλείται τους νέους ευρωπαϊκούς κανόνες δαπανών, επισημαίνοντας μάλιστα ότι «περαιτέρω παροχές θα ήταν παράνομες».
• Η κριτική: Αντιπολίτευση και φορείς της αγοράς κάνουν λόγο για «ημίμετρα» που προσφέρουν μόνο προσωρινή πολιτική διέξοδο πριν τις εκλογές, χωρίς να λύνουν το δομικό πρόβλημα του ιδιωτικού χρέους.

Όπως και να έχει, το νέο πλαίσιο για τις 72 δόσεις είναι μια άσκηση ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί. Από τη μία, προσφέρει μια διέξοδο για παλαιά χρέη (προ του ’23), αλλά από την άλλη, το υψηλό κόστος και ο υποχρεωτικός συνδυασμός με την πάγια ρύθμιση για τα νέα χρέη, δημιουργούν ένα σύστημα που απαιτεί «γερό στομάχι» από τον οφειλέτη.

Διαβάστε επίσης

Το «μοντέλο» του πλεονάσματος: Ανάπτυξη, ΦΠΑ ή… «αίμα»;

Νέα δέσμη μέτρων 500 εκατ. ευρώ: Ποιοι και πώς θα δουν «ανάσα» στα εισοδήματα και «κούρεμα» στις κατασχέσεις

«Καμπανάκι» για συστημική καταστροφή της ζήτησης αερίου από τη σύγκρουση στη Μέση Aνατολή

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.