Αχιλλέας ΙΙΙ
Απέξω
Εκδόσεις Ίκαρος
Σελ.: 148

Ο Αχιλλέας ΙΙΙ είναι από τις περιπτώσεις δημιουργών που όσα και να γράψει κανείς γι’ αυτόν θα είναι λίγα. Πολυτάλαντος, πολυσχιδής, πολυπράγμων, πολυγραφότατος, ένας flaneur της μεγαλούπολης, του κέντρου και των συνοικιών της, ακτινογράφος προσώπων και αντικειμένων, σιωπών, ρωγμών, φωνών, βλεμμάτων που στο χαρτί και στην οθόνη του μεταμορφώνονται σε υποδειγματικές ιστορίες – έξω από νόρμες και φόρμες, με κατάργηση κανόνων – αντίδωρα προς το αναγνωστικό του κοινό που όλο και αυξάνεται. Όσα δείχνουν ασήμαντα για τους περισσότερους, στα μάτια του Αχιλλέα ΙΙΙ γίνονται σημαντικά, αποκτούν φωνή και υπόσταση. Ένα πεταμένο αντικείμενο ή έπιπλο στην άκρη του δρόμου, μια σπασμένη κούκλα έξω από έναν κάδο απορριμμάτων, μια παλιά φωτογραφία μιας άλλης ζωής κι ενός άλλου αιώνα, ένας άνθρωπος σκυφτός στη γωνία ενός πεζοδρομίου είναι αφορμές να γραφτούν τα καθημερινά απολαυστικά – τρυφερά και λοξής ματιάς – κείμενά του στο διαδίκτυο. Κι από την άλλη, υπάρχει κι εκείνη η περίφημη φεισμπουκική σελίδα με την ονομασία «Κομπλεξικό», όπου ο Αχιλλέας δημιουργεί ένα παιγνιώδες ανορθόδοξο λεξικό (η αρχή συνέβη με το «Κομπλεξικό» το 2016 σε έντυπη έκδοση, ένα λεξικό κόμπων, σαρκασμού, παιχνιδιού με τις έννοιες και τις ερμηνείες).

Μπασίστας και front man του rock συγκροτήματος Bog art, μυαλό ευφυές και κοφτερό, συγγραφέας με εντελώς ξεχωριστό ύφος για τα ελληνικά δεδομένα (θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απόγονος του μέγα Georges Perec), τιμημένος με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας 2020 για τη συλλογή φωτοαφηγημάτων του «Παραχαράκτης» (επανέκδοση 2025, εκδόσεις Ίκαρος ενώ η πρώτη έκδοση έγινε από τις εκδόσεις Νεφέλη το 2019). Από τις εκδόσεις Νεφέλη ακολούθησε η δεύτερη συλλογή φωτοδιηγημάτων του «Δεσμοφύλακας», το 2022. Το 2024, υπό νέα εκδοτική στέγη, αυτή του Ίκαρου, ο Αχιλλέας ΙΙΙ επανέκαμψε με την επόμενη ανθολογία ιστοριών του με τον διφορούμενο τίτλο «Τέλος πάντων» με την οποία αποφάσισε να τελειώσει τον κόσμο. Κι επιτέλους, πολύ πρόσφατα, ξανά από τις εκδόσεις Ίκαρος, επέστρεψε με νέες ιστορίες συγκεντρωμένες σε έναν καλαίσθητο τόμο, με το ωραιότατο εξώφυλλο του Δημήτρη Μάνου, με τίτλο «Απέξω». Κι ενώ στις συλλογές «Παραχαράκτης» και «Δεσμοφύλακας» κάθε ιστορία συνοδευόταν από μια φωτογραφία που την ενέπνευσε, στους «Απέξω» κάθε ιστορία ολοκληρώνεται με ένα σκίτσο του ίδιου του συγγραφέα.

Με υψηλή έμπνευση και ευρηματικότητα και με υλικά του την ειρωνεία, το χιούμορ, το παράδοξο, το πάντρεμα του ρεαλιστικού στοιχείου με το σουρεαλιστικό, την τρυφερότητα, τον σαρκασμό, την έκφραση κοινωνικών και υπαρξιακών ανησυχιών, της παρακμής του ανθρώπινου είδους και της πόλης και με ένα ατελείωτο παιχνίδι με τις λέξεις, τα συναισθήματα, το τέλος κάθε αρχής και την αρχή του κάθε τέλους και με μια κριτική ματιά στα πράγματα και στην καθημερινότητα, ο Αχιλλέας γράφει με χιουμοριστικό τρόπο μιλώντας εντελώς σοβαρά και μας χαρίζει 22 διηγήματα χάρμα ανάγνωσης, δομής και έκφρασης παρουσιάζοντας φέτες βίου ανθρώπων του περιθωρίου τους οποίους συναντάμε καθημερινά μπροστά μας. Και τους προσπερνάμε ή τους κάνουμε χάζι για λίγα δευτερόλεπτα προσπαθώντας να διαβάσουμε τα δυσδιάκριτα συναισθήματα και μηνύματά τους, ανακουφισμένοι που δεν βρισκόμαστε στη θέση τους ή υποσυνείδητα ζηλεύοντας κάτι απ’ την ελευθερία τους κόντρα στον δικό μας εγκλεισμό στα σπιρτόκουτα που μοιάζουν με σπίτια μας. Οι Απέξω έρχονται με τις ιστορίες τους και τους συλλογισμούς τους να συναντήσουν τους Απομέσα: αυτούς που ζουν κάτω από μια στέγη με τα τρυφερά και θανάσιμα οικογενειακά πυρά να πηγαινοέρχονται στον αέρα, αυτούς που είναι ενταγμένοι σε κοινωνικά πλαίσια, νομοταγείς κι επαναστάτες, που με μια σταγόνα βροχής χουχουλιάζουν στον καναπέ τους ακούγοντας μουσική, παρακολουθώντας την επικαιρότητα, τρώγοντας, ερωτοτροπώντας, περιμένοντας μια ευκαιρία για ξεφάντωμα ή μια αργία για να ξεχυθούν στην ύπαιθρο, μετρώντας χρήματα και ρέστα για να δουν πώς θα βγει ο μήνας. Οι Απέξω δεν λαμβάνουν λογαριασμούς προς εξόφληση, δεν περιμένουν το delivery boy να τους χτυπήσει το κουδούνι, δεν ακολουθούν τη ροή της επικαιρότητας, δεν ζουν σε σπίτι, δεν στέκονται μπροστά σε ένα ασφυκτικά γεμάτο ψυγείο, δεν περιμένουν καμιά ευκαιρία και καμιά γιορτή. Στον δρόμο και στο περιθώριο ο χρόνος μετριέται αλλιώς άλλωστε, κι οι Απέξω επιβιώνουν με τον δικό τους τρόπο. Έχουν μια ζωή πίσω τους, υπήρξαν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι κι αυτό που είναι δεν είναι αυτό που φαίνεται. Διαβάζοντας τις ιστορίες τους, είναι βέβαιο πως τα συναισθήματα του αναγνώστη θα γίνουν επιβάτες σε ένα rollercoaster. Εκεί που μια σκηνή συγκινεί και φέρνει δάκρυα στα μάτια, εκεί, μια δυο γραμμές παρακάτω, έρχεται το χαμόγελο και το αβίαστο γέλιο. Ο Αχιλλέας ΙΙΙ ξέρει πολύ καλά να ισορροπεί μεταξύ της μελαγχολίας και του έξυπνου χιούμορ κι αν κάτι μένει στο τέλος, μετά το πέρας κάθε διηγήματος, είναι ένα μικρό σφίξιμο στο στομάχι κι ένας προβληματισμός για το γεγονός ότι αρχίσαμε να συνηθίζουμε ή ήδη συνηθίσαμε στη θέα της δυστυχίας των άλλων, των Απέξω, εκείνων που έχουν για στρώμα τους ένα χαρτόνι και μια τριμμένη κουβέρτα, για ταβάνι τους τον ουρανό, για ζωή τους την ανυπαρξία κανόνων και αγάπης, για σπίτι τους τον δρόμο, γι’ απάγκιο τους ένα βλέμμα, ένα νεύμα, ένα κέρμα. Εκείνων που μιλούν με τον εαυτό τους, με τις μνήμες τους, με ένα πουλί, με ένα άγαλμα.

Ποιοι είναι οι Απέξω; Είναι ο Πρόδρομος που τριγυρίζει στους δρόμους με ένα καναρίνι σε κλουβί και μια μέρα κάνει δώρο στο πουλί ένα πέταγμα προς την ελευθερία. Είναι η ρακένδυτη ηλικιωμένη γυναίκα – ηρωίδα του πικρά σπαρταριστού διηγήματος «Η καταρράκτης» που εκτοξεύει φαρμακερούς λεκτικούς καταρράκτες στους ανυποψίαστους περαστικούς. Είναι ο Τόνυ με τις πολλούς φανταστικούς εαυτούς, που παγιδεύει το χαμόγελό του σε ένα φύλλο χαρτί. Είναι ο Ιβάν που ντρέπεται που ζητιανεύει για να επιβιώσει ενώ μπροστά του περνούν χιλιάδες ζευγάρια πόδια κι όμως για εκείνον ο κόσμος παραμένει αθέατος. Είναι ένα ζευγάρι μεσηλίκων που στρώνουν τη συζυγική τους κλίνη πάνω στο πεζοδρόμιο και με την ηρεμία του ύπνου τους προκαλούν ζήλια και απέχθεια. Είναι δυο άντρες που, κάθε νύχτα, συναντιούνται στα όνειρά τους κι αλλάζουν θέσεις και ρόλους, χωρίς καν να γνωρίζονται μεταξύ τους. Είναι ένας άστεγος που τα δάκρυά του τρέχουν ασταμάτητα για την παρακμή του κόσμου και για τον πόνο των άλλων. Είναι ένα «σώμα αστρικό» που βαδίζει «στη νύχτα κάτω από έναν ουρανό άδειο, με τα δικά του αστέρια εξαφανισμένα στις πτυχές ενός χλιαρού σκοταδιού, κρυμμένα από τα δυνατά φώτα της πόλης», και αποτελείένααπό τα ωραιότερα και πιο συγκινητικά διηγήματα της συλλογής. Είναι κι εκείνοι οι δύο αχώριστοι σύντροφοι που μοιράστηκαν μαζί την πείνα, το κρύο, την απελπισία και τη μοίρα τους, ώσπου μια κοπέλα φτιαγμένη από κεραμικό υλικό μπαίνει ανάμεσά τους και μετατρέπει το μαζί τους σε χωριστό δρόμο με επικίνδυνες κλειστές στροφές. Είναι όλοι οι παραπάνω κι είναι κι άλλοι, οι Απέξω (θα τους αφήσουμε να τους ανακαλύψει ο αναγνώστης) οι οποίοι μας συστήνονται ένας ένας, ιστορία την ιστορία, βγάζοντας το Μέσα τους Έξω. Είναι ήρωες πλασμένοι από την πιστοποιημένη μυθοπλαστική ευφυΐα του Αχιλλέα ΙΙΙ που βρίσκονται σταθερά παρόντες πάνω στη γραμμή που ενώνει το Απέξω με το Απομέσα. Στο κέντρο του Ανάμεσα.

Διαβάστε επίσης:

Βιβλίο: Εκεί όπου ο χρόνος γίνεται αίνιγμα

Βιβλίο: Η εμπειρία της αθωότητας σε αναστολή

Βιβλίο: Ο Δεκέμβρης ως ποίηση της εμπειρίας και της μνήμης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.