Στις 3 Απριλίου, με ένα μήνα κλεισμένο από την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ απειλούσε ότι θα στείλει την χώρα αυτή στη… λίθινη εποχή με τους βομβαρδισμούς.

Στην πραγματικότητα δεν ήταν απειλή. Αλλά μία ανεξέλεγκτη, τραμπικού τύπου φυσικά, κρίση απόγνωσης:

Ο Αμερικανός πρόεδρος μόλις είχε καταλάβει – ή του το εξήγησαν επαρκώς και πειστικά – ότι… έχασε τον πόλεμο, που αφρόνως είχε ξεκινήσει παρασυρόμενος από τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου και την ανάγκη του να σκεπαστεί η εμπλοκή του στο σκάνδαλο Επστάιν, όπως επισημαίνουν εξαιρετικοί αναλυτές εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Πέντε μέρες αργότερα μάλιστα, στις 8 Απριλίου, ο Τραμπ συμφωνούσε στην πρώτη εκεχειρία με το Ιράν. Και έκτοτε δίνει μόνος του παρατάσεις στην εκεχειρία αυτή, όποια κι αν είναι η αντίδραση της Τεχεράνης.

Στην πραγματικότητα δηλαδή έχει σταματήσει την επίθεση υπό τον βαρύγδουπο τίτλο «Επική Οργή» που είχε ξεκινήσει στις 28 Φεβρουαρίου μαζί με το Ισραήλ. Και προσπαθεί να πείσει το Ιράν μήπως προκύψει κάποια συμφωνία για το εμπλουτισμένο ουράνιο, ώστε μαζί με τα γνωστά φληναφήματα στα οποία επιδίδεται, να εμφανιστεί ότι… κέρδισε τον πόλεμο.

Είναι ακριβώς αυτό που έχουν γράψει εδώ και πολλές εβδομάδες τα μεγάλα αμερικανικά μέσα ότι ο Τραμπ είναι σε αδιέξοδο (η πολεμική επιχείρηση που ξεκίνησε είναι σε αδιέξοδο) και αναζητά τρόπο διαφυγής.

Πώς δηλαδή θα πείσει τους εναπομείναντες πιστούς του διασπασμένου MAGA και άλλους ακραίους συντηρητικούς του Ρεπουμπλικανικού κόμματος ότι η «Επική Οργή» πέτυχε και ότι ο ίδιος έσωσε τις ΗΠΑ από μία… πυρηνική επίθεση του Ιράν.

Ο Τραμπ δεν θα παραδεχτεί ποτέ ότι έχασε τον πόλεμο. Και μάλιστα με τον πιο γελοίο τρόπο που έχασε ποτέ κάποιος έναν πόλεμο.

Όταν ξεκινούσε η «Επική Οργή» οι στόχοι ήταν ξεκάθαροι, κατά κάποιο τρόπο έστω. Τραμπ και Νετανιάχου επιδίωκαν:

• Να πέσει το καθεστώς της Τεχεράνης. Δολοφόνησαν τον πρόεδρο και ηγετικά στελέχη. Και να εγκατασταθεί στην Τεχεράνη μία νέα εξουσία φιλική στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ. Ήταν ο «αέρας» της Βενεζουέλας που τροφοδοτούσε τη φιλοδοξία αυτή στην Ουάσιγκτον. Και περίμεναν ότι θα υπάρξει λαϊκή εξέγερση, υπερεκτιμώντας ή και παρεξηγώντας τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου.
• Να διασπαστεί ακόμα και η χώρα, αφού η εθνική ποικιλομορφία της θεωρήθηκε ευάλωτο σημείο. Γι’ αυτό και κάποια στιγμή τέθηκε θέμα «αξιοποίησης» των Κούρδων στην πολεμική επιχείρηση.
• Να ελεγχθεί η ροή του ιρανικού πετρελαίου. Με προφανή στόχο να πληγούν οικονομικοί ανταγωνιστές των ΗΠΑ, όπως η Κίνα.
• Να ελεγχθεί το εμπλουτισμένο ουράνιο που διαθέτει η Τεχεράνη, αν και είναι ξεκάθαρο εδώ και δεκαετίες ότι η Ιρανική ηγεσία δεν στοχεύει στην κατασκευή πυρηνικής βόμβας, αλλά απλά δεν θέλει να παραιτηθεί από τη δυνατότητα να την αποκτήσει. Το έχουν αντιληφθεί και οι πιο εχέφρονες τις ΗΠΑ πλέον αυτό.
  Ο Νετανιάχου είχε και έναν ακόμα στόχο: Να βρει αφορμή για να διαλύσει το Λίβανο, με πρόσχημα το χτύπημα της Χεζμπολάχ.

Απέτυχαν όλοι οι στόχοι:
Το καθεστώς στην Τεχεράνη άντεξε παρά τις απώλειες και τα πλήγματα. Προφανώς η επιφανειακή ανάγνωση των δυτικών δεν είναι αρκετή για να κατανοήσει τη πραγματική κατάσταση στη χώρα.

Η πολεμική μηχανή του Ιράν ήταν πιο ανθεκτική απ’ όσο την ανέμεναν. Εξ ου και πρώτα εξαντλήθηκαν – περί τα μέσα Απριλίου φάνηκε έντονα – οι διαθέσιμοι πύραυλοι των ΗΠΑ (και του Ισραήλ) και όχι του Ιράν.

Η δε στρατηγική του να χτυπήσει τους συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, κυρίως διότι διέθεταν στρατιωτικές βάσεις για επιθέσεις εναντίον του, δεν πρέπει να αναλύθηκε ποτέ στις συσκέψεις των εγκεφάλων του Πενταγώνου και του Λευκού Οίκου – γι’ αυτό και υπήρξε ο απόλυτος αιφνιδιασμός.

Πιθανόν ο Τραμπ με τον Χέσγκεθ δεν φτάνουν ούτε στο μισό της στρατιωτικής σκέψης που έχει ο εκπρόσωπος του Ιρανικού στρατού που έγινε γνωστός από τις ενημερώσεις.

Και βεβαίως, το καταλυτικό στοιχείο είναι πως το Ιράν μετέφερε ή «εμπλούτισε» τη σύγκρουση από το αμιγώς στρατιωτικό πεδίο στην οικονομία. Αξιοποίησε τη στρατηγική γεωγραφική του θέση, έκλεισε (αρκούσε και μόνο η απειλή ουσιαστικά) τα (πολύ στενά, που λέει και η Βούλτεψη) Στενά του Ορμούζ και… τέλος.

Οι επιπτώσεις ήταν δραματικές – και μάλλον θα είναι για κάποιο καιρό ακόμα.

Μπορεί οι ΗΠΑ (μαζί με τη Ρωσία μάλιστα, μα και το ίδιο το… Ιράν) να κέρδισαν από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, αλλά ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες οι οικονομικές επιπτώσεις είχαν πολλαπλάσιο κόστος.

Οι Ευρωπαίοι κατάλαβαν από νωρίς τα δεδομένα.

Πιθανόν επειδή γνωρίζουν καλύτερα και ιστορία και γεωγραφία από τον Τραμπ, τον Χέσγκεθ και άλλους πάστορες της Ουάσιγκτον – μεγάλο πράγμα το… διάβασμα.

Απέφυγαν να δώσουν την παραμικρή συνδρομή στα καταφανώς αδιέξοδα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ – δυστυχώς με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση, καθότι μας αφορά κάπως.

Κάποιοι συγκρούστηκαν ανοιχτά μαζί του.

Ο Τραμπ κοντραρίστηκε σαν «νταής»» του δρόμου με τους ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας, της Βρετανίας, τον Πάπα Λέων (!!!) και άλλους.

Το αποκορύφωμα είναι ότι ο Τραμπ κατάφερε να τσακωθεί και με τη… Σαουδική Αραβία. Η απρονοησία του όταν ανακοίνωσε την περιβόητη «Επιχείρηση Ελευθερία» εξόργισε ακόμα και το Ριάντ.

Ποτέ άλλοτε ένας ηγέτης μίας τόσο μεγάλης χώρας δεν έχασε τόσους πολλούς φίλους σε τόσο μικρό διάστημα.

Είναι αδιάφορο εάν αυτό είναι ντροπή για τον Τραμπ. Το πρόβλημα είναι πως πρόκειται για την παράνοια προσωποποιημένη με δραματικές επιπτώσεις στον κόσμο μας.

Διαβάστε επίσης

Ισραήλ: Μπορεί να ηττηθεί ο Νετανιάχου στις επόμενες εκλογές; Τι πρεσβεύει η αντιπολίτευση;

8+2 σενάρια πυρηνικής απειλής

ΗΠΑ-Ιράν: Οι κόκκινες γραμμές της Ουάσινγκτον, η αισιοδοξία του Τραμπ και οι επιφυλάξεις της Τεχεράνης

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.