Τίτλος ταινίας: «Hokum»

Σύνοψη: Ο συγγραφέας Ομ Μπάουμαν απομονώνεται σ’ ένα ξενοδοχείο, επιδιώκοντας να εμπνευστεί για το βιβλίο του. Είναι το ίδιο, στο οποίο οι γονείς του είχαν περάσει τον μήνα του μέλιτος. Μυστηριώδεις ιδιοκτήτες, εργαζόμενοι και ένοικοι δημιουργούν ένα περιβάλλον τρόμου, από το οποίο προσπαθεί να τον απεγκλωβίσει μια επίσης μυστηριώδης κοπέλα

Σκηνοθεσία: Ντέιμιεν Μακ Κάρθι

Παίζουν: Άνταμ Σκοτ, Ντέιβιντ Γουΐλμοτ, Πίτερ Κούναν, Φλόρενς Ορντές

Αυτός ο Ντέιμιεν Μακ Κάρθι μοιάζει να είναι φτιαγμένος για σκηνοθέτης ταινιών τρόμου, κάτι που το απέδειξε με την «Οντότητα» και το επαναλαμβάνει τώρα με το φιλμ «Hokum». Η αρχική αυτή επισήμανση έχει να κάνει με τη δυνατότητα του σκηνοθέτη να ακολουθεί τα πατήματα των κλασικών θρίλερ, να τα πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω και να αποδεικνύει πόσο ζωντανά και νευρώδη παραμένουν. Καθώς ο συγγραφέας Ομ Μπάουμαν απομονώνεται σ’ ένα ξενοδοχείο της ιρλανδικής επαρχίας, ώστε να βρει την έμπνευσή του, έχουμε ήδη στημένο ένα γνωστό σκηνικό. Λίγο «Λάμψη» του Κιούμπρικ, λίγο «Αόρατος συγγραφέας» του Πολάνσκι, μνήμες από τους ζωντανούς-νεκρούς στους «Άλλους» του Αμενάμπαρ και πολύ περισσότερο μια ανανέωση αυτού του βασικού υλικού. Κατ’ αρχάς, ως τόπος της αφήγησης επιλέγεται μια περιοχή της Ιρλανδίας, παραδοσιακά ποτισμένη με μύθους, θρύλους, ξωτικά και μάγισσες. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που το βασικό φάντασμα το οποίο κυνηγά τον Μπάουμαν είναι μια μάγισσα.

Στοιχειωμένη από την παρουσία της η «σουΐτα του μέλιτος», εκεί όπου οι γονείς του συγγραφέα πέρασαν τον μήνα του μέλιτος. Ήδη έχουμε μια βασική σύνδεση της πραγματικότητας με τη μεταφυσική της διάσταση. Ό,τι ακολουθεί στην αφήγηση, θα μπορούσε να είναι μια κλασική ταινία τρόμου, βασισμένη στη φαντασία του σκηνοθέτη, αλλά θα μπορούσε να είναι και το φάντασμα που κατοικοεδρεύει στο ασυνείδητο του συγγραφέα, η ίδια του η μητέρα. Έτσι ο θεατής είναι ελεύθερος να ακολουθήσει όποιον δρόμο επιθυμεί. Είτε αυτόν της απόλυτης παράδοσης σε ό,τι μυστήριο συμβαίνει είτε της ερμηνευτικής απόπειρας όλων αυτών των δυσεξήγητων  υπάρξεων (το προσωπικό και οι υπόλοιποι ένοικοι  του ξενοδοχείου), αλλά και των ψυχαναλυτικών συμβόλων.

Πράγματι, όλα όσα περιβάλλουν τον Μπάουμαν ξεπετάγονται μέσα από μια αφήγηση, η οποία ξεδιπλώνει το νήμα της ζωής του ήρωα, οδηγώντας το ολοένα και πιο βαθειά στα σκοτάδια του λαβύρινθου. Οι διάδρομοι του ξενοδοχείου, του υπογείου του, της μυστηριώδους σουϊτας, θα μπορούσαν να μοιάζουν με τα σκοτάδια της ψυχής του συγγραφέα. Στον πόλεμό του με το παρελθόν, το μέλλον είναι η ίδια η πράξη της δημιουργίας, η συγγραφή. Μοιάζει να ζωντανεύουν ψυχές από το πουθενά, να επιβιώνουν μέσα σε δαιδαλώδη εσώψυχα, ψάχνοντας για το φως. Γύρω του ανάλογα σκοτεινές φιγούρες, αλλά και φωτεινές βοήθειες, όπως συμβαίνει στο εσωτερικό του καθενός μας. Η νεαρή κοπέλα, ο Τζέρι -ο «τρελός» του χωριού- δεν είναι άλλο από τις δυνάμεις ελευθερίας, οι οποίες έλκουν τον συγγραφέα προς τη λύτρωση από τα φαντάσματα, που τον κατοικούν.  Απέναντί τους, ο ιδιοκτήτης, ο μάνατζερ και ο επιστάτης του ξενοδοχείου μοιάζουν να θέλουν να παραχώσουν τις τύψεις και τις φοβίες του, σα νεκροθάφτες της ζωής. Σε τούτη τη διελκυστίνδα, πάνω στο σκοινί της, στηρίζει την ισορροπία του το «Hokum». Δύσκολη, ανάμεσα στο φυσικό και στο υπερφυσικό, αλλά πετυχημένη. Ανάλογα πετυχημένη είναι η δημιουργία της απαιτούμενης ατμόσφαιρας, φτιαγμένης από σκοτάδι, διόγκωση των διαστάσεων του χώρου και ξαφνικές, απροσδόκητες εμφανίσεις προσώπων.

Μυστήριο κρύβει και ο τίτλος της ταινίας. Ψάχνοντας κάποιος, βρίσκει πως «Hokum» σημαίνει τη σαχλαμάρα, την αρλούμπα, αλλά και την εφηυρεμένη ιστορία. Αυτήν ακριβώς που αναζητούν  ο συγγραφέας Μπάουμαν, αλλά και ο σκηνοθέτης Ντέιμιεν Μακ Κάρθι. Ο πρώτος ξεκινάει από μια αφήγηση μιας παιδικής θυσίας, σε μια έρημο, που θα μπορούσε να είναι ανύπαρκτη, όπως το τοπίο-ψυχή στο ταρκοφσκικό «Στάλκερ». Μια μεταβαλλόμενη έκταση, σαν αντανάκλαση του ψυχικού κόσμου των ηρώων που το διασχίζουν. Αυτή η -ψυχική- έρημος, επανέρχεται στο τέλος του φιλμ, όχι με την αρχική μορφή. Σε ένα άτυπο χάπι εντ, το τέλος του βιβλίου αλλάζει. Οι μάγισσες μπορεί και να υπάρχουν, τις βλέπουν μόνον οι «καθαρές ψυχές». Ίσως να πρόκειται για μια τυπική σύμβαση, που απαιτείται στα θρίλερ, ίσως όμως κι ένα τελικό κλείσιμο του ματιού του σκηνοθέτη προς τον θεατή.

Αξιολόγηση: ***

Διαβάστε επίσης:

«The Return of Stanley Atwell»: Ο Damian Lewis εισβάλλει στο νέο θρίλερ του Steven Soderbergh (photos)

«Tony»: Ο Dominic Sessa ενσαρκώνει τον θρύλο της γαστρονομίας Anthony Bourdain – Το πρώτο trailer (photo/video)

Ο Κέβιν Σπέισι επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με το δράμα «Melodies in the Forest»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.