Τίτλος ταινίας: «Θα φύγω μια μέρα»

Σύνοψη: Η Σεσίλ είναι μια γυναίκα σαράντα ετών, που σχεδιάζει το άνοιγμα ενός γκουρμέ ρεστοράν στο Παρίσι, αλλά ένα πρόβλημα υγείας του πατέρα της τη φέρνει πίσω στην επαρχία. Εκεί οι γονείς διατηρούν μια ταβέρνα, στην οποία συντρέχει όσο μπορεί, ενώ συγχρόνως ξανασυναντάει τον νεανικό της έρωτα και επανεξετάζει τη ζωή της.

Σκηνοθεσία: Αμελί Μπονέν 

Παίζουν: Ζουλιέτ Αρμάν, Μπαστιέν Μπουγιόν, Ντομινίκ Μπλαν, Φρανσουά Ρολέν

Ταινία έναρξης του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών, το «Θα φύγω μια μέρα» δεν κάνει τίποτα άλλο από την παραγωγή ενός ακόμη ανάτυπου, στην παράδοση του γαλλικού μουσικού σινεμά. Δεν είναι ακριβώς μιούζικαλ, δεν είναι ακριβώς ταινία μυθοπλασίας. Κάτι ενδιάμεσο, που θα μπορούσε εύκολα να παραπέμπει σε φιλμ όπως «Οι ομπρέλες του Χερβούργου», το «La La land», το «Η ζωή είναι ένα τραγούδι», ακόμη και στην «Αμελί». Αναφερόμαστε σε εκλεκτικές συγγένειες, μόνον και μόνον για να υποδείξουμε μια μεθοδολογία εμπλουτισμού της αφήγησης με νότες, και μετατροπή του προφορικού λόγου σε τραγούδι. Τα σχετικά περιστατικά «μουσικού λόγου» στο φιλμ είναι διάσπαρτα, εμφανίζονται από το πουθενά και στα ξαφνικά, με σκοπό να ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα κι ένα ενδεχόμενως συνηθισμένο δράμα να πάρει μια πιο παιχνιδιάρικη και πρωτότυπη μορφή.

Καθώς η κεντρική ηρωίδα, η Σεσίλ, βρίσκεται στο στάδιο προετοιμασίας ενός γκουρμέ εστιατορίου στο Παρίσι, ένα πρόβλημα υγείας του πατέρα της την καλεί πίσω στον τόπο καταγωγής της, όπου προσφέρει χείρα βοηθείας στην οικογενειακή ταβέρνα. Βρίσκεται ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά του παρελθόντος και του μέλλοντος, αφού διαπιστώνει την εγκυμοσύνη της. Πίσω της μια ζωή που διεγείρει τη μνήμη της, μπροστά της ο ερχομός μιας μελλοντικής ζωής, την οποία αρνείται να υποδεχθεί. Στη μέση η ίδια, το παρόν των σαράντα χρόνων της και η προσπάθεια να το διαμορφώσει, σε συνθήκες ελεύθερων επιλογών. Γρήγορα διαπιστώνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Ο νεανικός της έρωτας είναι εκεί και δεν μοιάζει ξεθωριασμένος, οι γονείς της, με όλα τους τα λάθη, είναι μια σταθερή πηγή αγάπης, το ίδιο το εστιατόριο αποκτά τη συμβολική διάσταση  της οικογενειακής παράδοσης, της μερακλίδικης αγάπης για το φαγητό. Έτσι, η σκηνοθέτης Αμελί Μπονέν βρίσκει την ευκαιρία να προσθέσει στην κινηματογραφική συνταγή της άλλη μια ελκυστική εσάνς, τη μαγειρική. Κι εδώ το γαλλικό σινεμά διαθέτει την παράδοσή του, αφού ποτέ δεν αδιαφόρησε για τον τρόπο που μπορούν να μεταφερθούν γαστριμαργικά χρώματα κι αρώματα στις εικόνες (κλασικά παραδείγματα το «Vattel», το «Chocolat» και το πιο πρόσφατο «Στη φωτιά»).

Με αυτούς τους τρόπους, η Αμελί Μπονέν παρακάμπτει την παγίδα ενός τυπικά αστικού δράματος (άλλη μια γαλλική «ειδικότητα») και προσδίδει ανάλαφρο τόνο σε μια ιστορία που θα μπορούσε να πάρει ιδιαιτέρως «βαρύ» χαρακτήρα. Το άγχος για το άνοιγμα του εστιατορίου, το σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα,η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, η κρίση στη σχέση με τον σύντροφο-συνεταίρο της και η ματαίωση του νεανικού της έρωτα συνθέτουν το ιδανικό περιβάλλον για μια κοινότοπη αφήγηση, χωρίς ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Σε αυτό το χωρίς σεναριακή φαντασία «πιάτο», η Μπονέν προσθέτει τα καρυκεύματα της μουσικής και των χρωμάτων κι έτσι η τελική κατασκευή αποκτά συμπαθητικά εύγευστο χαρακτήρα. Ο διακριτικούς και λελογισμένος συνδυασμός του λόγου των πρωταγωνιστών με άσματα, προσφέρει ένα σουρεαλιστικό υπόστρωμα στην ταινία, αρκετό για να ξεφύγει η πρωταγωνίστρια από τη θηλειά που την περισφίγγει, μαζί της και ο θεατής.

Σε αυτό το εξωπραγματικό περιβάλλον έρχονται να προστεθούν τα χρώματα, για να ολοκληρώσουν το παραμυθένιο σκηνικό. Ξαφνικά, ο κινηματογράφος αποκτά μια λυτρωτική διάσταση, είναι η τέχνη που μπορεί να μετατρέψει το δράμα σε φέτα ζωής. Στην ολοκλήρωση αυτού του εγχειρήματος, συμβάλλει τα μέγιστα η ερμηνεία της Ζουλιέτ Αρμάν, της γνωστής τραγουδίστριας, την οποία γνωρίσαμε στην εκτέλεση του «Imagine», κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι. Με το χάρισμα μιας καθημερινής και διόλου εντυπωσιακής εμφάνισης, προσγειώνει την ταινία δίπλα μας, η οποία παρά τους σουρεαλιστικούς της τόνους, διατηρεί μια οικεία στον θεατή μορφή.

Η ηρωίδα έχει στην πλάτη της έναν ετοιμοθάνατο πατέρα κι έναν πεθαμένο έρωτα. Μπροστά της μια ζωή η οποία ζητάει να αφιχθεί, παρά την αντίδραση της κυοφορούσας. Μετά από την πάλη με ό,τι κουβαλάει, η Σεσίλ ανακαλύπτει την αξία της συμφιλίωσης, με αυτά που πέρασαν, με αυτά που βιώνει (τη σχέση με τον σύντροφό της), με αυτά που έρχονται. Η ζωή είναι σαν ένα τραγούδι: ακόμη κι όταν φαλτσάρεις (κάτι που συμβαίνει συνεχώς, εξεπίτηδες, με τους πρωταγωνιστές), σημασία έχει το να τραγουδάς.

Αξιολόγηση: **1/2

Διαβάστε επίσης:

Το πανέξυπνο βίντεο της Peta για το «Devil wears Prada 2» – Ο ακτιβισμός «απαντά» στη μόδα

«Hocus Pocus 3»: Οι αγαπημένες μάγισσες επιστρέφουν στην οθόνη (photo/videos)

«Impunity»: Σεμπάστιαν Σταν και Άνα ντε Άρμας σε έναν λαβύρινθο συνωμοσίας

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.