Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας βρίσκεται αντιμέτωπο όχι με μία, αλλά με δύο ταυτόχρονες γεωπολιτικές κρίσεις διαφορετικής φύσης, οι οποίες όμως συγκλίνουν σε ένα κοινό συμπέρασμα: η Ελλάδα δείχνει να εισέρχεται σε μια νέα εποχή αστάθειας χωρίς να διαθέτει ακόμη ξεκάθαρη στρατηγική απάντηση.

Από τη μία πλευρά, η Τουρκία δρομολογεί νομοθετικά (με σχετικό νομοσχέδιο που είναι έτοιμο προς ψήφιση) να μετατρέψει τις θεωρητικές διεκδικήσεις της στο Αιγαίο σε έμπρακτη άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου. Από την άλλη, το ουκρανικό kamikaze drone που εμφανίστηκε στη Λευκάδα άνοιξε ένα εντελώς νέο κεφάλαιο ανησυχίας για την ελληνική ασφάλεια, καθώς για πρώτη φορά οι «σκιές» του πολέμου της Ουκρανίας άγγιξαν άμεσα ελληνικό έδαφος.

Η Άγκυρα εδώ και μήνες μετακινείται σταθερά από τη ρητορική έντασης στη δημιουργία πραγματικών τετελεσμένων. Η τελευταία πραγματοποιήθηκε προ λίγων ωρών με την αποστολή τουρκικής πυραυλακάτου έξω από την Αστυπάλαια για να παρεμποδίσει την πόντιση καλωδίων οπτικών ινών, αναγκάζοντας το Πολεμικό Ναυτικό να στείλει τη φρεγάτα «Αδρίας» στην περιοχή. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι το τουρκικό πολεμικό δεν αποχώρησε, αλλά παραμένει «ανοικτά» επί τόπου. Τι δείχνει αυτό; Η νέα τουρκική στρατηγική δεν βασίζεται απαραίτητα σε μια άμεση στρατιωτική αναμέτρηση, αλλά σε μια σταδιακή θεσμοποίηση της λογικής ότι πέραν των 6 ναυτικών μιλίων των ελληνικών νησιών, η Τουρκία μπορεί να ασκεί δικαιοδοσία σε ζητήματα επιχειρησιακού ελέγχου, έρευνας και διάσωσης, ενεργειακών δραστηριοτήτων, αλιείας και ναυσιπλοΐας.

Η αλλαγή τακτικής της Τουρκίας…

Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια έμμεσου διαχωρισμού του Αιγαίου, μέσω «γκρίζων ζωνών» κυριαρχίας, χωρίς να απαιτείται στρατιωτική σύγκρουση μεγάλης κλίμακας. Και αυτό ακριβώς προκαλεί πλέον βαθύ προβληματισμό σε στρατιωτικούς και διπλωματικούς κύκλους στην Αθήνα. Γιατί η Τουρκία φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι η εποχή των μεγάλων κρίσεων τύπου Ιμίων έχει δώσει τη θέση της σε έναν νέο υβριδικό ανταγωνισμό χαμηλής έντασης αλλά διαρκούς πίεσης.

Ενώ η ελληνική κυβέρνηση επένδυε τα τελευταία χρόνια στην εικόνα της «ισχυρής Ελλάδας» μέσω των Rafale, των FDI και των F-35, η Άγκυρα επιχειρεί να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού όχι με πολεμικά μέσα, αλλά με πολιτική, νομική και επιχειρησιακή φθορά.

…και το ζήτημα του ουκρανικού drone που απειλεί και τον τουρισμό

Μέσα σε αυτό το ήδη βαρύ περιβάλλον, προστέθηκε προ ημερών και το περιστατικό με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα, προκαλώντας αμηχανία αλλά και έντονη ανησυχία στο ελληνικό σύστημα ασφαλείας. Η υπόθεση θεωρείται εξαιρετικά σοβαρή γιατί ανέδειξε κάτι που μέχρι πρότινος η Αθήνα απέφευγε να συζητήσει δημόσια: ότι η βαθιά εμπλοκή της Ελλάδας στη δυτική υποστήριξη προς την Ουκρανία ενδέχεται πλέον να δημιουργεί και άμεσες συνέπειες ασφαλείας για την ίδια τη χώρα.

Η Ελλάδα υπήρξε από τους πλέον σταθερούς υποστηρικτές του Κιέβου στην Ευρώπη. Παρείχε στρατιωτικό υλικό, πυρομαχικά, διπλωματική υποστήριξη και κρίσιμες υποδομές μεταφοράς εξοπλισμού προς την Ουκρανία. Όμως η εμφάνιση ενός ουκρανικού drone σε ελληνικά ύδατα αλλάζει για πρώτη φορά την ψυχολογία της κρίσης. Γιατί πλέον το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συμβαίνει στον πόλεμο της Μαύρης Θάλασσας, αλλά πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν οι επιπτώσεις του, που βεβαίως περιλαμβάνουν και τον τουρισμό.

Το ελληνικό Πεντάγωνο καλείται έτσι να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα δύο εντελώς διαφορετικούς τύπους απειλής: μια Τουρκία που επιχειρεί να αναθεωρήσει σταδιακά το status quo στο Αιγαίο και έναν πόλεμο στην Ουκρανία που αρχίζει να «διαρρέει» γεωπολιτικά προς τη Μεσόγειο και το Ιόνιο.

Και εκεί ακριβώς ξεκινά πλέον και η πολιτική πίεση προς τον Νίκο Δένδια. Γιατί ενώ ο υπουργός Άμυνας επένδυσε πολιτικά στην «Ατζέντα 2030», στον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και στη διεθνή εικόνα της Ελλάδας ως περιφερειακής δύναμης ασφαλείας, ολοένα περισσότεροι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η χώρα εμφανίζεται σήμερα στρατηγικά απροετοίμαστη απέναντι στις νέες μορφές ασύμμετρης πίεσης.

Η κριτική δεν αφορά τις εξοπλιστικές επιλογές. Αφορά κυρίως το ότι η κυβέρνηση δείχνει να επένδυσε δυσανάλογα: στη διπλωματική προβολή, στις διεθνείς δημόσιες σχέσεις και στις ακριβές αγορές οπλικών συστημάτων. Αυτά, χωρίς να έχει διαμορφώσει αντίστοιχα ολοκληρωμένο σχέδιο υβριδικής άμυνας, θαλάσσιας επιτήρησης, αντιμετώπισης drones, προστασίας κρίσιμων υποδομών, και στρατηγικής διαχείρισης πολλαπλών κρίσεων.

Το πιο ανησυχητικό για την Αθήνα και την κυβέρνηση, αλλά και τον Νίκο Δένδια, είναι ότι πλέον οι κρίσεις δεν έρχονται σε σειρά, αλλά ταυτόχρονα. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η εικόνα της «ήρεμης περιφερειακής σταθερότητας» που επιχείρησε να παρουσιάσει η κυβέρνηση μοιάζει να δυυσκολεύεται μπροστά στην πραγματικότητα μιας περιοχής που εισέρχεται σε περίοδο μόνιμης αστάθειας.

Η Τουρκία πιέζει στο Αιγαίο, ο πόλεμος της Ουκρανίας εμφανίζεται στη δυτική Ελλάδα, η Ανατολική Μεσόγειος (και  Κύπρος) παραμένει εύφλεκτη, και το ελληνικό επιτελείο καλείται να λειτουργήσει μέσα σε ένα περιβάλλον γεωπολιτικής ασφυξίας. Και ίσως αυτό να είναι πλέον το πιο δύσκολο πολιτικό ερώτημα για τον Νίκο Δένδια. Γιατί, ενώ ο ίδιος έχει επενδύσει πολιτικά στο δόγμα της «Ατζέντας 2030», στον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και στην εικόνα μιας Ελλάδας που μετατρέπεται σε περιφερειακή στρατιωτική δύναμη, η χώρα εμφανίζεται με ασαφή στρατηγική. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον ίδιο, αλλά κυρίως τον τρόπο αντιμετώπισης των τουρκικών διεκδικήσεων, τις νέες μορφές υβριδικού πολέμου και τις παρενέργειες διεθνών συγκρούσεων.

Επομένως και το πρόβλημα για την Αθήνα είναι ότι οι εξελίξεις τρέχουν ταχύτερα από τη διπλωματία. Δηλαδή σν η Ελλάδα εξοπλίζεται πράγματι για τις απειλές του αύριο, ή αν απλώς πληρώνει δισεκατομμύρια για να διαχειρίζεται κρίσεις που ήδη την έχουν ξεπεράσει. Και ουσιαστικά, αυτό που έλεγαν πριν μερικούς μήνες κάποιοι αναλυτές, ότι «η Ελλάδα, αγοράζει μια ακριβή ειρήνη»…

Διαβάστε επίσης:

Κόντρα Πιερρακάκη με Ανδρουλάκη στη Βουλή για οικονομία, ΔΕΗ και …κεντροαριστερά

Πιερρακάκης για την τραγωδία με τις δύο 17χρονες στην Ηλιούπολη: Δεν είναι μία είδηση που θα ξεχαστεί, είναι βαθιά ανησυχητικό κοινωνικό ζήτημα

Ο Κασιδιάρης ανακοίνωσε ότι επιστρέφει με νέο κομματικό σχηματισμό: «Δεν θα είμαι πρόεδρος»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.