Τα πρώτα αβίαστα συμπεράσματα, μετά την συνάντηση Ντόναλντ Τραμπ και Σι Τζινπίνγκ, αποκαλύπτουν την νέα ισορροπία μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας.

Ο πρόεδρος της Κίνας απέδειξε ότι η χώρα του έχει στρατηγική βάθους, σε χρόνο και χώρο, μιλάει και συμπεριφέρεται ως εκπρόσωπος υπερδύναμης. Ο Τράμπ και οι σημερινές ΗΠΑ σκέφτονται το βραχυχρόνιο συμφέρον, πρωτίστως του ιδίου και των μεγάλων επιχειρήσεων της χώρας. Η αναφορά του προέδρου της Κίνας, από την αρχή της συνάντησης, στην «Παγίδα του Θουκυδίδη», είναι αποκαλυπτική.

Ο Σι του μιλούσε για τις μεγάλες γωπολιτικές και οικονομικές ανατροπές και την ανάγκη μακροχρόνιας δέσμευσης για την συνεργασία των δυο υπερδυνάμεων, για το καλό των δύο χωρών και του κόσμου συνολικά και ο Τραμπ του μιλούσε για τα όμορφα τριαντάφυλλα της Κίνας, την σόγια και το υγροποιημένο φυσικό αέριο των ψηφοφόρων του στις νότιες Πολιτείες. Ο Σι του μιλούσε για την ευαισθησία και τις επιλογές του για την Ταϊβάν και ο Τραμπ του απαντούσε ότι θα το σκεφτεί, θέτοντας σε αμφιβολία το σύστημα ασφάλειας της περιοχής. Για το Ιράν και τα στενά του Ορμούζ, που δεν θα τα συζητούσε ο Τραμπ με τον Κινέζο πρόεδρο, γιατί έχει στο «τσεπάκι» του το θέμα, όπως δήλωσε πριν αναχωρήσει από την Ουάσιγκτον, όχι μόνο το συζήτησε, αλλά με παρακλήσεις και επαίνους, προσπάθησε να πάρει κάποια δεσμευτική συμφωνία, εισέπραξε όμως ουσιαστικά, την πάγια απάντηση της Κίνας.

Τα αιτήματα του Τράμπ, όσον αφορά τις εισαγωγές σόγιας και υγροποιημένου φυσικού αερίου, που καίγεται ο Τραμπ, μπροστά στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη, πιθανόν θα απαντηθούν τον Σεπτέμβριο, στην νέα συνάντηση, στην Ουάσιγκτον. Ο Τραμπ έφυγε από το Πεκίνο, χωρίς να μπορεί να αυτοεπαινεθεί για ακόμη μια επιτυχία. Αντιθέτως, κατέγραψε μια μεγάλη ήττα, αναγνώρισε ουσιαστικά, ότι η Κίνα είναι υπερδύναμη, ανάλογη των ΗΠΑ και ο Πρόεδρός της ισοϋψής συνομιλητής του. Και, όσο για το Ιράν, κατάλαβε ότι είναι στρατηγικός εταίρος της Κίνας στην Κεντρική Ασία και την ευρύτερη περιοχή.

Αυτή η νέα πραγματικότητα αποτυπώνει ουσιαστικά τις μεγάλες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές ανατροπές, που προκάλεσαν και προκαλούν με επιταχυνόμενους ρυθμούς, ο νέος καταμερισμός οικονομικής ισχύος της παγκοσμιοποίησης, οι νέες τεχνολογίες και η καθολική ανάδυση της Κίνας. Και αυτή η νέα πραγματικότητα θα καθορίσει αναγκαστικά και τις επιλογές του, στον χρόνο της προεδρικής του θητείας που του μένει, αν ξεπεράσει το σκόπελο του Νοέμβρη. Στην «παγίδα του Θουκυδίδη», δεν ξέρω, αν θα προλάβει να πέσει, στην παγίδα του Νετανιάχου και της δικής του αλαζονείας, σίγουρα έχει πέσει.

Οι πόλεμοι που έχουν θρησκευτικό-πολιτιστικό υπόβαθρο, σπάνια τελειώνουν με ειρήνη. Έχουμε προσωρινές εκεχειρίες, συνεχείς αναθερμάνσεις, μεγάλες καταστροφές και πολλά θύματα, είτε είναι εντός συνόρων είτε εκτός. Με το Ιράν δεν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία, ούτε συνθηκολόγηση, γιατί:

1. Οι ΗΠΑ, δεν μπορούν να αλλάξουν το καθεστώς και το Ιράν έχει ανθεκτική οικονομία, μετά από δεκαετίες εμπάργκο και αποκλεισμών, με ανάπτυξη εσωτερικής αυτάρκειας αγαθών για τα αναγκαία και, υπόγειες εμπορικές ανταλλαγές με Κίνα, Ρωσία, Ιράκ και μερικές φορές και με Τουρκία και Πακιστάν.
2. Το Ιράν έχει αναπτύξει κουλτούρα αντίστασης στην Δύση, με θρησκευτικό υπόβαθρο πού ενισχύει την συνοχή και την κινητοποίηση, ακόμη και των διαφωνούντων με το καθεστώς.
3. Διατηρεί, έστω και αποδυναμωμένους, τους περιφερειακούς δορυφόρους του, ικανούς όμως να απασχολούν το Ισραήλ.

Η κρίσιμη παράμετρος είναι: Πόσο κόστος και ποιο κόστος μπορεί να αντέξει η κάθε πλευρά. Το Ιράν έχει αποδείξει ότι μπορεί να αντέξει κάθε κόστος, ο Τραμπ ευάλωτος και παγιδευμένος, με ορίζοντα τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοέμβρη, ήδη έχει περάσει το όριο. Για τις ΗΠΑ, είναι ορατό το φάσμα μιας μεγαλύτερης παγίδας από το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Ο Τράμπ, όπως και ο Πούτιν με την εισβολή στην Ουκρανία, πίστευε ότι σε λίγες ημέρες θα υποτάξει το Ιράν και θα ορίσει τους όρους της συνθηκολόγησης, για να είναι το τρόπαιο που θα του δώσουν την εκλογική νίκη. Όμως, στην Μέση Ανατολή, οι πόλεμοι σπάνια τελειώνουν με βάση τα σχέδια αυτών που τους ξεκινούν.

Ο Τράμπ κατάργησε την συμφωνία Ομπάμα-Ευρωπαϊκών χωρών-Ρωσίας με το Ιράν, για έλεγχο στο πυρηνικό του πρόγραμμα, επέτρεψε ουσιαστικά το Ιράν να επιχειρήσει να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Το Ιράν έχει το αποτέλεσμα των τριών συναντήσεων του Τράμπ με τον Κιμ Γιονγκ Ουν και ξέρει ότι αν αποκτήσει πυρηνικά οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν πλέον να το απειλούν. Η πολιτική Τράμπ, με την υπονόμευση κάθε αξιοπιστίας του διεθνούς δικαίου, νομιμοποιεί ουσιαστικά πολλές μεσαίου μεγέθους και ισχύος χώρες, όπως το Ιράν, να επιχειρήσουν να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα για να εξασφαλίσουν την ασφάλειά τους και φυσικά να δημιουργήσουν τις δικές τους περιφερειακές ζώνες επιρροής.

Τέλος, η συνεχιζόμενη επίθεση Τράμπ στην οικονομία και την ασφάλεια της ΕΕ, την υποχρεώνουν να πάρει γρήγορα και σημαντικές αποφάσεις, πείθοντας τις κοινωνίες των χωρών μελών της για την αναγκαιότητά τους. Οι ΗΠΑ και μετά τον Τράμπ, όπως και πριν από αυτόν, θα συνεχίσει να προωθεί τις νέες επιλογές της. Με τον ένα ή άλλο τρόπο.

Η χώρα μας πώς θα τοποθετηθεί;

Η πολιτική της κυβέρνησης και η ουσιαστική αφωνία των κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης, αφήνουν την κοινωνία να επηρεαστεί από ακροδεξιές και ακροαριστερές φωνές, που θα έχουν κοινό παρονομαστή, την υπονόμευση της δημοκρατίας και των διεθνών επιλογών της, δηλαδή, την συμμετοχή της στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, με αυξημένη την ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Διαβάστε επίσης

Η επιχείρηση εξόντωσης του Νίκου Ανδρουλάκη και η τελευταία γραμμή άμυνας της Δημοκρατίας

Πανσπουδαστική Κ.Σ 1η ξανά, για 5η συνεχόμενη χρονιά, ανάσα ελπίδας και νέων αγώνων!

Έργα Αχελώου: Προεκλογικό πυροτέχνημα ή αμυδρό φως στην άκρη της σήραγγας εκτροπής;

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.