Ο Sonny Rollins, ο σαξοφωνίστας του οποίου ο συνδυασμός τεχνικής δεξιοτεχνίας, μελωδικής επινόησης και ωμής αυτοσχεδιαστικής δύναμης τον έκανε μία από τις πιο σημαντικές φιγούρες στην ιστορία της τζαζ, πέθανε τη Δευτέρα 25 Μαΐου στο σπίτι του στο Γούντστοκ, Νέα Υόρκη. Ήταν 95 ετών.

Ο θάνατός του ανακοινώθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του, ενώ ο μετρ του τενόρου σαξοφώνου υπέφερε από πνευμονική ίνωση.

Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας άμεσης σύνδεσης με την μεταπολεμική χρυσή εποχή της τζαζ. Ο Rollins ενηλικιώθηκε δίπλα στους Miles Davis, John Coltrane, Thelonius Monk, Dizzie Gilespie και Charlie Parker — και τους επέζησε όλους, περνώντας τις δεκαετίες μετά τον θάνατό τους ως ζωντανός σύνδεσμος με την καλλιτεχνική επανάσταση της εποχής εκείνης.

Σε μια καριέρα που εκτεινόταν από τις πρώτες επαγγελματικές του ηχογραφήσεις το 1949 μέχρι την τελευταία του δημόσια εμφάνιση το 2012, κυκλοφόρησε περισσότερους από 60 δίσκους ως ηγέτης και παρέμεινε ενεργό μέλος της τζαζ κουλτούρας μέχρι τα τελευταία του χρόνια.

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη στις 7 Σεπτεμβρίου 1930, από γονείς που είχαν μεταναστεύσει από τις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους, ο Rollins μεγάλωσε στο Χάρλεμ και ήρθε σε επαφή με το σαξόφωνο στην πρώιμη εφηβεία του — πρώτα με το άλτο, στη συνέχεια με το τενόρο, το οποίο υιοθέτησε στα μέσα της εφηβείας του και δεν εγκατέλειψε ποτέ.

Μέχρι να τελειώσει το λύκειο στο Μπεντζαμίν Φράνκλιν, ήδη ηχογραφούσε. Οι πρώτες του ηχογραφήσεις το 1949 περιλάμβαναν συνεργασία με τη τραγουδίστρια Babs Gonzalez και τον πιανίστα Bud Powell, και έπαιζε με τον Monk πριν από την ηλικία των 20.

Η δεκαετία που ακολούθησε τον καθόρισε ως μία από τις κορυφαίες φωνές του οργάνου. Το άλμπουμ του 1956 Saxophone Colossus — που ηχογραφήθηκε για την Prestige σε μία μόνο συνεδρία — θεωρείται ένα από τα βασικά ντοκουμέντα σε όλη την τζαζ, και το κομμάτι «St. Thomas», ένα πρωτότυπο με calypso επιρροές, έγινε ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια της μουσικής.

Την ίδια χρονιά ηχογράφησε το Tenor Madness, μια ιστορική δουλειά που τον τοποθέτησε δίπλα στον Coltrane σε άμεση μουσική συνομιλία. Το Way Out West (1957), το A Night at the Village Vanguard (1957) και το The Freedom Suite (1958) ακολούθησαν σε γρήγορη διαδοχή, προσθέτοντας κάθε ένα νέες διαστάσεις στη φήμη του.

Το 1959, νιώθοντας ότι είχε φτάσει σε ένα ζενίθ, ο Rollins απομακρύνθηκε από τις παραστάσεις — αναζητώντας ένα μέρος για να εξασκηθεί μόνος του, βρήκε ένα στη Γέφυρα Γουίλιαμσμπουργκ της Νέας Υόρκης, όπου έπαιζε όλη τη νύχτα χωρίς φόβο να ενοχλήσει κανέναν. Η επιστροφή του το 1962 σηματοδοτήθηκε από το άλμπουμ The Bridge, το οποίο ανακοίνωνε όχι μόνο μια επιστροφή αλλά και έναν καλλιτέχνη που είχε δουλέψει ήσυχα και ιδιωτικά για να προχωρήσει παραπέρα. Ήταν χαρακτηριστικό του τρόπου που προσέγγιζε τη μουσική καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του — ανήσυχος, απρόθυμος να επαναπαυτεί, πάντα σε αναζήτηση κάτι που ήταν μπροστά του.

Κέρδισε το βραβείο Grammy για το Καλύτερο Τζαζ Ορχηστρικό Άλμπουμ για το This Is What I Do το 2001, το βραβείο Grammy Lifetime Achievement το 2004, και το βραβείο Grammy για το Καλύτερο Τζαζ Ορχηστρικό Σόλο για το «Why Was I Born» — από το Without a Song: Η Συναυλία της 11ης Σεπτεμβρίου — το 2006, την ίδια χρονιά που κέρδισε την ψηφοφορία των αναγνωστών του DownBeat.

Το 1995, το Δημαρχείο της Νέας Υόρκης ονόμασε μια ημέρα προς τιμήν του. Το 2017, δώρισε τα προσωπικά του αρχεία στο Κέντρο Έρευνας για την Μαύρη Κουλτούρα Schomburg στο Χάρλεμ.

Η σύζυγός του Λουσίλ, η σύντροφός του για σχεδόν 40 χρόνια, πέθανε το 2004.

Διαβάστε επίσης

«Χάσαμε τη Θεία Στοπ» του Γιώργου Διαλεγμένου – Καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη Ελλάδα

«Skeletons»: Οι Brie Larson και Kyle Gallner ενώνουν τις δυνάμεις τους σε νέα ταινία τρόμου

Hollywood: Η Miley Cyrus έλαβε αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας (photos/video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.