Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Ένας χώρος πρόβας. Μια κουρδισμένη ομάδα ηθοποιών που παραπέμπει σε μπουλούκι, μάσκες, εφευρετικά κοστούμια (Μαριλένα Καλαϊτζαντωνάκη), όπως το πλαστικό κρινολίνο που επενδύει τη φόρμα της Βασίλισσας, κόθορνοι, ξιφασκίες, καταπακτές, δηλητηριώδη ποτά, σκούπες, ερείπια, ροδοπέταλα και μια σειρά από καρέκλες, που εξυπηρετούν τις εναλλαγές του λιτού σκηνικού, δίνουν το στίγμα της χειροποίητης παράστασης που έστησε η Σοφία Αντωνίου.
Μια τολμηρή παράσταση που επιχειρεί να συνδυάσει τον «Άμλετ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (μετάφραση Γιώργου Χειμωνά) με τη «Μηχανή Άμλετ» του Χάινερ Μύλλερ (μετάφραση Ελένης Βαροπούλου), θέλοντας να υποστηρίξει την αλληλεπίδραση και διάδραση που έχει ένα κείμενο με άλλα προγενέστερα ή σύγχρονά του. Και εν τέλει να συνομιλήσει με το παρελθόν και το παρόν, καθώς ο Άμλετ είναι ένας διαχρονικός ματαιωμένος επαναστάτης σ’ έναν κόσμο που καταρρέει και όμως επαναλαμβάνεται μηχανικά. Χαρακτηριστική είναι, εξάλλου, η επανάληψη της τελικής σκηνής της ξιφασκίας με τους αλλεπάλληλους θανάτους.
Η δραματουργία, πλησιάζοντας περισσότερο τον στοχασμό του Μύλλερ, ανοίγει μπροστά μας «μια παράσταση μέσα στην παράσταση» με πολλά ευρηματικά στοιχεία. Κυρίαρχο ρόλο στον τρόπο που η Σοφία Αντωνίου αντιμετωπίζει το δικό της ανέλπιδο αφήγημα παίζει ο εξαιρετικός Δημήτρης Καπουράνης (η πιο σημαντική ερμηνεία του), που υποδύεται τον Άμλετ, και ταυτόχρονα είναι ο παρουσιαστής και σκηνοθέτης του. Αλλά σημαντική είναι και μια σειρά κινηματογραφικών προβολών που μας προσγειώνει στις τραγικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας. Ξεκινώντας από τις άγριες διαδηλώσεις που γκρέμισαν τις προτομές του Μαρξ, του Λένιν κ.ά., μέχρι την οργή των πολιτών για τους αιμοσταγείς πολέμους που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας.
Ωστόσο σ’ όλη αυτήν τη διαδρομή δεν λείπει το χιούμορ και η αίσθηση του παιχνιδιού.
Στην επιτυχία του εγχειρήματος έχουν συμβάλει ιδιαίτερα οι ηθοποιοί του θιάσου. Ο μονόλογος του Κλαύδιου από τον Αφολαγιάν ήταν καθηλωτικός, η Γερτρούδη της Aurora Marion ήταν καλοδουλεμένη, η εύθραυστη Οφηλία της Λωξάνδρας Λούκας, που υποδεικνύει τις κακοποιημένες γυναίκες όλου του κόσμου, εντυπωσίασε, ο Λαέρτης του Γιώργου Παρταλίδη έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. Καλοί και ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος (Πολώνιος) και ο Γιάννης Κόραβος (Οράτιος).
Αν κάτι χρειαζόταν μεγαλύτερη προσοχή ήταν η σύμπτυξη των κείμενων, που σε ορισμένα σημεία έκανε «κοιλιά». Σε γενικές γραμμές, όμως, πρόκειται για μια αξιόλογη παράσταση.
Διαβάστε επίσης:
Κριτική ταινιών: «Homo sapiens?» και «Ένας ποιητής» – Οι απόκληροι της λατινοαμερικανικής κοινωνίας
Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.