Όποιος βρίζει… δεν ψηφίζει

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα ενόψει των επόμενων εκλογών είναι το αν υπάρχει δυνατότητα να επανακάμψουν στην κάλπη ψηφοφόροι που τα προηγούμενα χρόνια είχαν επιλέξει την αποχή.

Το ερώτημα δημιουργήθηκε καθώς διάφοροι κομματικοί φορείς εκδήλωναν την αισιοδοξία και τον στόχο τους να κινητοποιήσουν τους «πολίτες του καναπέ». Ως εκ τούτου έπιασαν δουλειά και οι αναλυτές για να προσεγγίσουν το βάσιμο ή το αβάσιμο της επιδίωξης αυτής.

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυσή του στην «Καθημερινή» ο Ευτύχης Βαρδουλάκης σημειώνει για την αποχή ότι «δεν μιλάμε για ένα συγκυριακό φαινόμενο, αλλά για μια ευρύτερη μεταβολή της πολιτικής συμπεριφοράς».

Λέει ακόμη: «Η όποια μεταβολή περνά πρωτίστως μέσα από την αποκατάσταση του δείκτη πολιτικής εμπιστοσύνης. Κάτι που με τη σειρά του προϋποθέτει περισσότερο οραματικό και λιγότερο αφοριστικό λόγο».

Με απλά λόγια ο Βαρδουλάκης συμπεραίνει πως είναι μάλλον φρούδα η ελπίδα διαφόρων – κυρίως «αντισυστημικών» – κομμάτων να μειώσουν υπέρ τους την αποχή.

Εμείς θα το πούμε με έναν πιο λαϊκό τρόπο: Όποιος βρίζει δεν ψηφίζει.

Με άλλα λόγια είναι εντελώς παράδοξο κόμματα που προβάλλουν αρνητική ατζέντα, μερική ή ολική αμφισβήτηση ή και απόρριψη της πολιτικής να ζητούν την πολιτικοποίηση των αδιάφορων για τις εκλογές πολιτών και να διεκδικούν την ψήφο τους.

Άλλωστε έχουμε σημειώσει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν ότι η απώλεια ενάμισι εκατομμυρίου ψηφοφόρων τη δεκαετία του 2010, μετά τη χρεοκοπία, αφορούσε κυρίως ανθρώπους οι οποίοι βγήκαν εκτός οικονομικού παιχνιδιού, ξέμειναν από προσδοκίες, είδαν τη θέση τους να υποβαθμίζεται και αντιλήφθηκαν ότι δεν μπορούν να έχουν προσδοκίες σοβαρής ανάκαμψης.

Ακόμη και στο περίφημο «κίνημα των Αγανακτισμένων» συμμετείχαν κυρίως πολίτες που είτε δεν τα είχαν χάσει όλα είτε διατηρούσαν την ελπίδα να «σώσουν την παρτίδα».

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οι ψηφοφόροι δεν επιστρέφουν στην κάλπη και η εκλογική συμμετοχή των νέων ψηφοφόρων κυμαίνεται σε αρκετά χαμηλότερο επίπεδο είναι η σκλήρυνση των κανόνων λειτουργίας της οικονομίας και του κράτους λόγω της ευρωπαϊκής εποπτείας, που δεν επιτρέπουν μαζικές εξυπηρετήσεις (ρουσφέτια) ούτε υπερβάσεις που οδηγούν σε ελλείμματα.

Έτσι έχει σπάσει σε σημαντικό βαθμό η προσδοκία ανταλλαγής της ψήφου με εργασία ή άλλα αγαθά.

Τι θα μπορούσε όντως να κινητοποιήσει πολίτες δύσπιστους ή εχθρικούς προς την πολιτική; Είτε μια θετική προσδοκία είτε ο φόβος τυχόν διαλυτικών φαινομένων, τα οποία θα μπορούσαν να επιδεινώσουν τους όρους ζωής τους.

Φόβο έχει κάθε λόγο να προκαλέσει η νυν κυβέρνηση, η οποία συνεχώς θέτει ζητήματα σταθερότητας, πρωινού ξυπνήματος σε απροσδόκητη κρίση κ.λπ., αφού οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένα ποσοστό μεγαλύτερο απ’ αυτό της Ν.Δ. θέτει την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην κορυφή των προβληματισμών της.

Η ασφάλεια και η σταθερότητα δεν είναι πάντως ένα προϊόν που μπορούν να εμπορευτούν τα «αντισυστημικά» κόμματα, τα οποία άλλωστε κινδυνεύουν με μεγάλο κάζο. Θετική προσδοκία σίγουρα δεν προσφέρουν, αφού ούτε τις προδιαγραφές έχουν ούτε τη… μενταλιτέ.

Το ερώτημα είναι αν τα κόμματα εξουσίας έχουν αυτή τη δυνατότητα, παρότι η αισιοδοξία δεν περισσεύει.

Διαβάστε επίσης:

Το ΠΑΣΟΚ τριάντα χρόνια μετά τον Αντρέα

Ανδρέας Παπανδρέου: «Ωσεί Παρών» – Ένας μεγάλος απών με διαρκή παρουσία παντού

Ουκρανία: Στασιμότητα στο μέτωπο και στη διπλωματία

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.