Κριτική ταινίας: «Ψηλά τακούνια» – Ο διαρκής μοντερνισμός του Αλμοδόβαρ

Τίτλος ταινίας: «Ψηλά τακούνια»

Σύνοψη: Τριάντα πέντε έτη μετά την πρώτη της παρουσίαση, η θρυλική ταινία του Αλμοδόβαρ επανεμφανίζεται, σε ψηφιακή επεξεργασία, θυμίζοντας τη διαχρονικότητα του Ισπανού σκηνοθέτη. Η Ρεμπέκα εγκαταλείπεται από τη μητέρα της, για να ξανασυναντηθούν δεκαπέντε χρόνια αργότερα. Η Ρεμπέκα έχει παντρευτεί έναν από τους εραστές της μητέρας της. Η σχέση τους λαμβάνει μια νέα τροπή, με την προσπάθεια για την επούλωση των τραυμάτων του παρελθόντος

Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ

Παίζουν: Βικτόρια Αμπρίλ, Μαρίσα Παρέδες, Μιγκέλ Μπουσέ

Περνώντας  τα χρόνια και καθώς το πορτρέτο του Πέδρο Αλμοδόβαρ, μετά τις δύο τελευταίες, προθανάτιες ταινίες του, σχηματίζεται ολοκληρωμένο, ο Ισπανός σκηνοθέτης αποδεικνύεται κινηματογραφικά ιδιοφυής. Μετά την πρώτη έκπληξη και τον πρώτο ενθουσιασμό, τον οποίον προκάλεσαν τα έργα του, η επανέκδοση του θρυλικού «Ψηλά τακούνια» επιβεβαιώνει ότι εκείνη η αρχική αντίδραση υπήρξε ολότελα δικαιολογημένη. Αν τότε ο Αλμοδόβαρ έδινε πνοές οξυγόνου στο μελόδραμα και στην ποπ αρτ, τώρα η ωριμότητά του δείχνει πόσο μελετημένες ήταν οι κινήσεις του, με ένα σινεμά όχι ανεκδοτολογικό -όπως θα μπορούσε να φαντάζει- αλλά με σημάδια βαθιάς αγωνίας για τον κινηματογράφο. Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ έκτισε ένα στιλ, το οποίο με θαυμάσιο τρόπο κουβάλησε και προσάρμοσε στο σήμερα.  Τόσο το «Διπλανό δωμάτιο» όσο και οι πρόσφατες «Πικρές γιορτές», με χαμηλωμένους τόνους, όχι όμως με παρατημένο το «στιλ Αλμοδόβαρ» έρχονται να επιβεβαιώσουν τα όσα τα «Ψηλά τακούνια», το 1991 βοήθησαν να διαπιστώσουμε.

Στο αρχετυπικό αυτό φιλμ, μια πρώτη ανάγνωση θα εντυπωσιαστεί από τα χρώματα στην παλέτα των σκηνικών, τις εκκεντρικές -μισο δραματικές, μισό κωμικές- ερμηνείες,  τον εμποτισμό του κλασικού μελοδράματος με στοιχεία της μεταγενέστερης ποπ αρτ, την αντιστροφή των ρόλων, με απόντα τον άνδρα και πληθωρική παρουσία των γυναικών. Μια από τις λάθος αντιμετωπίσεις ήθελε τον Αλμοδόβαρ σκηνοθέτη του θηλυκού στοιχείου, αλλά σήμερα διαπιστώνουμε ότι με πρωτοποριακό τρόπο ο Ισπανός μπόλιασε τη γυναικεία παρουσία με τα στοιχεία των δύο φύλων. Ένας δημιουργός, ο οποίος ξαναπλάθει την Εύα και τον Αδάμ, αλλάζοντας τη σειρά στη δημιουργία.

Η πρώτη κυοφορεί, κουβαλάει μέσα της τον άνδρα και στη συνέχεια αποτελούν μια παράδοξη ενότητα, με τη μορφή της γυναίκας. Αυτή είναι η εμμονή του με τους τραβεστί και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του «μικτού» δικαστή στην ταινία. Οι άνδρες μοιάζουν «πραγματάκια», αθύρματα, σ’ έναν κόσμο που θα ήταν καλύτερος εάν αποτελούσε σύνθεση της θηλυκής φαντασίας. Όλο το φιλμ -και όλα τα φιλμ- του Αλμοδόβαρ, στην πραγματικότητα αποτελούν ένα γέννημα του θηλυκού φαντασιακού, γι’ αυτό και η σχεδόν δήλωση των πρώτων πλάνων: «αυτό που θα δεις θεατή,  δεν είναι η πραγματικότητα που σε περιβάλλει, αλλά μια δυνητική πραγματικότητα της φαντασίας». Εξού και τα εξωπραγματικά χρώματα, το άπλωμά τους, ακόμη και στους χώρους των φυλακών, φτιαγμένες από γυναίκες, για γυναίκες. Και στο κέντρο αυτού του καινούριου κόσμου, η Μαρίσα Παρέδες και η Βικτόρια Αμπρίλ, μητέρα και κόρη, διορθώνουν τα κατασκευαστικά του λάθη, φτάνουν στη συγχώρεση και στην αλληλοκατανόηση, με μια δική τους τελετουργία και μια «αμαρτωλή» θρησκευτικότητα. Τα πάθη του σώματος έχουν γίνει πλέον υπόθεση της καθημερινότητας, δεν χρειάζονται Γολγοθά, αλλά ζωή για να βιωθούν.

Λέγεται επίσης -και δεν είναι άστοχο- πως τα «Ψηλά τακούνια» αποτελούν ένα απολύτως πετυχημένο λίφτιγκ του κλασικού μελοδράματος. Με τον καμβά της μοιραίας συνάντησης και της δραματικής σύγκρουσης, την οποία απαιτεί το είδος, οι δύο πρωταγωνίστριες ανασκαλεύουν το κλασικό αίνιγμα της μητρότητας. Η Ρεμπέκα και η σχέση με τη μητέρα της κουβαλάει ταυτοχρόνως Φρόιντ και Ντάγκλας Σερκ. Αλλά και Χίτσκοκ. Όλοι φρέσκοι, αναβαπτισμένοι στις «συνθήκες Αλμοδόβαρ» Μαζί τους και η μουσική. Ο κλασικός Λουζ Καζάλ, ξανανιωμένος, προσφέρει τις νότες του σε μια νέα, σωματική ερμηνεία.

Δεν αφήνει στην άκρη ο Αλμοδόβαρ τις ανακαλύψεις από τις ανασκαφές της ψυχανάλυσης και τις φέρνει σ’ ένα καινούριο φως. Αν οι φωτισμοί του Ντάγκλας Σερκ αποτέλεσαν μάθημα για το μελόδραμα, τα χρώματα του Αλμοδόβαρ, τεχνητά και εξωρεαλιστικά δεν διαφέρουν από τους «πλαστούς» φωτισμούς του μεγάλου Αμερικανού σκηνοθέτη. Το ψεύδος είναι η βάση του μελοδράματος, αλλά και η ουσία ενός καλύτερου κόσμου. Αυτόν το φτιάχνουν οι ταινίες και η κινηματογραφική ουτοπία, στην οποία ο Αλμοδόβαρ άνοιξε έναν καινούριο δρόμο. Είναι ολόκληρος κατασκευασμένος από μοντέρνο σινεμά, που άγγιξε ακόμη και τις εγχώριες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ακτές, έχει για μήτρα του το «στιλ Αλμοδόβαρ».

Αξιολόγηση: **** 1/2

Διαβάστε επίσης:

Κριτική ταινίας: «Η αχνή θέα των λόφων»- Το στιλ, από μόνο του, δεν φτάνει

Ρένα Βλαχοπούλου: Η Φίνος Φιλμ τιμά τη μνήμη της για τα 22 χρόνια από τον θάνατό της (Video)

Παγκόσμια πρεμιέρα για το «Spider-Man: Brand New Day» – Μαγνήτισε τα βλέμματα η Zendaya (Videos/Photos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.