Κάθε καλοκαίρι τα ίδια και τα ίδια

Κάθε καλοκαίρι, τα ίδια και τα ίδια. Την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα έχουν γίνει στάχτη περίπου τέσσερα έως πέντε εκατομμύρια στρέμματα. Μόνο στην Αττική οι καμένες εκτάσεις προσεγγίζουν πλέον τις 800.000 στρέμματα.

Οι αριθμοί είναι τόσο μεγάλοι ώστε παύουν να λειτουργούν ως στατιστική, αλλά κάλλιστα μπορούν να συνθέσουν ένα κατηγορητήριο για την αδράνεια θεσμών και μηχανισμών που, τελικά, συντηρούν και διαιωνίζουν το πρόβλημα με ολέθριες συνέπειες.

Η κλιματική κρίση είναι πραγματική. Η αύξηση της θερμοκρασίας, οι παρατεταμένοι καύσωνες, η ξηρασία και οι ισχυροί άνεμοι δημιουργούν αντικειμενικά δυσμενέστερες συνθήκες για την εκδήλωση και την εξάπλωση των πυρκαγιών. Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η διαπίστωση αυτή μετατρέπεται στη μοναδική εξήγηση κάθε καταστροφής. Όταν η κλιματική κρίση γίνεται η απάντηση για όλα, κινδυνεύει να μετατραπεί στο ασφαλέστερο καταφύγιο όσων έχουν ευθύνη να προλαμβάνουν και να προστατεύουν.

Διότι οι υψηλές θερμοκρασίες και τα ισχυρά μελτέμια είναι δεδομένες καταστάσεις που πρέπει να ληφθούν υπόψη απ’ όσους (δεν) καθαρίζουν τα δάση, (δεν) ανοίγουν αντιπυρικές ζώνες, (δεν) συντηρούν δασικούς δρόμους, (δεν) οργανώνουν σχέδια πρόληψης, (δεν) επιβάλλουν ελέγχους στα ακαθάριστα οικόπεδα, (δεν) συντονίζουν τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Αυτά είναι ευθύνη της πολιτείας, των κυβερνήσεων που διαχρονικά επένδυσαν περισσότερο στη διαχείριση της κρίσης παρά στην πρόληψή της, ενός κρατικού μηχανισμού που εξακολουθεί να λειτουργεί αποσπασματικά και μιας τοπικής αυτοδιοίκησης που πολλές φορές περιορίζεται σε παρεμβάσεις της τελευταίας στιγμής.

Το κατηγορητήριο, όμως, δεν σταματά εκεί. Γιατί κάθε καλοκαίρι αποδεικνύεται ότι και η ατομική ευθύνη παραμένει ζητούμενο. Παράνομες καύσεις, εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, αδιαφορία για τα στοιχειώδη μέτρα πυροπροστασίας, απερίσκεπτες συμπεριφορές που μετατρέπουν μια σπίθα σε καταστροφή.

Είναι εύκολο να αναζητούμε πάντα έναν αποκλειστικό υπεύθυνο. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και γι’ αυτό πιο ενοχλητική.

Το πιο θλιβερό, όμως, είναι ότι αυτές οι γραμμές θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί πέρυσι, θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί και πριν από πέντε χρόνια.

Και, δυστυχώς, είναι πολύ πιθανό να ξαναγραφτούν και τα επόμενα καλοκαίρια, με τις ίδιες ακριβώς επισημάνσεις και απλώς διαφορετικούς αριθμούς για τις καμένες εκτάσεις.

Επειδή, μόλις σβήσουν οι τελευταίες φωτιές, η δημόσια συζήτηση θα στραφεί αλλού. Οι δεσμεύσεις θα ξεχαστούν, οι σχεδιασμοί θα μπουν στα συρτάρια, η πρόληψη θα παραπεμφθεί για «την επόμενη χρονιά» και η χώρα θα περιμένει το επόμενο θερμό καλοκαίρι για να διαπιστώσει, για μία ακόμη φορά, ότι τίποτε ουσιαστικό δεν άλλαξε.

Κι έτσι, κάθε νέα πυρκαγιά δεν θα αποτελεί απλώς μια φυσική καταστροφή. Θα αποτελεί την επανάληψη μιας αποτυχίας που έχουμε πλέον συνηθίσει να θεωρούμε φυσιολογική.

Διαβάστε επίσης:

Αδιαφάνεια και δημοσιονομικός χώρος

Οι φωτιές θεριεύουν εκεί όπου εγκαταλείπεται η ύπαιθρος

Δώρο στον Μητσοτάκη το μεταναστευτικό…

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.