Η αυτοαναφορικότητα της κυβέρνησης στην εξωτερική πολιτική κρύβει κινδύνους

Ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος έχει αποδιαρθρωθεί, πολλές σταθερές έχουν ανατραπεί, για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουμε πόλεμο στην Ευρώπη.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία με την επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και τη διάχυση του πολέμου, προκαλούν μεγάλα προβλήματα στην παγκόσμια οικονομία, που είχε ήδη πολλά, δημιουργεί προβλήματα ασφάλειας και αποσταθεροποιεί τις συμμαχίες της Δύσης.

ΝΑΤΟ και ΕΕ, οι βασικοί πυλώνες ασφάλειας και ανάπτυξης της χώρας μας, είτε αμφισβητούνται εσωτερικά είτε αδυνατούν να απαντήσουν στις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές εξελίξεις.

Η χώρα μας, κουβαλώντας τα τραύματα της πολύπλευρης υπερδεκαετούς κρίσης, με τις βίαιες οικονομικές και κοινωνικές προσαρμογές που επιβλήθηκαν από δανειστές-εταίρους, αδυνατεί να ξεφύγει από την παραγωγική καθήλωση.

Συντηρείται δημοσιονομικά από τους υψηλούς Κοινοτικούς πόρους, τις καθολικές ιδιωτικοποιήσεις κάθε δημόσιας αναπτυξιακής υποδομής και δημόσιου αγαθού και φυσικά από πληθωρισμό και την ακρίβεια, που μπορεί να συμβάλει σημαντικά, μαζί με τα δισεκατομμύρια ευρώ των ιδιωτικοποιήσεων, στην μείωση του δημοσίου χρέους, ως ποσοστού του ΑΕΠ, όμως οδηγεί στην συνεχή υπερφορολόγηση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, την συρρίκνωση των ΜΜΕ και στην φτωχοποίηση σημαντικού μέρους της κοινωνίας.

Στην πλειοψηφία των πολιτών υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία, τόσο για τη θέση της χώρας μας στην νέα ασταθή και επικίνδυνη εποχή, όσο και για την υποβάθμιση της δημοκρατίας, την αδιαφάνεια, την ευνοιοκρατία και τη διεύρυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Η ανησυχία για τις εξελίξεις και η απογοήτευση από κυβέρνηση και αντιπολίτευση, οδηγεί στην παραίτηση από την διεκδίκηση της αλλαγής πορείας, της χώρας, της οικονομίας, του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου.

Σε αυτή τη ρευστή περίοδο, που χαρακτηρίζεται από την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου από τους ισχυρούς και την επιβράβευση των αναθεωρητικών επιλογών τους, οι ισορροπίες ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία δοκιμάζονται.
Η Τουρκία, όπως αποδείχτηκε στην πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ενισχύεται από την γενικότερη αστάθεια και τον αναθεωρητισμό.

Φαίνεται να επιλέγεται από τον Τράμπ, ως η χώρα που θα τον βοηθήσει να απομονώσει το Ιράν, να συμβάλλει στην υλοποίηση του σχεδίου του για την Γάζα, να ανασχέσει την προώθηση της Κίνας δυτικά και να πιέσει, όπως στην εποχή του ψυχρού πολέμου, την ΕΣΣΔ τότε, την Ρωσική Ομοσπονδία τώρα.

Η πρόσφατη υπογραφή της «Συμφωνίας της Μέκκας», με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, είναι ενταγμένη στην ίδια στρατηγική.

Η νέα ισορροπία, Ελλάδας-Τουρκίας, είναι ουσιαστικά ετεροβαρής και αντίστροφη των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα.
Τότε, η χώρα μας ήταν στην κορύφωση της ισχύος της, το τεκμηριώνουν, η ένταξη στην ΟΝΕ, οι μεγάλες αναπτυξιακές υποδομές, η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και φυσικά η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ χωρίς αστερίσκους και ενάντια στο τότε casus belli της Τουρκίας.

Ακόμη και η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Κυπέλου Ποδοσφαίρου από την αντιπροσωπευτική μας ομάδα, αλλά και η πρωτιά στην Γιουροβίζιον, έδειχναν μια χώρα, μία οικονομία και μια κοινωνία, που βάζει στόχους, τους δουλεύει και τους πετυχαίνει.
Πρέπει, όμως να προσθέσω ότι και η συγκυρία της ΕΕ ήταν θετική με την μεγάλη διεύρυνση ανατολικά και η Τουρκία του Ερντογάν, επεδίωκε τον εκδημοκρατισμό της και την ανάπτυξη, μέσα από την συνεργασία με τις Βρυξέλλες.
Τα τελευταία χρόνια οι εξελίξεις κινούνται αντίστροφα, η Τουρκία κινείται επιθετικά κατά της χώρας μας, επιδιώκοντας να φιλανδοποιήσει την σχέση της με την χώρα μας.

Με ενέργειες, όπως το παράνομο το Τουρκολυβικό μνημόνιο, την Γαλάζια πατρίδα και τα θαλάσσια πάρκα, αμφισβητεί κυριαρχικά μας δικαιώματα, το χειρότερο όμως είναι ότι μέχρι τώρα, μπορεί να επιβάλλει και στο πεδίο τις θέσεις της, τα γεγονότα στην Κάσο, είναι αδιάψευστος μάρτυρας.

Ο διάλογος με την Τουρκία και τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο, είναι σωστές και διαχρονικές επιλογές της χώρας, όμως συχνά δείχνουμε να ξεχνάμε ότι τον “θερμοστάτη”, τον κρατάει η Άγκυρα.

Στη νέα εποχή απαιτείται Νέα Εθνική Στρατηγική και Εθνική συνεννόηση. Η αλαζονεία που επιδεικνύει η κυβέρνηση απέναντι στην αντιπολίτευση, δεν επιβεβαιώνει τους αναπόδεικτους συνεχείς πανηγυρισμούς για τις μεγάλες επιτυχίες της.
Η εξωτερική πολιτική και τα εθνικά συμφέροντα, ειδικά σε επικίνδυνες εποχές, όπως αυτή που ζούμε, είναι άλλης τάξης μεγέθους από την μείωση ή όχι του ΦΠΑ.

Κατανοητή η ανάγκη της κάθε κυβέρνησης να χτίσει προεκλογικά αφηγήματα επιτυχιών, η σημερινή κυβέρνηση κόντρα στην πραγματικότητα, το εκδηλώνει εμμονικά.

Διαβάστε επίσης:

Οι διακρίσεις λόγω εθνικότητας είναι ρατσισμός

Όταν οι σύμμαχοι αναζητούν την έξοδο

Ποιος κερδίζει και ποιος πληρώνει

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.