Ντόλι Πάρτον: H γυναίκα που έκανε την υπερβολή τέχνη – Από το «Jolene» στο «I Will Always Love You»

Ήταν η φτωχή κόρη από τα βουνά του Τενεσί που έγινε βασίλισσα της country, έγραψε περίπου 3.000 τραγούδια, πούλησε περισσότερους από 100 εκατομμύρια δίσκους, έγινε κινηματογραφική σταρ, επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος. Και κατάφερε κάτι ίσως ακόμη δυσκολότερο: να παραμείνει επί δεκαετίες μία από τις ελάχιστες προσωπικότητες της αμερικανικής κουλτούρας που αγαπήθηκαν σχεδόν από όλους. Η Ντόλι Πάρτον πέθανε την Τρίτη 25 Αυγούστου στο Νάσβιλ, σε ηλικία 80 ετών.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που αφήνουν πίσω τους τραγούδια. Υπάρχουν άλλοι που αφήνουν μια ολόκληρη εποχή. Και υπάρχει η Ντόλι Πάρτον.

Η γυναίκα με τα φουντωτά ξανθά μαλλιά, τα στρας, τα εξωφρενικά φορέματα, το αυτοσαρκαστικό χιούμορ και εκείνη την αναγνωρίσιμη από τις πρώτες νότες φωνή πέθανε στα 80 της χρόνια, κλείνοντας μια διαδρομή σχεδόν επτά δεκαετιών.

Η οικογένειά της ανακοίνωσε τον θάνατό της στις 25 Αυγούστου. Σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, πέθανε ήρεμα στο Νάσβιλ.

Πίσω όμως από την εκκεντρική εικόνα υπήρχε κάτι πολύ μεγαλύτερο: Μία εξαιρετική τραγουδοποιός.

Η Πάρτον υπολογίζεται ότι έγραψε περίπου 3.000 τραγούδια, πούλησε πάνω από 100 εκατομμύρια δίσκους, κατέκτησε την country, πέρασε στην pop, κέρδισε 11 Grammy –μαζί με το Lifetime Achievement Award–, μπήκε τόσο στο Country Music Hall of Fame όσο και στο Rock & Roll Hall of Fame και δημιούργησε τραγούδια που ξεπέρασαν κατά πολύ το είδος στο οποίο γεννήθηκαν.

Το «Jolene», το «9 to 5», το «Coat of Many Colors» και φυσικά το «I Will Always Love You» έγιναν κομμάτια της παγκόσμιας ποπ κουλτούρας. Και η ίδια έγινε κάτι ακόμη σπανιότερο: Ένα πρόσωπο που μπορούσε να ενώνει διαφορετικές κουλτούρες της Αμερικής.

Από ένα σπίτι χωρίς ηλεκτρικό στην κορυφή

Η Dolly Rebecca Parton γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1946 στο Locust Ridge του Τενεσί, μέσα στα Great Smoky Mountains.

Ήταν το τέταρτο από 12 παιδιά μιας εξαιρετικά φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας της, Robert Lee Parton, ήταν αγρότης και οικοδόμος. Η μητέρα της, Avie Lee, μεγάλωνε τα παιδιά μέσα σε συνθήκες που η Πάρτον δεν προσπάθησε ποτέ αργότερα να εξωραΐσει.

Η φτώχεια έγινε ένα από τα βασικά υλικά της τέχνης της.

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της, το «Coat of Many Colors», βασίστηκε σε πραγματική παιδική ανάμνηση: Η μητέρα της έραψε για εκείνη ένα παλτό από πολύχρωμα κομμάτια υφάσματος που είχαν περισσέψει. Τα άλλα παιδιά την κορόιδευαν επειδή ήταν φτωχή.

Εκείνη όμως το θυμόταν διαφορετικά: Μπορεί να μην είχαν χρήματα, αλλά ένιωθε πλούσια επειδή το παλτό το είχε φτιάξει η μητέρα της.

▶ Ακούστε το «Coat of Many Colors» από το επίσημο κανάλι της Dolly Parton

Ήδη από παιδί τραγουδούσε στην εκκλησία. Στα περίπου 10 της χρόνια εμφανίστηκε στο Grand Ole Opry και αμέσως μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο, το 1964, έκανε αυτό που είχε αποφασίσει από μικρή: Πήγε στο Νάσβιλ. Ήταν 18 ετών.

Ο Porter Wagoner και η μεγάλη πόρτα

Η καθοριστική στιγμή ήρθε το 1967, όταν εντάχθηκε στο δημοφιλές τηλεοπτικό «The Porter Wagoner Show». Η συνεργασία της με τον Porter Wagoner την έκανε γνωστή σε ολόκληρη την Αμερική. Για επτά χρόνια αποτέλεσαν ένα από τα ισχυρότερα ντουέτα της country. Αλλά η Πάρτον ήθελε κάτι περισσότερο. Ήθελε να φύγει.

Και η απόφασή της αυτή οδήγησε σε ένα από τα ωραιότερα παράδοξα στην ιστορία της μουσικής. Για να αποχαιρετήσει τον Wagoner, έγραψε ένα τραγούδι.

Το ονόμασε «I Will Always Love You». Δεν ήταν ερωτικό τραγούδι. Ήταν ένα τραγούδι αποχωρισμού από έναν επαγγελματικό συνεργάτη στον οποίο χρωστούσε πολλά, αλλά από τον οποίο έπρεπε να αποδεσμευτεί για να ακολουθήσει τη δική της πορεία. Όταν το άκουσε ο Wagoner, σύμφωνα με την αφήγηση της ίδιας της Πάρτον, έκλαψε. Το τραγούδι ανέβηκε στο Νο1 της country.

Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα θα συνέβαινε κάτι ασύλληπτο.

Και τότε ήρθε η Whitney Houston

Το 1992 η Whitney Houston ηχογράφησε το «I Will Always Love You» για την ταινία «The Bodyguard». Και το τραγούδι απέκτησε δεύτερη ζωή. Η εκδοχή της Houston έμεινε τότε 14 εβδομάδες στην κορυφή του Billboard Hot 100 και έγινε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μπαλάντες όλων των εποχών.

Τόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία ώστε εκατομμύρια άνθρωποι πίστεψαν ότι επρόκειτο για τραγούδι της Houston. Η Πάρτον το αντιμετώπιζε με το χαρακτηριστικό της χιούμορ. Όταν τη ρωτούσαν για όσους θεωρούσαν ότι το κομμάτι ανήκει στη Whitney, απαντούσε περίπου με τη λογική: «Εκείνη μπορεί να πάρει τα εύσημα. Εγώ παίρνω τα λεφτά». Και πράγματι, ως δημιουργός του τραγουδιού, η Πάρτον κέρδισε τεράστια ποσά από τη δεύτερη ζωή του.

Το σημαντικότερο όμως ήταν άλλο: Ένα country τραγούδι που είχε γραφτεί ως προσωπικό «αντίο» το 1974 είχε μετατραπεί σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα σε παγκόσμιο ύμνο του αποχωρισμού.

▶ Ακούστε την αυθεντική ηχογράφηση του «I Will Always Love You»

«Jolene»: Μια γυναίκα, ένας άνδρας και… μια τραπεζική υπάλληλος

Έναν χρόνο πριν από το «I Will Always Love You» είχε γράψει ένα άλλο αθάνατο τραγούδι. Το «Jolene». Η ιστορία πίσω από αυτό είναι σχεδόν τόσο διάσημη όσο το ίδιο το κομμάτι.

Η Πάρτον είχε παντρευτεί το 1966 τον Carl Dean, έναν άνθρωπο που έκανε σχεδόν το αδιανόητο: Παρέμεινε παντρεμένος επί σχεδόν έξι δεκαετίες με μία από τις διασημότερες γυναίκες του κόσμου αποφεύγοντας συστηματικά τα φώτα της δημοσιότητας. Κάποια στιγμή μια όμορφη υπάλληλος τράπεζας άρχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Dean. Ο σύζυγός της, όπως διηγήθηκε αργότερα η Πάρτον, φαινόταν να απολαμβάνει ιδιαίτερα τις επισκέψεις στην τράπεζα. Η Dolly τον πείραζε: «Περνάς πολύ χρόνο στην τράπεζα. Δεν νομίζω ότι έχουμε τόσα λεφτά».

Από αυτό το περιστατικό γεννήθηκε η «Jolene»: Η παράκληση μιας γυναίκας προς μια εντυπωσιακά όμορφη αντίζηλο να μην της πάρει τον άνδρα. Το όνομα, πάντως, δεν ήταν της τραπεζικής υπαλλήλου. Το είχε «δανειστεί» από μια μικρή θαυμάστρια που είχε γνωρίσει σε συναυλία.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα από τα γνωστότερα country τραγούδια όλων των εποχών.

▶ Ακούστε το «Jolene»

Από την country στην pop

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 η Πάρτον έκανε ένα ριψοκίνδυνο βήμα. Δεν ήθελε να εγκαταλείψει την country. Ήθελε όμως να γίνει pop star χωρίς να πάψει να είναι Dolly Parton.

Το «Here You Come Again» το 1977 ήταν η μεγάλη γέφυρα. Η επιτυχία του έδειξε ότι μπορούσε να απευθυνθεί σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό. Και τρία χρόνια αργότερα ήρθε η στιγμή που την έκανε κινηματογραφική σταρ.

«9 to 5»: Τα νύχια της έγιναν γραφομηχανή

Το 1980 πρωταγωνίστησε μαζί με τις Jane Fonda και Lily Tomlin στην κωμωδία «9 to 5», μια ταινία για τρεις εργαζόμενες γυναίκες που εξεγείρονται απέναντι στον σεξιστή και αυταρχικό προϊστάμενό τους.

Ήταν η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Πάρτον. Και φυσικά έγραψε το ομώνυμο τραγούδι. Η εισαγωγή του έχει έναν χαρακτηριστικό ήχο γραφομηχανής. Μόνο που αρχικά δεν υπήρχε γραφομηχανή. Η Πάρτον χτυπούσε μεταξύ τους τα μακριά ακρυλικά νύχια της και κατάλαβε ότι ο ήχος θύμιζε τα πλήκτρα της γραφομηχανής.

Έτσι γεννήθηκε ο ρυθμός του «9 to 5». Το τραγούδι έγινε Νο1 τόσο στα country όσο και στα pop charts και μετατράπηκε σε ύμνο των εργαζόμενων γυναικών, μιλώντας για χαμηλές αμοιβές, έλλειψη αναγνώρισης και αφεντικά που εμποδίζουν την επαγγελματική εξέλιξη.

Της χάρισε δύο Grammy και υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου τραγουδιού.

▶ Δείτε το επίσημο βίντεο του «9 to 5»

«Islands in the Stream»: Η Dolly και ο Kenny

Το 1983 ήρθε ακόμη μία τεράστια επιτυχία. «Islands in the Stream», μαζί με τον Kenny Rogers. Το ενδιαφέρον είναι ότι το τραγούδι γράφτηκε από τους Bee Gees και αρχικά δεν προοριζόταν καν για country ντουέτο. Με τις φωνές όμως της Πάρτον και του Rogers μετατράπηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ντουέτα της δεκαετίας του ’80.

Η σχέση τους κράτησε δεκαετίες και εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αγαπημένες καλλιτεχνικές φιλίες της αμερικανικής μουσικής.

Κατά μια συγκινητική σύμπτωση, μόλις δέκα ημέρες πριν από τον θάνατό της, η τελευταία μεγάλη ανάρτηση της Πάρτον στο Instagram ήταν αφιερωμένη στην 43η επέτειο του «Islands in the Stream» και στον Rogers, ο οποίος πέθανε το 2020.

Hollywood, «Steel Magnolias» και μια δεύτερη καριέρα

Η επιτυχία του «9 to 5» άνοιξε μια ακόμη πόρτα. Ακολούθησαν μεταξύ άλλων το «The Best Little Whorehouse in Texas» (1982), με τον Burt Reynolds, το «Rhinestone» (1984), με τον Sylvester Stallone, και κυρίως το «Steel Magnolias» (1989), στο οποίο συμμετείχε σε ένα εντυπωσιακό γυναικείο καστ μαζί με τις Sally Field, Shirley MacLaine, Olympia Dukakis, Daryl Hannah και Julia Roberts.

Η ίδια δεν είχε ποτέ ψευδαισθήσεις για την υποκριτική της. Όταν ξεκινούσε στο Hollywood έλεγε «δεν μπορώ να παίξω έναν ρόλο. Αν με αφήσουν να είμαι ο εαυτός μου, τότε μπορώ να τα καταφέρω».

Αυτό τελικά ήταν και το μυστικό της. Η Dolly δεν προσπάθησε ποτέ πραγματικά να γίνει κάποια άλλη.

«Κοστίζει πολλά χρήματα να δείχνεις τόσο φτηνή»

Ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν τα τραγούδια της γνώριζαν την εικόνα της. Τεράστιες ξανθές περούκες, ψηλοτάκουνα, στρας, έντονο μακιγιάζ, απίθανα εφαρμοστά ρούχα. Και η ίδια ήταν πάντα η πρώτη που γελούσε με όλα αυτά.

Μία από τις διασημότερες ατάκες που συνδέθηκαν μαζί της ήταν: «It costs a lot of money to look this cheap» – «Κοστίζει πολλά χρήματα για να δείχνεις τόσο φτηνή».

Αυτή ήταν η ουσία της περσόνας της. Η υπερβολή ήταν απολύτως συνειδητή. Δεν γελούσαν με την Dolly Parton. Η Dolly Parton είχε ήδη γελάσει πρώτη με τον εαυτό της.

Σε άλλη περίφημη αυτοσαρκαστική στιγμή, όταν το 2009 της απονεμήθηκε τιμητικό διδακτορικό, δήλωσε ενθουσιασμένη: «Για φανταστείτε, είμαι η Dr. Dolly! Τώρα όταν λένε Double-D θα σκέφτονται κάτι εντελώς διαφορετικό».

Η «εργάτρια» πίσω από τη show woman

Μία από τις ατάκες που ίσως περιγράφουν καλύτερα τη ζωή της ήταν, «I’m a workhorse that looks like a show horse» – «Είμαι άλογο δουλειάς που μοιάζει με άλογο επίδειξης». Γιατί πίσω από την εικόνα υπήρχε μια σχεδόν εμμονική εργατικότητα.

Έγραφε συνεχώς. Η ίδια θεωρούσε τη σύνθεση τραγουδιών το σημαντικότερο κομμάτι της κληρονομιάς της.

Δεν έβλεπε τον εαυτό της πρωτίστως ως celebrity. Τον έβλεπε ως songwriter.

Η Dolly επιχειρηματίας

Το 1986 η Πάρτον επένδυσε στην ιδιαίτερη πατρίδα της δημιουργώντας το Dollywood, στο Pigeon Forge του Τενεσί. Δεν ήταν απλώς ένα επιχειρηματικό project.

Ήθελε, όπως εξηγούσε, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και ταυτόχρονα να προστατεύσει την πολιτιστική ταυτότητα των Smoky Mountains από τα στερεότυπα με τα οποία συχνά παρουσίαζε το Hollywood τους ανθρώπους των Απαλαχίων.

Το Dollywood εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς του Τενεσί. Η κοπέλα που είχε φύγει από τα βουνά για το Νάσβιλ επέστρεψε ως ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες της περιοχής.

Εκατοντάδες εκατομμύρια βιβλία σε παιδιά

Ίσως όμως το σημαντικότερο έργο της έξω από τη μουσική να ήταν η Imagination Library. Η Πάρτον δημιούργησε το πρόγραμμα το 1995, αρχικά στην ιδιαίτερη πατρίδα της, με μια απλή ιδέα: Τα παιδιά να λαμβάνουν δωρεάν βιβλία στο σπίτι τους, από τη γέννησή τους μέχρι να αρχίσουν το σχολείο.

Το πρόγραμμα εξαπλώθηκε στις ΗΠΑ και αργότερα διεθνώς. Μέχρι το τέλος της ζωής της είχε προσφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια βιβλία σε παιδιά. Η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Ο πατέρας της δεν είχε μάθει ποτέ να διαβάζει και να γράφει καλά.

Και η Dolly έλεγε ότι το Imagination Library ήταν ένα από τα πράγματα για τα οποία εκείνος ήταν περισσότερο υπερήφανος.

Το ένα εκατομμύριο για το εμβόλιο

Το 2020 η Πάρτον δώρισε 1 εκατομμύριο δολάρια στο Vanderbilt University Medical Center για έρευνα σχετικά με τον κορωνοϊό. Η χρηματοδότηση συνέβαλε στην έρευνα που συνδέθηκε με την ανάπτυξη του εμβολίου της Moderna.

Για ακόμη μία φορά η Πάρτον απέφυγε να παρουσιάσει τον εαυτό της ως ηρωίδα. Αυτό ήταν ένα σταθερό μοτίβο της ζωής της: η φιλανθρωπία της ήταν μεγάλη, αλλά σπάνια συνοδευόταν από μεγάλες πολιτικές διακηρύξεις.

Η γυναίκα που απέφευγε να χωρίσει την Αμερική στα δύο

Η Πάρτον κατάφερε κάτι εξαιρετικά δύσκολο στην όλο και πιο πολωμένη αμερικανική κοινωνία. Αγαπήθηκε από ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις.

Προερχόταν από τον συντηρητικό αμερικανικό Νότο, μιλούσε συχνά για την πίστη της και παρέμεινε βαθιά συνδεδεμένη με το Τενεσί. Ταυτόχρονα, πολλά τραγούδια της μιλούσαν από πολύ νωρίς για την ισότητα των γυναικών, τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία.

Το «Just Because I’m a Woman», ήδη από το 1968, αμφισβητούσε ευθέως το σεξουαλικό double standard απέναντι στις γυναίκες.

Το «9 to 5» έγινε ύμνος για την ισότητα στον χώρο εργασίας. Και η ίδια απέφευγε σχεδόν πάντα να μετατραπεί σε κομματική πολιτική φιγούρα. Ίσως γι’ αυτό μπόρεσε να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία country star.

Carl Dean: Ο άνθρωπος που έμεινε μακριά από τα φώτα

Μέσα σε όλη αυτή τη ζωή υπήρχε μια ασυνήθιστα σταθερή προσωπική σχέση. Η Dolly γνώρισε τον Carl Dean την ημέρα που έφτασε στο Νάσβιλ, έξω από ένα πλυντήριο με την ονομασία Wishy Washy Laundromat.

Παντρεύτηκαν το 1966. Εκείνη έγινε παγκόσμια σταρ. Εκείνος σχεδόν εξαφανίστηκε από τη δημόσια ζωή. Παρέμειναν παντρεμένοι για σχεδόν 60 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του τον Μάρτιο του 2025 σε ηλικία 82 ετών.

Όταν κάποτε τη ρώτησαν για τη σχέση τους, απάντησε: «Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Υπάρχουν άνθρωποι που μου γυρίζουν το κεφάλι συνέχεια. Απλώς κανείς δεν μου το γύρισε τόσο πολύ όσο εκείνος».

Μετά τον θάνατό του έγραψε ακόμη ένα τραγούδι γι’ αυτόν. Όπως έκανε πάντα.

Η Dolly που δεν ήθελε να σταματήσει

Τα τελευταία χρόνια είχε περιορίσει τις ζωντανές εμφανίσεις, χωρίς όμως να αποσυρθεί πραγματικά. Το 2022 αρχικά δίστασε ακόμη και να δεχτεί την ένταξή της στο Rock and Roll Hall of Fame, θεωρώντας ότι ως country τραγουδίστρια ίσως δεν το άξιζε.

Τελικά μπήκε. Και το 2023 απάντησε με τον πιο Dolly τρόπο: κυκλοφόρησε το rock album «Rockstar», συνεργαζόμενη με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της rock μουσικής.

Μέχρι τα τελευταία χρόνια σχεδίαζε νέα projects, μεταξύ των οποίων και το αυτοβιογραφικό μιούζικαλ «Dolly: A True Original Musical». Η συνταξιοδότηση δεν της ταίριαζε ποτέ.

Η τελευταία μεγάλη απώλεια

Ο θάνατος του Carl Dean το 2025 υπήρξε βαρύ πλήγμα. Την ίδια χρονιά υπήρξε ανησυχία για την υγεία της. Η ίδια εμφανίστηκε τότε σε βίντεο για να καθησυχάσει τους θαυμαστές της. Με το γνωστό της χιούμορ δήλωνε: «I ain’t dead yet» – «Δεν πέθανα ακόμα».

Παραδεχόταν ότι είχε παραμελήσει την υγεία της όσο φρόντιζε τον σύζυγό της και ότι αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα, αλλά επέμενε ότι δεν ήταν κάτι δραματικό. Λιγότερο από έναν χρόνο αργότερα, στις 25 Αυγούστου 2026, ήρθε η είδηση του θανάτου της. Ήταν 80 ετών.

Τα τραγούδια που μένουν

Αν έπρεπε να μείνει μια μικρή «διαδρομή» μέσα στην τεράστια δισκογραφία της, θα μπορούσε να είναι αυτή:

«Just Because I’m a Woman» (1968) – η Dolly που αμφισβητεί τα δύο μέτρα και δύο σταθμά απέναντι στις γυναίκες.

«Coat of Many Colors» (1971) – η παιδική φτώχεια μεταμορφωμένη σε τρυφερότητα.

▶ Coat of Many Colors

«Jolene» (1973) – η ζήλια και η ανασφάλεια σε 2 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα σχεδόν τέλειας pop-country.

▶ Jolene

«I Will Always Love You» (1974) – ένα αντίο που έγινε ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του 20ού αιώνα.

▶ I Will Always Love You – η αυθεντική Dolly Parton

«Here You Come Again» (1977) – η μεγάλη μετάβαση προς την pop.

«9 to 5» (1980) – ίσως το πιο χαρούμενο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ για την εκμετάλλευση στην εργασία.

▶ 9 to 5 – Official Video

«Islands in the Stream» (1983), με τον Kenny Rogers – ένα από τα κλασικά ντουέτα της αμερικανικής pop.

«Why’d You Come in Here Lookin’ Like That» (1989) – η θριαμβευτική επιστροφή της στον καθαρό country ήχο.

«The Grass Is Blue» (1999) – η επιστροφή στις bluegrass ρίζες της.

«Rockstar» (2023) – η Dolly στα 77 της να αποδεικνύει ότι μπορούσε ακόμη να αλλάζει μουσικό σύμπαν.

«Θέλω να θυμούνται τα τραγούδια»

Η εικόνα της ήταν τόσο ισχυρή ώστε μερικές φορές σκέπαζε την πραγματική έκταση του ταλέντου της. Η Dolly Parton όμως δεν ήταν απλώς η πληθωρική ξανθιά με τα στρας. Ήταν μία γυναίκα που ξεκίνησε μέσα στη φτώχεια των Απαλαχίων και κατάφερε να αποκτήσει απόλυτο έλεγχο της καριέρας της σε μια εποχή κατά την οποία οι γυναίκες της country είχαν πολύ μικρότερη δύναμη από τους άνδρες συναδέλφους τους.

Ήταν μια εξαιρετικά οξυδερκής επιχειρηματίας που κρυβόταν πίσω από την περσόνα της «χαριτωμένης ξανθιάς». Μια γυναίκα που μπορούσε να αυτοσαρκάζεται για το στήθος, τις περούκες και τα ρούχα της και την ίδια στιγμή να αρνείται να παραδώσει τα δικαιώματα των τραγουδιών της.

Μια βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα του αμερικανικού Νότου που μπορούσε να μιλά για ισότητα και αξιοπρέπεια χωρίς να μετατρέπει κάθε κουβέντα σε πολιτική σύγκρουση. Μια εκατομμυριούχος που δεν ξέχασε ποτέ το σπίτι χωρίς ανέσεις στο οποίο μεγάλωσε. Και πάνω απ’ όλα, μια δημιουργός.

Η ίδια το είχε πει πολύ απλά: «I’m a writer who sings» – «Είμαι μια συγγραφέας τραγουδιών που τραγουδά».

Αυτό ίσως είναι τελικά το καλύτερο επίγραμμα για τη Dolly Parton. Οι περούκες, τα στρας και τα αστεία ήταν η παράσταση.

Τα τραγούδια ήταν η ίδια. Και αυτά θα συνεχίσουν να παίζουν πολύ μετά το τελευταίο χειροκρότημα.

Διαβάστε επίσης:

Η Κλέλια Ανδριολάτου μιλά για τον τόπο που της χαρίζει «θάρρος και δύναμη» (Photos)

Αλεξάνδρα Νίκα: Η τρυφερή φωτογραφία του γιου της με τη μικρή του αδελφή

ΜακΚόναχι και Χάρελσον ξανά μαζί στην τηλεόραση – Οι δύο φίλοι γίνονται… αδέλφια στο «Brothers» (Video)