Τσίπρας: Στόχος η εκλογική νίκη για ένα πρόγραμμα που θα πάει τη χώρα μπροστά – Δε θα μας κουνάει η ΝΔ το δάχτυλο για τα δημοσιονομικά

Για ένα σχέδιο με ορίζοντα δεκαετίας που μπορεί «να πάει τη χώρα μπροστά» μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας στο πλαίσιο της συνέντευξης Τύπου στην ΔΕΘ, ενώ συγκρατημένος εμφανίστηκε όσον αφορά τα πολιτικά μηνύματα σε σχέση με τον εκλογικό στόχο, τις συνεργασίες, το τι θα κάνει με τους «πρώην» συντρόφους και τα ψηφοδέλτια αφού εν πολλοίς επανέλαβε πράγματα που έχει ήδη πει. 

Ανέδειξε πάντως το μήνυμα ότι η ΕΛ.Α.Σ. κατέρχεται στον πολιτικό στίβο με στόχο την εξουσία και όπως είπε αν λάβει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στις εκλογές θα εξαντλήσει κάθε προσπάθεια, κι αν αυτό δεν καταστεί εφικτό τότε θα πάμε σε δεύτερες εκλογές.

Σημείωσε ακόμη ότι στόχος της ΕΛ.Α.Σ. είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος– που τείνει να γίνει μονοπολικό- με την συγκρότηση ενός εναλλακτικού προοδευτικού πόλου, ενώ απαντώντας για τον Γ. Σιακαντάρη, ουσιαστικά απέρριψε κατηγορηματικά τη λογική που διατύπωσε, αυτή υπέρ συνεργασίας και συγκυβέρνησης με τον αντίπαλο πόλο, εν προκειμένω τη ΝΔ, για την αποτροπή της ακροδεξιάς. Αντιθέτως είπε πως ο ίδιος κινείται στον αντίποδα αυτής της λογικής, δηλαδή θεωρεί ότι πρέπει να υπάρχουν δύο διακριτοί, ανταγωνιστικοί πολιτικοί πόλοι προκειμένου να μην αισθάνονται οι πολίτες ότι «όλοι το ίδιο είναι» κι επομένως δεν αλλάζει τίποτα όποιος και να κυβερνά.

Απέφυγε να θέσει εκλογικό στόχο, αν και είπε ότι στόχος της ΕΛ.Α.Σ. είναι να κερδίσει τον Μητσοτάκη εκλογικά και στρατηγικά.

Όσον αφορά τα οικονομικά του κόμματός του, και τις επιθέσεις ότι στηρίζεται στο παρασκήνιο από ισχυρά συμφέροντα, ο Αλέξης Τσίπρας διεμήνυσε εκ νέου ότι στηρίζεται σε «λίγα από πολλούς και όχι πολλά από λίγους» δηλαδή στις εισφορές, μελών και εθελοντών. Προανήγγειλε οικονομική εξόρμηση μέσω crowdfaunding διαμηνύοντας ότι θα είναι δημόσια και διαφανής διαδικασία.

Αναφορικά με τους πρώην συντρόφους του, βουλευτές που έχουν ανεξαρτητοποιηθεί αλλά δεν έχουν παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα, αναμένοντας ένα σήμα από τον ίδιο επανέλαβε όσα έχει πει, ότι δηλαδή οι πόρτες στην ΕΛ.Α.Σ. είναι ανοιχτές για όλους, πλην όμως ισχύουν οι δύο όροι που έχει θέσει.

Δεν θέλει εν ενεργεία βουλευτές, βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλα κόμματα, διότι η ΕΛ.Α.Σ. κάνει μια νέα προσπάθεια και θα αποκτήσει δικής της κοινοβουλευτική ομάδα όταν εκλεγεί με την ψήφο του ελληνικού λαού

Η ένταξη είναι για όλους επί ίσοις όροις, δεν υπάρχει ντε φάκτο μεταφορά «προνομίων» από προηγούμενες φάσεις στη νέα φάση. Κοινώς, κατά τη γνωστή διατύπωση, δεν υπάρχουν «προκρατημένες» θέσεις στην πρώτη γραμμή.

Όσο για τα ψηφοδέλτια επανέλαβε πως αυτά θα αποφασιστούν συλλογικά όταν έρθει η ώρα. 

Σε ό,τι αφορά τον Κυριάκο Μητσοτάκη και όσα εξήγγειλε στην Θεσσαλονίκη σημείωσε ότι ο πρωθυπουργός έκανε το αντίθετο από την ΕΛ.Α.Σ.: «Εκφώνησε ένα πρόγραμμα για να καλύψει ένα συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο». «Δεν θέλω να υποτιμήσω αυτές τις παροχές» είπε, «όμως μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης, δεν είχε τίποτε να μας πει για το όραμά του για τη χώρα». 

Όσο για το ζήτημα της κοστολόγησης, ανέβασε τους τόνους, κατηγορώντας την κυβέρνηση για «παιδαριώδη επικοινωνιακή πολιτική», αφού όπως είπε το Σχέδιο Εθνικής ~Ανασυγκρότησης βασίστηκε στο δημοσιονομικό χώρο που η ίδια η κυβέρνηση έχει καταθέσει στο Μεσοπρόθεσμο. Διεμήνυσε δε στον πρωθυπουργό πως «δεν μπορεί να κουνάει το δάχτυλο» στην ΕΛ.Α.Σ. :

«Το δικό μου οικονομικό επιτελείο» είπε «έχει πρόσωπα που δεν είναι χθεσινά αλλά αποκτήσαν εμπειρία και τα καταφέρανε σε πολύ δύσκολες στιγμές, δεν είναι καπετάνιοι του γλυκού νερού, αλλά μαζί καταφέραμε να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια και την αναξιοπιστία που την είχατε βυθίσει».

«Η ομιλία μου ήταν η πιο αριστερή και ουσιαστική που έχω εκφωνήσει ποτέ σε ΔΕΘ», είπε απαντώντας στην πρώτη ερώτηση, που αφορούσε στην κριτική του οικονομικού προγράμματος της ΕΛΑΣ, σε σύγκριση με το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο παρουσίασε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

«Δεν έχει σημασία αν ένα πρόγραμμα είναι αριστερό ή κεντρώο, αλλά να μπορεί να πάει μπροστά τη χώρα. Για να πάει μπροστά η χώρα πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο. Το πρόγραμμά μας αφορά σε βάθος 10ετίας. Πώς οραματιζόμαστε τη χώρα σε 10 χρόνια από σήμερα. Ένα μοντέλο που αυξάνει το εισόδημα, δίνει βιώσιμη ανάπτυξη. Ο κ. Μητσοτάκης έκανε ακριβώς το αντίθετο. Εκφώνησε ένα πρόγραμμα για να καλύψει ένα συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο. Δεν θέλω να υποτιμήσω αυτές τις παροχές. Όμως μετά απο 7 χρόνια διακυβέρνησης, δεν είχε τίποτε να μας πει για το όραμά του για τη χώρα. Εμείς με το τρίπτυχο, παράγουμε περισσότερα, μοιράζουμε δικαιώτερα, ζούμε καλύτερα, επιδιώξουμε να εφαρμόσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο. Μιλήσαμε για τον τρόπο να γίνει καλύτερη η ζωή μας. Να μπορέσουμε επιτέλους, να ζήσουμε ως Ευρωπαίοι. Αυτή είναι η βούλησή μας, να απευθυνθούμε στον λαό με ένα όραμα» συνέχισε ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ.

Σε ό,τι αφορά τη συζήτηση που έχει ανοίξει σχετικά με την κοστολόγηση των μέτρων και την κριτική της κυβέρνησης είπε: «Πριν κατέβω από το βήμα, ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης είχε ετοιμάσει την κριτική του. Η κοστολόγηση του προγράμματός μας ήταν… πίνακας ζωγραφικής σουρεαλιστικού περιεχομένου. Είναι μία τάση που υποβαθμίζει τον πολιτικό διάλογο. Εμείς επιχειρήσαμε, με συντηρητικό τρόπο και μεγάλη ακρίβεια, να παρουσιάσουμε μέτρα με βάση το δημοσιονομικό πλαίσιο, το οποίο έχουμε από το μεσοπρόθεσμο, το οποίο έχει ήδη καταθέσει η κυβέρνηση. Είχαμε έναν δημοσιονομικό χώρο 7,5 δισ. και πάνω σε αυτό σχεδιάσαμε. Είδα υπουργούς να κάνουν αναρτήσεις που θα γέλαγαν ακόμη και πρωτοετείς φοιτητές. Δεν είναι αδαείς. Το κάνουν επίτηδες, για να περάσουν στους πολίτες ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον δικό τους. Μόλις είπαμε ότι θα καταθέσουμε στον αρμόδιο φορέα το πρόγραμμά μας για αξιολόγηση, το τροπάρι άλλαξε και μας έλεγαν ότι δεν καταλάβαμε ότι μιλάς για την 4ετία. Δεν θα κουνάνε το δάχτυλο σε μας για τα οικονομικά».

Σε ερώτηση για τις εκλογές και την επόμενη μέρα, ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Έχει πολύ μεγάλη σημασία αν η εντολή που θα λάβουμε, είναι πρώτη, δεύτερη ή τρίτη. Η ΕΛΑΣ δημιουργήθηκε για να καλύψει ένα πολύ μεγάλο κενό στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Δεν υπήρχε διακριτός πόλος έναντι του κυβερνητικού σχήματος. Στόχος είναι η νίκη. Αν γίνει αυτό εφικτό, και βγούμε πρώτοι, θα εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να καταρτίσουμε κυβέρνηση, στη βάση της αλλαγής του μοντέλου της πολιτικής που ασκείται. Αν υπάρξει αυτή η δυνατότητα, θα έχουμε κυβέρνηση. Αν όχι, θα πάμε σε δεύτερες εκλογές. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, στις προηγούμενες εκλογές, είχε προεξοφλήσει τις δύο κάλπες. Ακόμα και στις πρώτες, με 146 έδρες, δεν συζήτησε καν τον σχηματισμό κυβέρνησης και πήγε σε δεύτερες εκλογές. Δεν είναι και καμία καταστροφή. Αντιθέτως, ίσως εκφραστεί πιο καθαρά, η βούληση για το ποιος και πώς θέλουμε να κυβερνήσει τη χώρα. Ο Μητσοτάκης διαβάζει στις δημοσκοπήσεις ότι πάνω από το 70% θέλει αλλαγή».

Με την πατριωτική εισφορά οι πλούσιοι θα συμβάλλουν για το μέλλον της χώρας

Ερωτηθείς για την πατριωτική εισφορά και αν το πρόγραμμα θυμίζει το 2015 είπε: «Μιας και ο πρωθυπουργός το Σαββατοκύριακο το ‘ριξε στο ελαφρολαϊκό, να σας θυμίσω κι εγώ ένα ωραίο τραγούδι του αείμνηστου Γιώργου του Μητσάκη, που έλεγε: «Μου ‘φαγες όλα τα δαχτυλίδια». Να σοβαρευτούμε, όμως. Και λέω «να σοβαρευτούμε» διότι η συζήτηση αυτή, που ανοίξαμε με θάρρος, είναι μια συζήτηση που -και καλά κάνατε και φέρατε ευρωπαϊκά παραδείγματα-είναι στο επίκεντρο αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, είναι στο κέντρο της συζήτησης στη Γαλλία, αναφέρατε το παράδειγμα της Ισπανίας, να σας πω τι γίνεται: υπάρχει για χρόνια περιουσιολόγιο και φόρος πλούτου στην Ελβετία, στη Νορβηγία, αλλά είναι μια συζήτηση που στις μέρες μας παίρνει άλλες διαστάσεις. Γιατί στις μέρες μας παίρνει άλλες διαστάσεις; Διότι, κοιτάξτε να δείτε ποιο είναι το βασικό πρόβλημα, όχι μόνο στην Ελλάδα. Το κεφάλαιο έχει διεθνοποιηθεί και έχει βρει καινούριους και παγκόσμιους τρόπους να αναπαράγεται, ενώ η φορολογία έχει μείνει σε εθνικό επίπεδο και έχει χάσει τη δυνατότητα να εντοπίζει τις ώρες του πλούτου. Διότι ο πλούτος που αναπαράγεται και συσσωρεύεται μέσα από την αξιοποίηση επενδυτικών προϊόντων-χρηματοοικονομικών- είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που καταγράφεται στο εισόδημα. Κάποια παραδείγματα θα μπορούσα να σας δώσω, για να καταλάβετε ότι είναι διεθνές το ζήτημα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Oxfam, τα τελευταία 10 χρόνια, οι 10 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο έχουν συσσωρεύσει αύξηση περιουσίας κατά 34 τρισεκατομμύρια δολάρια. Και οι αντιθέσεις αυτές είναι γνωστές και στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Οι αντιθέσεις αυτές υπάρχουν και στη χώρα μας. Όμως το παράδοξο πού είναι; Ενώ αυτή η συζήτηση, όταν ανοίγει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ή στη Μεγάλη Βρετανία, ή σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντάξει, υπάρχουν προφανώς αντιδράσεις, από κάποιους υπερπλούσιους που δεν θέλουν να φορολογούνται και θέλουν να φοροδιαφεύγουν, αλλά υπάρχουν ταυτόχρονα και κινήσεις πατριωτών εκατομμυριούχων σε κάθε χώρα που λένε «φορολογήστε μας». Διότι δεν μπορεί αυτή η ανισότητα να διευρύνεται. Στο τέλος της ημέρας, θα βρεθούμε σε μια κοινωνία η οποία θα βρεθεί σε καταστάσεις εξέγερσης, εξαιτίας του γεγονότος ότι αυτή η ανισοκατανομή του πλούτου θα δημιουργήσει συνθήκες ανυπόφορες. Είδαμε το κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής των millionaires, πατριωτών εκατομμυριούχων. Είδαμε, πριν από λίγες μέρες, στη Μεγάλη Βρετανία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, την κίνηση «proud to pay more», «περήφανοι να πληρώσουμε περισσότερα», 120 μεγαλοεκατομμυριούχοι στο Ηνωμένο Βασίλειο συνέταξαν επιστολή και την έστειλαν στον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας, λέγοντας ότι δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό. Στη χώρα μας θα χαρώ αν δω κάτι αντίστοιχο, εξοργίζομαι όμως που βλέπω το ακριβώς αντίστροφο. Βλέπω να διαφωνούν και να εξεγείρονται πολιτικά στελέχη, δημοσιογράφοι, και να δημιουργούν μια συζήτηση η οποία δεν έχει καθόλου, καθόλου βάση. Τώρα, αν τα πολιτικά στελέχη αυτά, ιδίως του κυβερνώντος κόμματος, εξεγείρονται διότι φοβούνται πως το περιουσιολόγιο μπορεί να καταγράψει την απότομη αύξηση περιουσίας των βουλευτών και των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας την τελευταία επταετία, αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Εγώ σας καλώ να κάνουμε αυτή τη συζήτηση με σοβαρότητα και να την κάνουμε σε βάθος. Μου θέσατε κάποια ενδιαφέροντα ερωτήματα. Προσπαθώντας να μη μακρηγορήσω, θα σας απαντήσω. Δεν είμαι σε θέση να σας μιλήσω για τον ακριβή, το ακριβείς μέγεθος της περιουσίας του ισχυρότερου 1% στη χώρα μας. Έχουμε κάποια ακριβή στοιχεία αυτή τη στιγμή που προκύπτουν από τις -από τον ΕΝΦΙΑ και από τις καταθέσεις. Αλλά προφανώς το ακριβείς- το ακριβές μέγεθος δεν είμαι σε θέση να σας το πω. Γι’ αυτό και πρέπει να γίνει το περιουσιολόγιο. Υπάρχουν αναλύσεις, υπάρχει βιβλιογραφία, αυτό το οποίο -στο οποίο αναφερθήκατε, αν δεν κάνω λάθος, είναι το World Inequality Database του World Inequality Lab. Πρόκειται για ένα εργαστήριο το οποίο έχει ιδρύσει στο Πανεπιστήμιο στο Παρίσι, όπου διδάσκει ο Τόμας Πικετί, τον οποίο έχω συναντήσει επανειλημμένως, και έχουμε συζητήσει σε βάθος. Το οποίο κάνει μια προσπάθεια καταγραφής του παγκόσμιου πλούτου, και έχει εκτιμήσει ότι στην Ελλάδα ο πλούτος του πλουσιότερου 1% είναι περίπου 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι έτσι; Πιθανόν να είναι και περισσότερο, πιθανόν να είναι και λιγότερο. Δεν μπορώ να σας πω. Αντιστοίχως, σοβαροί παράγοντες στη χώρα, και η εγχώρια βιβλιογραφία, στελέχη τραπεζικά, οικονομολόγοι, έχουν εκτιμήσει αυτόν τον πλούτο στα 350 δισ. Πάντως, αθροιστικά, οι καταθέσεις και οι ακίνητοι περιουσία του 1% είναι στα 175 δισεκατομμύρια. Ποια είναι η λογική; Διότι πριν από λίγο βγήκα -πριν από λίγες μέρες βγήκαν τα στοιχεία τα αντίστοιχα της Τράπεζας της Ελλάδας, του ΤΕΚΕ, τα οποία δείχνουν ότι το 1% των ισχυρότερων καταθετών έχει το 46% των καταθέσεων στη χώρα, στο τραπεζικό σύστημα. Στοιχεία τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα. Αλλά δεν είναι εκεί—δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα είναι να δούμε αν μας αφορά, να βρούμε έναν τρόπο, μόνιμο, μέσα από τον οποίο θα εξισορροπήσουμε αυτό το πλαίσιο της διευρυμένης και γενικευμένης αδικίας που αισθάνεται ο μέσος Έλληνας πολίτης. Διότι όταν έχει κάποιος ένα διάρι στο περιστέρι, είναι περιουσία. Και πληρώνει για την περιουσία αυτή. Δεν πληρώνει μόνο για τη φορολόγηση του εισοδήματός του, έτσι δεν είναι; Όταν κάποιος έχει 5 εκατομμύρια στην Τράπεζα, πληρώνει για την περιουσία αυτή; Μου δίνετε όμως την ευκαιρία να πω κάτι που, κατά την άποψή μου, είναι πολύ σημαντικό. Το πού θα κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα, όποια κι αν είναι αυτά, αυτός ο μόνιμος δημοσιονομικός χώρος, και το—και να σας πω και γιατί το ονομάσαμε «πατριωτική σφορά». Γιατί θα μπορούσε κανείς να πει: «Ωραία, ονομάζεται φόρος πλούτου σε όλο τον κόσμο και στην Ευρώπη». Πρώτα απ’ όλα, θέλω να σας πω ότι πατριωτική σφορά το ονομάσαμε ακριβώς διότι πιστεύουμε, εμπνευσμένοι ίσως από αυτή την κίνηση των Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, πιστεύουμε ότι είναι πατριωτική ευθύνη των πιο δυνατών να βάλουν πλάτη και να στηριχθεί το σύνολο της κοινωνίας και της χώρας και της πατρίδας. Και επειδή σε λίγα—σε λίγες μέρες κλείνουμε 200 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, να σας πω ότι αυτό το κράτος και αυτή η χώρα στάθηκε στα πόδια της, προφανώς, χάρη στη συνεισφορά του εργάτη, του αγρότη, του επιστήμονα, του επιχειρηματία, του μετανάστη, του καλλιτέχνη, αλλά και χάρη- δεν πρέπει να είμαστε αγνώμονες -στη στήριξη των εύπορων συμπολιτών μας. Ευπατρίδης, εύποροι, οι οποίοι στήριξαν αυτό το κράτος, ε; Να σας πω ονόματα; Ο Ζάππας, ο Σίτσας, ο Βαρβάκης. Στήριξαν. Σχολεία, νοσοκομεία, το Ζάππειο, την ΙΔΕΑ για τη μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα. Οι εύποροι συμπατριώτες μας σήμερα δεν αισθάνονται την ανάγκη να στηρίξουν το μέλλον; Πιστεύω ότι θα την αισθανθούν ή πρέπει να την αισθανθούν. Όχι με όρους φιλανθρωπίας, με όρους μιας νόμιμης, ενός νόμιμου, κανόνα που θα επιβάλει η πολιτεία, αλλά και οι ίδιοι πιστεύω ότι θα πρέπει να συμβάλλουν. Και πού θα κατευθυνθεί αυτή η διεύρυνση του φορολογικού—του δημοσιονομικού χώρου, αν θα είναι ένα, δύο, τρία δισ. σε ετήσια βάση, δεν το ξέρω. Θα το δούμε, επαναλαμβάνω. Αλλά σκοπεύουμε, και το είχα πει σε άλλες παρεμβάσεις που έχω κάνει, να δημιουργήσουμε έναν ειδικό λογαριασμό, ένα ταμείο νέων γενεών. Που θα επενδύει στο μέλλον αυτού του τόπου. Στήριξη της έρευνας, της τεχνολογίας, των σχολείων, των δημόσιων πανεπιστημίων. Εκεί όπου μπορούμε να δώσουμε προοπτική, να μένουν τα νέα παιδιά στον τόπο μας, να στηρίξουμε αυτόν τον τόπο που το έχει ανάγκη, να έχει μια άλλη προοπτική».

Αναφερόμενος στις υποκλοπές είπε ότι «έχουμε ένα στίγμα για τη δημοκρατία μας. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, δεν θα μπορούσε να έχει μείνει στη θέση του ο πρωθυπουργός. Είτε θα είχε παραιτηθεί, είτε θα είχε καθαιρεθεί από το ίδιο του το κόμμα. Η συγκάλυψη έχει πιάσει ταβάνι. Το έχουν μηδενίσει το κοντέρ. Για την ηγεσία της δικαιοσύνης, αποτελεί ένα στίγμα. Αν έχουμε άλλη μία 4ετία Μητσοτάκη, δεν θα υπάρχει καμία διερεύνηση και καμία λογοδοσία. Η μόνη δέσμευσή μου, είναι ότι μία προοδευτική κυβέρνηση με την ΕΛΑΣ στις θέσεις ευθύνης, θα είναι αυτή που θα αφήσει τη δικαιοσύνη ελεύθερη, ώστε να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι. Οι πολιτικοί δεν βάζουν άλλους πολιτικούς στη φυλακή. Αυτή είναι δουλειά της δικαιοσύνης».

Δεν έχουμε κλείσει την πόρτα σε κανένα και καμία, απευθυνόμαστε στην κοινωνία

«Νομίζω ότι από την πρώτη στιγμή ήμουν απολύτως καθαρός στα κριτήρια με βάση τα οποία συγκροτείται η ελληνική αριστερή συμπαράταξη. Είμαστε ανοιχτοί σε όλους και σε όλες όσοι επιθυμούν να υπογράψουν τη διακήρυξή μας και να γίνουν μέλη μας. Δεν έχουμε κλείσει τις πόρτες μας σε κανέναν. Βάλαμε όμως δύο όρους, ας το πω έτσι, ο πρώτος όρος ήταν ότι δεν θα δεχθούμε μέλη μας βουλευτές που έχουν εκλεγεί προφανώς με άλλα κόμματα στον ελληνικό κοινοβούλιο. Θα αποκτήσουμε κοινοβουλευτική ομάδα όταν με το καλό ο ελληνικός λαός με την κρίση του μας στείλει στο ελληνικό κοινοβούλιο.Και νομίζω ότι αυτός ο όρος ήταν κάτι αυτονόητο σε μια εποχή που βλέπουμε βουλευτές να εκλέγονται με μία έδρα, να πηγαίνουν σε ένα κόμμα, να παίρνουν την έδρα τους, να πηγαίνουν σε ένα άλλο κόμμα, να φλερτάρουν με ένα τρίτο, να καταλήγουν σε ένα τέταρτο. Πιστεύετε ότι αυτό βοηθάει την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και της πολιτικής, ή την επιτείνει; Άρα λοιπόν, ο πρώτος όρος ήταν πάρα πολύ καθαρός: και ο δεύτερος όρος που θέσαμε ήταν αυτονόητος και αυτός, κάνουμε μια καινούρια προσπάθεια, ξεκινάμε από την αρχή με μεγάλες φιλοδοξίες, δεν θα υπάρξει, αν θέλετε, μεταβίβαση των ιδιοτήτων ή των, αν θέλετε, προνομίων εντός εισαγωγικών, από προηγούμενες φάσεις στη νέα φάση, de facto. Όλοι όσοι έρθουν σε αυτή την προσπάθεια θα τεθούν με ίσους όρους στον κοινό αγώνα, στην κοινή προσπάθεια, τα ψηφοδέλτια θα τα αποφασίσουμε όταν έρθει η ώρα, με συλλογικές διαδικασίες. Δεν έχουμε κλείσει την πόρτα σε κανέναν και σε καμία, έχουμε βάλει πολύ καθαρούς όρους όχι στους ίδιους τους ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να ενταχθούν στις γραμμές μας, εμείς απευθυνόμαστε στην κοινωνία, στους πολίτες, προς αυτούς απευθυνόμαστε. Και βεβαίως, κυρία Μπαρμπάτση, το κάλεσμά μας για συστράτευση, για πανστρατιά, είναι διαρκές και ανοιχτό, επαναλαμβάνω, προς όλους και όλες. Αλλά νομίζω ότι αυτή η δύο συγκεκριμένοι όροι που θέσαμε από την αρχή είναι όροι που διευκολύνουν, αν θέλετε, τη δημιουργία μιας άλλης σχέσης αξιοπιστίας ανάμεσα στους πολιτικούς, στην πολιτική και στον πολίτη. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να μας απασχολεί όλους και όλες, διότι, επαναλαμβάνω, έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πολύ μεγάλη και βαθιά κρίση, ένα πολύ μεγάλο και βαθύ, βαθύτατο έλλειμμα εμπιστοσύνης, και για μας αυτό είναι πάρα, πάρα πολύ κρίσιμο».

Στόχος μου είναι να ηττηθεί στρατηγικά και εκλογικά ο κ. Μητσοτάκης

«Το αν «μας έχουν» ή δεν «μας έχουν» και το αν αποτελούμε, ή δεν αποτελούμε απειλή φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο μας αντιμετωπίζουν από την πρώτη ημέρα της εμφάνισής μας.

Από εκεί και πέρα, κοιτάξτε: δεν θέλω να μιλήσω για κάποιον συγκεκριμένο εκλογικό στόχο. Και σας το λέω με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια.

Δεν επανήλθα στην κεντρική πολιτική σκηνή έχοντας ως στόχο ένα συγκεκριμένο ποσοστό. Επανήλθα στην κεντρική πολιτική σκηνή διότι πιστεύω ότι υπήρχε ανάγκη —για το πολιτικό σύστημα, για την παράταξή μου και για τη λειτουργία της δημοκρατίας— να επανέλθει η ισορροπία σε ένα πολιτικό σύστημα ανισόρροπο, χωρίς εναλλακτικό πόλο.

Επανήλθα στην πολιτική ζωή αυτή τη στιγμή διότι δεν υπήρχε προοπτική νίκης απέναντι στον κύριο Μητσοτάκη. Αν υπήρχε, θα έγραφα ένα δεύτερο βιβλίο. Μια χαρά πήγε και το πρώτο.

Άρα, λοιπόν, ο στόχος μου δεν είναι το 18%, το 17%, το 15% ή το 20%. Ο στόχος μου είναι να ηττηθούν στρατηγικά και εκλογικά αυτή η κυβέρνηση και ο κύριος Μητσοτάκης στις επόμενες εκλογές.

Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να το πετύχω. Προφανώς, όμως, η τελική απόφαση βρίσκεται στα χέρια του ελληνικού λαού, στην κρίση των πολιτών που μας παρακολουθούν. Στο τέλος, εκείνοι είναι που θα μας κρίνουν».

Καλά ξεμπερδέματα στο αφεντικό

«Mε την ευκαιρία του ερωτήματός σας, μου δώσατε και εμένα την ευκαιρία να εκφράσω τη συμπαράστασή μου και τις ειλικρινείς ευχές μου για ταχεία ανάρρωση στον ανιψιό του Πρωθυπουργού που καταδίωξή του έφαγε τη σφαίρα για να γλιτώσει το αφεντικό. Και να ευχηθώ, βέβαια, και καλά ξεμπερδέματα στο αφεντικό. Κοιτάξτε, η υπόθεση των υποκλοπών είναι ίσως η πιο κρίσιμη, η πιο σημαντική, το πιο σημαντικό θέμα που πρέπει να απασχολήσει και απασχολεί τους πολίτες, όχι τόσο, αλλά όσους θέλουμε να παίζεται με κανόνες δημοκρατίας, το πολιτικό παιχνίδι. Εδώ έχουμε ένα στίγμα στην ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, στο Δυτικό τουλάχιστον, είχαμε έναν παρόμοιο σκάνδαλο. Δεν θα μπορούσε να μείνει στη θέση του ο Πρωθυπουργός. Είτε θα είχε παραιτηθεί, είτε θα είχε καθαιρεθεί από τον ίδιο του το κόμμα. Τα έχουμε δει όλα, κ. Γκιόκα, στο θέμα των υποκλοπών. Η συγκάλυψη έχει πιάσει ταβάνι. Το έχουν μηδενίσει το κοντέρ. Και πράγματι, αυτό είναι και στίγμα για την ηγεσία της Δικαιοσύνης στη χώρα. Όχι για το σύνολο της δικαιοσύνης, δικαστική λειτουργία έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Αλλά για την ηγεσία της δικαιοσύνης, ένα μεγάλο στίγμα όλα αυτά τα οποία έχουν γίνει και στα οποία έχετε αναφερθεί. Άρα, για μένα, είναι απολύτως σαφές ότι το αν θα αποδοθεί η δικαιοσύνη στο κρίσιμο αυτό θέμα που αφορά, επαναλαμβάνω, τα θεμέλια της λειτουργίας του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας στη χώρα μας, θα εξαρτηθεί, καλώς ή κακώς, από τα αποτελέσματα των υποκλοπών. Αν έχουμε άλλη μια τετραετία Μητσοτάκη, δεν θα υπάρχει καμία αδιερεύνηση και καμία λογοδοσία. Επαναλαμβάνω, αυτό είναι κατάντια για τη χώρα και κατάντια και για την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Συνεπώς, η μόνη δέσμευση που εγώ μπορώ να καταθέσω ενώπιόν σας, απαντώντας στο ερώτημά σας, είναι ότι μια προοδευτική κυβέρνηση με την ελληνική αριστερή συμπαράταξη στην θέση της ευθύνης θα είναι αυτή η οποία θα αφήσει τη δικαιοσύνη ελεύθερη, προκειμένου να διερευνηθεί το σκάνδαλο αυτό και να λογοδοτήσουν οι υπαίτιοι. Όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. Σε μια Δημοκρατία, οι κυβερνήσεις ή οι πολιτικοί δεν βάζουν άλλους πολιτικούς στη φυλακή. Αυτό είναι δουλειά της δικαιοσύνης, να κρίνει και να αποδώσει Δικαιοσύνη. Οι κυβερνήσεις, όμως, είναι αυτές οι οποίες έχουν την πολιτική βούληση να αφήσουν τη Δικαιοσύνη να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και που θα έκανε σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου».

Η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να αποκτήσει επιχειρήματα και ουσία

«Ο τελευταίος που δικαιούται να μιλάει για «απάτη» μέρες που είναι, απευθυνόμενος στους πολιτικούς του αντιπάλους, είναι ο κύριος Μητσοτάκης. Διότι η κυβέρνησή του έχει γίνει μόνιμος πελάτης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που διερευνά πραγματικές απάτες, όχι πολιτικές, πραγματικές. Διερευνά τον ΟΠΕΚΕΠΕ, διερευνά την υπόθεση με τα σπιτάκια, διερευνά τον Ταμείο Ανάκαμψης και τις αναθέσεις, διερευνά ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις προμήθειες στον τομέα υγείας, διερευνά τελωνειακές απάτες. Ο τελευταίος που καλό είναι να μη μιλάει για «απάτη» είναι ο Πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που έχει γίνει ο καλύτερος πελάτης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Πάμε όμως τώρα στην ουσία του ερωτήματός σας. Ναι, το τοξικό κλίμα δεν είναι καλό πράγμα. Όμως θα ήθελα να σας πω ότι αυτός που σέρνει τον χορό της τοξικότητας είναι ο Πρωθυπουργός και ο Επικοινωνιακός του Μηχανισμός. Ξέρετε, κύριε Διαμαντόπουλε, εγώ κατηγορούμαι εδώ και 13 χρόνια για μια διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης, πριν αναλάβω Πρωθυπουργός, όπου βγήκα και είπα στον ελληνικό λαό «θα συγκρουστώ με την Τρόικα». Και αν τα καταφέρω, θα έχεις αυτά και αυτά και αυτά και αυτά. Και όλοι γνωρίζουν ότι δεν τα κατάφερα. Συμβιβάστηκα. Υπήρξε μια συμφωνία κατά την άποψή μου επώδυνη, αλλά συμφωνία που έδινε προοπτική. Γιατί βγήκε η Ελλάδα και από την κρίση, ρύθμισε και το χρέος, ξαναγύρισε στην ανάπτυξη. Όταν έκανα αυτή τη συμφωνία, πήγα σε κάλπες. Πήγα στην κρίση του ελληνικού λαού. Έναν χρόνο μετά από αυτή την επίμαχη, και στον ελληνικό λαό είπα «έτσι έχουν τα πράγματα, θα κυβερνήσω τα επόμενα 4 χρόνια με αυτούς και με αυτούς τους όρους, να βγούμε από την κρίση, αυτά είναι τα περιθώρια». Ο κύριος Μητσοτάκης, θυμάστε τι έλεγε προεκλογικά, πριν κερδίσει, εννοώ προεκλογικά, πριν γίνει Πρωθυπουργός; Ότι έχουμε τέταρτο μνημόνιο, έλεγε. Πού είναι το τέταρτο μνημόνιο; Ερχόταν στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης, και έλεγε, δεσμευόταν για ΦΠΑ 11-22%. 22% μεγάλος συντελεστής, 11 ο μικρός, τα θυμάστε; Δεσμευόταν σε σχέση με τη συμφωνία των Πρεσπών. Ότι δεν θα αναγνωρίσει τον Πρωθυπουργό της Βόρειας Μακεδονίας. Τα ξεχάσαμε; Άρα το ποιος εξαπατά, κατ’ εξακολούθηση, και ποιος εξαπάτησε, είναι μια συζήτηση που θα ήθελα να την ξανακάνουμε κάποια στιγμή. Να την ξανακάνουμε αυτή τη συζήτηση. Έχει κάνει κεντρικό θέμα το θέμα του μετρό της Θεσσαλονίκης. Εμείς το πήραμε στο 30%, το πήγαμε στο 80%. Των έργων. Σε μια περίοδο κρίσης. Εν πάση περιπτώσει, θέλω να πω ότι θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας, πως αυτή η ιστορία της τοξικής αντιπαράθεσης θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Θα πρέπει κάποια στιγμή η πολιτική αντιπαράθεση να αποκτήσει επιχειρήματα και ουσία. Όχι να εξαγγέλλουμε μέτρα 7 δις και να λέμε ότι εξαγγείλαμε 13 τον χρόνο. 7 στην τετραετία και να μας λένε 13. Να μας πουν «διαφωνούμε με το τάδε, με το δείνα, με την πολιτική σας, με τις σκέψεις σας, με τις προτάσεις σας». Πρέπει να γίνεται αντιπαράθεση επί της ουσίας, και κυρίως, μιας και το θέσατε, θα πρέπει να αφήσουμε έξω από επικοινωνιακά παιχνίδια τα εθνικά μας θέματα. Διότι δεν μπορεί την ίδια στιγμή να έχουμε δύο κορυφαίους υπουργούς, εκ του ΠΑΣΟΚ και οι δύο προερχόμενοι, αυτό είναι μια άλλη ιστορία, τον κύριο Γεραπετρίτη και τον κύριο Φλωρίδη, και ο ένας να βγαίνει και να λέει ότι δεν υπάρχει καμία κρίση επί του πεδίου και παραμένουν τα πράγματα ήρεμα. Να αφήσουμε τα εθνικά μας θέματα έξω από την τοξικότητα της προεκλογικής αντιπαράθεσης, γιατί αυτό κάνει κακό στην πατρίδα μας».

Πλήρη δημοσιότητα και διαφάνεια και στο τελευταίο ευρώ

«Είμαστε ένα κόμμα το οποίο έχουμε δημιουργηθεί εδώ και 3 μήνες, και το μόνο που έχουμε να επιδείξουμε σε λειτουργικά έξοδα είναι κάποιες εκδηλώσεις, οι οποίες είναι χαμηλού κόστους, ούτε γραφεία δεν έχουμε κεντρικά. Εύλογο το ερώτημά σας, και πολύ σωστά το θέτετε. Θέλω, λοιπόν, να σας πω ότι όλα όσα έχουμε πράξει μέχρι τώρα είναι απολύτως νόμιμα και οικονομική ενίσχυση των δράσεών μας, είναι ενίσχυση των φίλων, μελών, στελεχών, της συμπαράταξης. Το επόμενο διάστημα, όμως, γιατί δεν αρκεί αυτό να το λες, πρέπει να το αποδεικνύεις, θα προβούμε σε μια καινοτομία για το πολιτικό σύστημα της χώρας, την οποία ελπίζω να ακολουθήσουν όλα τα πολιτικά κόμματα. Ποια είναι αυτή η καινοτομία; Θα κάνουμε δύο κινήσεις. Η πρώτη κίνηση είναι ότι θα θέσουμε σε πλήρη δημοσιότητα και διαφάνεια, σε πραγματικό χρόνο, και το τελευταίο ευρώ που έχουμε πάρει, και το τελευταίο ευρώ που θα έρχεται καθημερινά, από τους φίλους, τα μέλη, τους εθελοντές, όλους όσους συντρέχουν για να στηρίξουν το εγχείρημά μας. Από την στιγμή της έναρξης της λειτουργίας του τραπεζικού λογαριασμού της ΕΛ.Α.Σ., αλλά και καθημερινά, και αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο της καινοτομίας, θα έχουμε ένα application, μια εφαρμογή, στο διαδίκτυο, στο site της ΕΛ.Α.Σ., μέσα από την οποία θα έχει τη δυνατότητα κάθε πολίτης να βλέπει σε πραγματικό χρόνο ποια είναι τα χρήματα που έχουν μαζευτεί σε αυτήν την προσπάθεια του crowdfunding, το οποίο θα ξεκινήσουμε και αυτή είναι η νέα μεγάλη καμπάνια που ξεκινάμε, από την επόμενη εβδομάδα, μετά το τέλος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Διότι εμείς πραγματικά θα στηριχθούμε στις δυνάμεις των ανθρώπων που μας στηρίζουν. Θέλουμε λίγα από πολλούς, και όχι πολλά από λίγους. Πολλά από λίγους, είναι η φορολογία των 1% σε ό,τι αφορά τη στήριξη της δυνατότητάς μας να υπάρχουμε στον πολιτικό βίο. Θα κάνουμε εκδηλώσεις, μικρού κόστους. Πίσω μου δεν έχω LED, έχω μια, πώς το λένε, ένα μουσαμά, μου αρέσει η ορολογία αυτή του κ. Μητσοτάκη, εδώ στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχουμε γραφεία ακόμα, σε καμία πόλη της χώρας. Δεν έχουμε κάνει καμία πληρωμένη καμπάνια στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αναρτήσεις στο διαδίκτυο κάνουμε. Ευχαριστούμε, παρ’ όλα αυτά, για το γεγονός ότι, παρά το ότι δεν ξοδεύουμε χρήματα, θεωρείται ότι η απήχηση των απόψεών μας είναι ισάξια, ίσως και μεγαλύτερη, με την απήχηση των άλλων κομμάτων που κάνουν πολυδάπανες εξορμήσεις, καμπάνιες, παρεμβάσεις. Το επόμενο διάστημα, απευθυνόμαστε στον καθένα και στην καθεμιά, στους πολίτες, που θέλουν την πολιτική αλλαγή, που θέλουν να υπάρχει η ΕΛ.Α.Σ., και τους ζητάμε 1 ευρώ. Τους ζητάμε το ελάχιστο δυνατό. Και αυτό το ευρώ θα καταγράφεται καθημερινά και θα φαίνεται στο διαδικτυακό τόπο της ΕΛ.Α.Σ. Μια καινοτομία, η οποία γίνεται για πρώτη φορά στα χρονικά στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, και ελπίζω να την ακολουθήσουν και άλλοι».

Να σπάσουμε την ασυλία των καρτέλ

«Το σχέδιο και το όραμα μας για τη χώρα εμπεριέχει και την αξιοποίηση του δεδομένου δημοσιονομικού χώρου, που εμείς ελπίζουμε ότι θα είναι ακόμα μεγαλύτερος, αν πετύχει το αναπτυξιακό μας σχέδιο την επόμενη τετραετία, αλλά εμπεριέχει πολύ μεγάλες αβεβαιότητες. Το τι θα γίνει το επόμενο διάστημα, εννοώ αν θα υπάρξουν άλλες ανάγκες δημοσιονομικές, πότε θα γίνουν οι εκλογές, αν θα γίνουν πριν το 2027, αν θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας που είναι η μέση του 2027, πότε θα είναι ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον από αυτό το οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Άρα, δεχθείτε, παρακαλώ, ως φωτογραφία της στιγμής, τις προτάσεις και τις σκέψεις μας, και αφήστε μας να δούμε τα δεδομένα, αν με το καλό κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές που θα έχουμε, προκειμένου να απαντήσουμε πώς το σχέδιό μας θα το θέσουμε σε εφαρμογή ανάλογα με την οικονομική στιγμή που θα αναλάβουμε και τους συγκεκριμένες περιορισμούς, αλλά και τις συγκεκριμένες δημοσιονομικές δυνατότητες που θα έχει η χώρα. Να απαντήσω όμως στο πρώτο σκέλος του ερωτήματός σας, σε σχέση με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα καρτέλ. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις απουσίαζαν, και από την πολιτική της κυβέρνησης τα τελευταία 7 χρόνια, κυρίως από την αξιοποίηση αυτού του πολύ σημαντικού εργαλείου που έχει η χώρα, το Ταμείο Ανάκαμψης, που πέσαν 36 δισεκατομμύρια στην ελληνική οικονομία, και δεν ήταν πουθενά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Απουσίαζαν και από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ του προηγούμενου Σαββατοκύριακου. Το διαφορετικό που θα κάναμε, με δεδομένο ότι δεν έχουμε το Ταμείο Ανάκαμψης, θα ήταν η χρηματοδότηση, η αύξηση της ρευστότητας και η χρηματοδότηση της μικρομεσαίας επιχείρησης από την αναπτυξιακή τράπεζα, καθώς και τα μέτρα τα οποία δημιουργούν ρευστότητα, που ανακοινώσαμε, κατάργηση προκαταβολής φόρου, για ατομικές επιχειρήσεις, μείωση προκαταβολής φόρου για νομικά πρόσωπα, κατάργηση τέλους επιτηδεύματος για όλες τις επιχειρήσεις, και ένα, που προτείνουμε και δεν συζητήθηκε επαρκώς, είναι αυτό που ονομάσαμε «δεύτερη ευκαιρία».Εφαρμόσαμε μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία, ήμασταν το 2015, η κυβέρνησή μου, όταν έφερε τις 120 δόσεις, μαζί με τη δυνατότητα διαγραφής των προσαυξήσεων. Πιστεύουμε ότι υπάρχει μια αντίστοιχη συνθήκη σήμερα, που το απαιτεί, η συνθήκη αυτή έχει να κάνει με το γεγονός ότι η πληθωριστική κρίση έχει δημιουργήσει συνθήκες πολύ υψηλής πίεσης ρευστότητας στη μικρομεσαία επιχείρηση. Αυτά είναι χρέη τα οποία το ελληνικό δημόσιο δεν θα τα αναλάβει αν επιμείνει σε αυτά, άρα προτείναμε τη διαγραφή των προσαυξήσεων των 120 δόσεων, καθώς και τη δεύτερη ευκαιρία, δηλαδή την διαγραφή από τον Τειρεσία αυτών που έχουν κάνει έστω και μια ρύθμιση στο παρελθόν, αλλά και τη δυνατότητα να αποκτήσουν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα όσοι τη χάσανε αυτή τη δυνατότητα, την προηγούμενη περίοδο, την περίοδο της κρίσης. Αυτές οι προτάσεις μας, πιστεύω, ότι μπορούν να δώσουν μια ουσιαστική ώθηση ανάσα στην αντιμετώπιση του ζητήματος της ρευστότητας και της επιβίωσης και προοπτικής για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το θέμα των καρτέλ, τώρα, αν συνεχιστεί αυτό το πράγμα στην ελληνική οικονομία, η υπερσυγκέντρωση καρτέλ σε κάθε σχεδόν κλάδο, ό,τι και να κάνουμε, δεν θα υπάρχει προοπτική για την οποία μιλήσαμε πιο πριν, στη μικρή και τη μεσαία σχέση. Γιατί αυτή τη στιγμή υπάρχουν καρτέλ παντού. Πρώτο και κύριο καρτέλ, η τράπεζα. Έχουν και την Ένωση Τραπεζών τους εκπροσωπεί, επίσημα. Δεν μπορεί να περάσει ούτε έξω από τις τράπεζες, μια επιχείρηση σήμερα. Δεν μπορεί να δανειοδοτηθεί όποιος δεν μπορεί να αποδείξει ότι δεν χρειάζεται να πάρει δάνειο. Δεν μιλάω για το άλλο κομμάτι, τις αισχροκέρδειας των υπερβολικών προμηθειών των καταχρηστικών πρακτικών, αναφέρομαι στο θέμα της χρηματοδότησης της μικρής και της μεσαίας επιχείρησης. Δεύτερο μεγάλο καρτέλ η ενέργεια. Αν συνεχιστεί αυτή η ιστορία δεν θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της ακρίβειας, δεν θα επιβιώσει η μικρομεσαία επιχείρηση, ούτε καν η βιομηχανία θα επιβιώσει αν συνεχιστεί το καρτέλ της ενέργειας. Αλλά υπάρχουν σχεδόν σε κάθε τομέα, δεν είναι μόνο στην ενέργεια. Συνεπώς, καρτέλ υπάρχουν στα τρόφιμα, στις κατασκευές, στις κατασκευαστικές εταιρείες, παντού. Άρα το κρίσιμο ποιο είναι εδώ; Το κρίσιμο είναι να υπάρξει μια πολιτική αποφασιστική, για να σπάσουμε τα καρτέλ. Να σπάσουμε την ασυλία τους. Και σε ό,τι αφορά, το σχέδιό μας είναι η ενίσχυση της επιτροπής ανταγωνισμού, είναι το παρατηρητήριο τιμών από το χωράφι στο ράφι. Είναι η επιβολή περιθωρίου κέρδους σε κάθε κρίκο αυτής της αλυσίδας, καθώς και η αποφασιστικότητα να δημιουργηθούν παρεμβάσεις νομοθετικές, οι οποίες θα δημιουργούν ένα πάρα πολύ αυστηρό πλαίσιο σε αυτούς που επιβάλλουν καταχρηστικές πρακτικές συνεννόησης, αλλά το κρίσιμο είναι να υπάρχει η δυνατότητα γρήγορου εντοπισμού και παρέμβασης, ούτως ώστε να γνωρίζουν ότι το κόστος θα είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερο από το όφελος που έχουν».

Είμαστε 8 χρόνια εκτός μνημονίων αλλά ζούμε ένα αόρατο μνημόνιο

«Αναφέραμε μια σειρά από μέτρα, τα οποία μπορούν να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια. Επιγραμματικά, πρότασή μας είναι να πάμε στον κατώτατο συντελεστή του 6% για τα προϊόντα, τα βασικά προϊόντα διατροφής, με ταυτόχρονη ενίσχυση των ελέγχων και της επιτροπής ανταγωνισμού, καθώς και της δημιουργίας ενός παρατηρητηρίου τιμών σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα, από το χωράφι στο ράφι, αλλά και τη θέσπιση πλαφών περιθωρίου κέρδους όταν βλέπουμε ότι σε κάθε κρίκο αυτής της αλυσίδας υπάρχουν υπερκοστολογήσεις. Ενίσχυση, της επιτροπής ανταγωνισμού για να παίξει τον ρόλο της. Άρα, εδώ πιστεύουμε ότι η μείωση αυτή του ΦΠΑ στα προϊόντα βασικής κατανάλωσης θα περάσει στο πορτοφόλι των πολιτών και στο καλάθι των νοικοκυριών, και θα υπολογίζουμε ότι μεσοσταθμικά θα έχουμε μια μείωση κόστους για κάθε νοικοκυριό γύρω στα 600 ευρώ σε ετήσια βάση. Το δεύτερο μεγάλο, κρίσιμο μέτρο για τη μείωση του κόστους ζωής είναι η δέδεσμευσή μας για μείωση κατά 30% μεσοσταθμικά των λογαριασμών του ρεύματος, ένα μέτρο το οποίο μια δέσμευση η οποία εξασφαλίζεται με σταθερά συμβόλαια στην εκτός χρηματιστηρίου ενέργειας της δευτερογενή αγορά, με τους παρόχους ενέργειας, με τους παραγωγούς ΑΠΕ, και βεβαίως ένα μέτρο το οποίο οφείλω να ομολογήσω ότι απαιτεί μια διαφορετική στρατηγική και πολιτική από τη δημόσια επιχείρηση πολιτισμού ηλεκτρισμού, που πρέπει να αποδείξει ότι σέβεται το πρώτο γράμμα στον τίτλο της και λειτουργεί για το δημόσιο συμφέρον να καθοδηγεί τον ανταγωνισμό προς το συμφέρον της κοινωνίας, και όχι κάποιον ισχυρό οικονομικό κέντρο. Η μηδενική συμμετοχή στο φάρμακο για τους συνταξιούχους είναι ένα μέτρο το οποίο πιστεύω ότι θα δώσει ανάσα σε αυτούς που το έχουν ανάγκη, υπολογίζουμε ότι αφορά για τον μέσο συνταξιούχο, γιατί σε αυτούς αναφερόμαστε περίπου 350 έως 750 ευρώ εξοικονόμησης σε ετήσια βάση. Μέτρο το οποίο θα δώσει ανάσα, βεβαίως, σε κάθε μισθωτό, και είναι και μέτρο μέσω του οποίου προσδιορίζουμε και την κάνουμε πράξη μέσω την πολιτική μας βούληση τη μείωση της φορολογίας της μισθωτής εργασίας. Έχουμε το παράδοξο σε αυτή τη χώρα να είναι περισσότερη η φορολογία της μισθωτής εργασίας από ό,τι το κεφαλαίο. Αυτό πρακτικά, σημαίνει για κανέναν μισθωτό ο οποίος έχει εισόδημα 20.000 ευρώ τον χρόνο, έκπτωση 900 ευρώ για το ένα παιδί, 1.120 για το δεύτερο παιδί, μηδενισμό του φόρου για το τρίτο παιδί. Το πρόγραμμα για τις 50.000 προσιτές οικονομικά κατοικίες, που είναι ένας συνδυασμός παρεμβάσεων με τη μεταφορά της Golden Visa από την κατοικία στο επενδυτικό ταμείο, των περιορισμών του Airbnb, αλλά και τη δημιουργία του οργανισμού προσιτής κοινωνικής κατοικίας με στόχο την αξιοποίηση κατοικιών που σήμερα παραμένουν κλειστές, δημόσιες ή ιδιωτικές, και με κίνητρα και αντικίνητρα προκειμένου να δοθούν σε προσιτές τιμές για κοινωνικούς σκοπούς. Πιστεύουμε ότι είναι παρεμβάσεις που θα ρίξουν σημαντικά, θα μειώσουν το κόστος ζωής και ενός κατά πολύ ακρίβεια, η αύξηση φυσικά του κατώτατου μισθού, στα 1.000 ευρώ το 2027, που θα συμπαρασύρει και τον μέσο μισθό, και βεβαίως μια αύξηση η οποία θα συνοδεύεται από την ενίσχυση της εργασίας και των συνολικών συμβάσεων, το πρόγραμμα που έχουμε καταθέσει, το πρόγραμμα, το σχέδιο που έχουμε, η πρόταση που έχουμε καταθέσει, και το σχέδιο μας για δωρεάν μετακινήσεις με τα μέσα της μεταφοράς στα μεγάλα αστικά κέντρα, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, αλλά και γιατί πιστεύουμε στην ισόρροπη ανάπτυξη και σε μια λογική αποκέντρωσης, μια λογική πολυκεντρικής Ελλάδας, η ενίσχυση του μεταφορικού ισοδυνάμου, αλλά και το πρόγραμμα «Μένουμε στον τόπο μας», το οποίο θα ενισχύσει οικονομικά οικογένειες που ζούνε σε περιοχές ορεινές ή νησιωτικές κάτω των 1.000 κατοίκων, και θα δώσει οικονομική ανάσα και προοπτική για να μείνουν στον τόπο τους. Παρουσίασα, τις βασικές σκέψεις και προτάσεις, μάλλον τις βασικές εκ των προτάσεων μας, οι οποίες πιστεύουμε ότι θα συνεισφέρουν αποτελεσματικά στη μείωση του κόστους ζωής στην καταπολέμηση της ακρίβειας, προκειμένου να ανασάνει ο μέσος πολίτης. Όμως, μιας και μιλάτε για την ακρίβεια, επιτρέψτε μου να σας πω και κάτι παραπάνω. Έχω εδώ έναν ενδιαφέροντα πίνακα. Τι δείχνει ο πίνακας; Δείχνει ότι η ακρίβεια δεν ευθύνεται ακριβώς σε εξωγενείς παράγοντες, στον Πούτιν που κάνει πόλεμο ή στον Τραμπ που βομβαρδίζει το Ιράν. Ο πίνακας αυτός εδώ, δείχνει την τιμή προϊόντος στην Ελλάδα και την τιμή προϊόντος στην Ευρωπαϊκή Ένωση το ’27. Και λέει ότι: το γάλα, για παράδειγμα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση το ’27 το λίτρο είχε 1,04, στην Ελλάδα είναι 1,35. Το ψωμί, 1,23 στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 1,60 στην Ελλάδα το κιλό. Ο καφές στα 250 γραμμάρια 2,77 στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 3,80 στην Ελλάδα. Το μοσχάρι, 1,93 το κιλό, συγγνώμη, 10,93 το κιλό μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 14, τα αυγά 2,24 μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 2,80 στην Ελλάδα. Δώστε μου, μπορεί να δώσει κάποιος μια απάντηση για τι συμβαίνει αυτό; Να δούμε τους μισθούς; Ο μέσος μισθός για αγοραστική δύναμη, δηλαδή, του μέσου πολίτη, ο μέσος ακαθάριστος στην Ελλάδα είναι 18.000 τον χρόνο. Ο μέσος ακαθάριστος μισθός στην Ευρωπαϊκή Ένωση το ’27 είναι κοντά στα 40.000 τον χρόνο. Άρα τι συμβαίνει εδώ; Τι ακριβώς συμβαίνει; Αυτό συμβαίνει, γιατί αν σας δώσω και στοιχεία που αφορούν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, θα δείτε μόνο με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία συγκρινόμαστε. Όταν έφυγα από το Μαξίμου, ήταν 83% ο μέσος ονομαστικός μισθός μεγαλύτερος στην Ελλάδα από τη Βουλγαρία. Τώρα είναι 17%. Θα μας περάσουν σε λίγο. Και εδώ έχω και έναν ακόμα πίνακα και κλείνω. Πώς ήταν η κατάσταση το ’19; Στις τιμές και πώς είναι σήμερα; κ. Λιβιτσάνο, Το ’19 λοιπόν, μέχρι σήμερα, 59% αύξηση στο γάλα, 60% στο ψωμί, 111% στο ελαιόλαδο, 75% στο μοσχάρι, 73% στο καφέ, 56% στα αυγά. Στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, ξέρετε πόσο; 50%. Αυτή είναι η εικόνα της σύγκρισης της Ελλάδας με την Ευρώπη στην ακρίβεια, 3,85 πληθωρισμός του Αυγούστου. Και αυτή είναι η εικόνα του ’19 με σήμερα. Γιατί κάποιοι δεν καταλαβαίνουν γιατί οι πολίτες δημοσκοπήσεις δηλώνουν ότι είχαν περισσότερα, παρότι ήμασταν στα μνημόνια ακόμα. Και είμαστε 8 χρόνια έξω από τα μνημόνια, αλλά αυτά εδώ που σας περιγράφω, είναι ένα αόρατο μνημόνιο. Που πηγαίνει στην αισχροκέρδη, στις τσέπες των καρτέλ, γιατί καρτέλ έχουμε παντού. Με αυτές τις προτάσεις που έχω καταθέσει, πιστεύω ότι αυτά θα μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε. Όχι για να λήξει το θέμα της ακρίβειας, αλλά για να πάμε πιο κοντά στην Ευρώπη».

Η προτεραιοποίηση των αναγκών της κοινωνίας είναι αριστερή πολιτική

«Η 13η σύνταξη, η επαναφορά της μάλλον, έστω και τμηματικά, ήταν όχι πρωτοβουλία, αλλά επιλογή που έγινε νόμος του κράτους από τη δική μου κυβέρνηση το 2019. Και μάλιστα το ψήφισε και ο κύριος Μητσοτάκης. Και μόλις εξελέγη πρωθυπουργός, μία από τις πρώτες του επιλογές ήταν να καταργήσει, έστω αυτή την τμηματική, 13η σύνταξη.
Είχε συνολικό ύψος τότε 1 δισεκατομμύριο, κατ’ έτος. Έχει στερήσει από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες συνταξιούχους πάνω από 7 δισ. αυτά τα 7 χρόνια, ο κύριος Μητσοτάκης.
Εμείς ανταποκριθήκαμε σε μια εξίσωση που είχε να κάνει με το να προτεραιοποιήσουμε επιλογές σε ένα συγκεκριμένο δημοσιονομικό χώρο, αυτόν που αφορά το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, και αυτός ο δημοσιονομικός χώρος έπρεπε να προτεραιοποιήσει ανάγκες.
Θα μου πείτε, γιατί το ’19, σε αντίστοιχα μικρό δημοσιονομικό χώρο, προτεραιοποιήθηκε η ανάγκη αυτού του δισεκατομμυρίου στις συντάξεις και σήμερα δεν υπάρχει; Υπάρχει, προς τους συνταξιούχους, 900 εκατομμύρια ευρώ είναι, η ο μηδενισμός της συμμετοχής στο φάρμακο.
Η διαφορά, και θα σας το πω έτσι με το χέρι στην καρδιά, δεν είχαμε αυτή την εικόνα το 2019. Δεν είχαμε 40% του εισοδήματος να πηγαίνει στη στέγη. Δεν είχαμε δασκάλους και καθηγητές να βάζουν από την τσέπη τους για να πάνε στην επαρχία για να κάνουν μάθημα. Από την τσέπη τους βάζουν. Επιδοτούν την εργασία τους.
Δεν είχαμε αυτή την κατάρρευση στα νοσοκομεία. Δεν είχαμε γιατρούς και νοσηλευτές να παραιτούνται.
Γιατί δεν αντέχουν άλλο αυτή την πίεση, με έναν εθνικό σύστημα υγείας να καταρρέει. Δεν είχαμε αυτή την εικόνα της ακρίβειας στο σούπερ μάρκετ. Δεν είχαμε αυτή την εικόνα, αυτή την εικόνα με τους λογαριασμούς του ρεύματος, που έχουν αυξηθεί 50%. Άρα, λοιπόν, σήμερα η προτεραιοποίηση αναγκών που αφορούν ενεργά τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας, που είναι τα παιδιά των σημερινών συνταξιούχων, τα παιδιά και τα εγγόνια που θέλουν να πάνε στο πανεπιστήμιο, το περιφερειακό, και το χρειάζονται αυτό το πεντακοστάρικο για να πάνε, η προτεραιοποίηση αυτή είναι μια αριστερή πολιτική. Πολύ πιο αριστερή.

Όταν θα καταφέρουμε, και πιστεύω ότι θα το καταφέρουμε, να διευρύνουμε το δημοσιονομικό χώρο, με παρεμβάσεις που έχουμε ήδη εξαγγείλει, με την αύξηση της πίτας, το ταμείο, Εθνική Σύγκλητο, Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, με την πατριωτική εισφορά, με μια πολιτική η οποία θα μετρά και το τελευταίο ευρώ. Ξέρετε τι διαφορά κοστίζει;
12 δισεκατομμύρια ευρώ σε απευθείας αναθέσεις και 8 δισεκατομμύρια σε κλειστούς διαγωνισμούς είχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τρεις ή τέσσερις συμβάσεις είναι απευθείας και χωρίς διαγωνισμό. 4 δισεκατομμύρια μόνο το ’25.
Να σας πω εγώ πώς διευρύνεται το δημοσιονομικός χώρος; 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ σε συμβουλευτικές εταιρείες. Φίλων. Κουμπάρων. Συμπέθερων. 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ σε όλη τη θητεία της κυβέρνησης.
Συμβουλευτικές εταιρείες εμείς δίναμε 20 εκατομμύρια τον χρόνο, και αυτοί φτάνουν να δίνουν 500, 80 εκατομμύρια τον χρόνο σε συμβουλευτικές εταιρείες να κάνουν τι; Να συμβουλέψουν τι; Θα μας δώσουν κάποιο παραδοτέο; Και 1 δισεκατομμύριο ευρώ, τα claims των εργολάβων. Οι καθυστερήσεις, τις οποίες τις χρεώνει το ελληνικό δημόσιο.

Να λοιπόν πώς εξοικονομείς και διευρύνεις το δημοσιονομικό σου χώρο. Όταν λοιπόν αυτό το πετύχουμε, σας διαβεβαιώνω ότι η προτεραιότητά μας θα είναι η αύξηση, η ενίσχυση, της δύναμης, των συντάξεων, των συνταξιούχων μας».

Αναβάθμιση σπουδών και απολυτηρίου, κατάργηση των Πανελλαδικών

«Ενα πολύ κρίσιμο μέρος των ανακοινώσεών μας αφορά στη στήριξη των εκπαιδευτικών, των δασκάλων, των καθηγητών, τη μισθολογική τους στήριξη, την ένταξή τους στα μισθολόγια, αλλά δεν είναι μόνο το θέμα της οικονομικής στήριξης. Πιστεύω ότι εδώ έχει απαξιωθεί ο ρόλος του δασκάλου και του καθηγητή. Η μισθολογική απαξίωση έχει δημιουργήσει συνθήκες απαξίωσης συνολικότερης.
Η τιμωρητική διαδικασία αξιολόγησης είναι μια διαδικασία που δεν τιμά ούτε το κράτος που πρέπει να αξιολογεί τους λειτουργούς, και τους εκπαιδευτικούς, αλλά και τις παροχές που τους δίνει. Το εκπαιδευτικό σύστημα, πρέπει επίσης να αξιολογείται. Έχει δημιουργηθεί μια ένταση άνευ προηγουμένου, η οποία πρέπει να αποκατασταθεί, πρέπει να δημιουργηθεί ειρήνη, στον χώρο της εκπαίδευσης. Πρέπει να πέσουν οι εντάσεις ανάμεσα στην πολιτεία και στον εκπαιδευτικό, ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και στους γονείς, και πρέπει όλοι να δούμε πώς με τον καλύτερο τρόπο θα μπορέσουμε να στηρίξουμε τα παιδιά μας που κι αυτά ζουν σε ένα πολύ ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Το σχέδιό μας, λοιπόν, για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν εξαντλείται στη μισθολογική στήριξη για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δεν εξαντλείται στη μισθολογική στήριξη δασκάλων και καθηγητών, εκπαιδευτικών, αλλά έχει στο επίκεντρο την αναμόρφωση του Λυκείου και τη μεγάλη τομή που είναι η αλλαγή του τρόπου εισαγωγής της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Το Λύκειο, από εξεταστικός προθάλαμος να γίνει ένας χώρος ουσιαστικής μάθησης και διδασκαλίας. Η πανελλαδικές εξετάσεις που είναι, η αλήθεια είναι, το πιο αδιάβλητο σύστημα, ίσως, που υπάρχει στην ελληνική κοινωνική ζωή, είναι ένα σύστημα που δεν είναι όμως το ίδιο αξιόπιστο σε ό,τι αφορά τις συνθήκες μέσα από τις οποίες οι νέοι άνθρωποι στην πιο ευαίσθητη ηλικία καλούνται να ανταποκριθούν σε 3 ώρες κάθε Ιούνιο και να διαμορφώσουν την πορεία και την προοπτική τους για τα επόμενα χρόνια της ζωής τους.
Χρειάζεται, λοιπόν, να κάνουμε αυτό το μεγάλο βήμα, να πάμε σε ένα άλλο σύστημα εισαγωγής, που έχει, αν θέλετε, 3 βασικούς άξονες.
Ο πρώτος άξονας είναι η αναβάθμιση των σπουδών στο Λύκειο. Η δυνατότητα να γίνονται ουσιαστικότερο μάθημα, όχι μάθημα παπαγαλίας, με αναβάθμιση των προγραμμάτων σπουδών, με στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Ο δεύτερος άξονας είναι ο άξονας της αναβάθμισης του απολυτηρίου της Γ’ Λυκείου. Το απολυτήριο πρέπει να αποκτήσει ξανά αξία. Να μην είναι μια δε εκπαιδευτική διαδικασία. Και να αφορά, βεβαίως, και να αντικατοπτρίζει τη συνολικότερη εικόνα του μαθητή σε όλο το λύκειο, βεβαίως όμως με έναν αδιάβλητο τρόπο θα λαμβάνεται υπόψη η απόδοσή του στις απολυτήριες εξετάσεις, όταν λέω αδιάβλητο, θα ακολουθηθεί προφανώς η μέθοδος το να υπάρχει μια κοινή τράπεζα θεμάτων, να αξιολογούν άλλοι, αξιολογητές, βαθμολογητές και όχι καθηγητές του την απόδοση, όπως γίνεται στις εξετάσεις που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.
Και ο τρίτος άξονας είναι ο άξονας της κατάργησης των πανελλαδικών, όπως τις γνωρίσαμε μέχρι σήμερα, που θα έχει ένα μεταβατικό στάδιο εφαρμογής. Θα υπάρξουν τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης, και τα τμήματα πρόσβασης κατόπιν βαθμολόγησης μέσω εξετάσεων, στα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης θα μπορούν να πηγαίνουν οι μαθητές και να το γνωρίζουν πολύ πριν πάρουν το απολυτήριό τους, είναι τα τμήματα, ας το πω έτσι, χαμηλής ζήτησης, τα οποία θα ξέρει όμως ένας μαθητής ότι αν πάρει το απολυτήριο, η μόνη προϋπόθεση είναι να πάρει το απολυτήριο, ότι θα μπορεί να έχει πρόσβαση εκεί. Και άρα να ρυθμίσει το πλαίσιο της ζωής του, της χωρίς φροντιστήρια, χωρίς επιπλέον κόστος, και να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.
Τα τμήματα κατόπιν εισαγωγής, κατόπιν εξετάσεων, θα λειτουργήσουν για ένα μεταβατικό στάδιο με το σύστημα που υπάρχει σήμερα, δηλαδή τα σχολές υψηλής ζήτησης, μέχρις ότου όμως αντικατασταθεί πλήρως και καταργηθεί πλήρως η διαδικασία των εξετάσεων και εκεί, και μπαίνουν και σε αυτά τα τμήματα με τον βαθμό του απολυτηρίου, του νέου απολυτηρίου το οποίο θα παίρνουν αποφοιτώντας από το λύκειο. Αναφερθήκατε σε ένα κρίσιμο θέμα που έχει να κάνει με τους το κόστος των φοιτητών για μια οικογένεια. Εγώ θα σας πω ότι δεν είναι μόνο το κόστος των φοιτητών, είναι και το κόστος, τα ξέρετε καλύτερα από μένα, τα ξέρω κι εγώ τώρα γιατί έχω παιδιά που είναι σε αυτή την ηλικία, είμαστε στη διαδικασία της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές εξετάσεις, το κόστος είναι δυσβάσταχτο. Και στην πραγματικότητα έχουμε μια δημόσια παιδεία που είναι κατ’ όνομα δημόσια παιδεία. Διότι όποιος δεν έχει τη δυνατότητα να μπει σε αυτή την διαδικασία της φροντιστηριακής εκμάθησης και προετοιμασίας, δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες να περάσει στις εξετάσεις.
Άρα, εμείς μέσα από την κατάργηση των πανελλαδικών θέλουμε να αναβαθμίσουμε τις σπουδές του Λυκείου, αλλά να ελαφρύνουμε και την οικογένεια από ένα δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος την περίοδο που τα παιδιά είναι στην προετοιμασία για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Και ταυτόχρονα στηρίζουμε το δημόσιο πανεπιστήμιο εκεί όπου σήμερα πονάει και είναι τα περιφερειακά πανεπιστήμια. Η στρατηγική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, προκειμένου να δώσει πελατεία σε αμφιβόλου ποιότητας ιδιωτικά ιδρύματα, καταρχάς θεσμοθέτησε την ΕΒΕ, την Ελεύθερη Βάση Εισαγωγής, αφήνοντας έξω κυρίως από περιφερειακά πανεπιστήμια, χιλιάδες κενές θέσεις και σε δεύτερη φάση στην πίεση στους γονείς, στα νοικοκυριά, όταν κάποιο παιδί έχει περάσει σε ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο.
Καταργούμε την ΕΒΕ, την ελάχιστη βάση εισαγωγής, ενισχύουμε τα περιφερειακά δημόσια πανεπιστήμια, και ταυτόχρονα ενισχύουμε τα νοικοκυριά που τα παιδιά τους περνάνε στα περιφερειακά δημόσια πανεπιστήμια, με φοιτητικό επίδομα 500 ευρώ τον μήνα για 10 μήνες τον χρόνο. Και με έναν τρόπο αδιάβλητο, με μια ειδική προπληρωμένη κάρτα, όπου οι μαθητές, οι φοιτητές, θα έχουν τη δυνατότητα να την χρεώνουν μονάχα στην περιοχή όπου το πανεπιστήμιό τους εδρεύει. Για να ξέρουμε δηλαδή ότι αυτά τα λεφτά θα πάνε στην τοπική οικονομία, να ενισχυθεί και η τοπική οικονομία, και να ξέρουμε ότι δεν θα υπάρχουν απάτες. Τέλος, το σχέδιό μας αφορά και την ενίσχυση της τεχνικής μεταλυκειακής εκπαίδευσης.
Προβλέπουμε ένα διετές πρόγραμμα τεχνικής εκπαίδευσης σε συνεργασία με τα επιμελητήρια και τους φορείς της αγοράς, μέσα στους χώρους τους πανεπιστημιακούς, για να υπάρχει και μια σχετική ώσμωση, γιατί κατά την άποψή μου είναι πάρα πολύ σημαντικό, όχι μόνο να δίνουμε πτυχία επιστημόνων, αλλά να έχουμε και καλά καταρτισμένους τεχνίτες, νέα παιδιά με skills, με ικανότητες, που θα μπορούν να ενταχθούν και να απορροφηθούν άμεσα από την αγορά εργασίας».

Η ΕΛ.Α.Σ. θα είναι χώρος πλεονάσματος προσφοράς και όχι ζήτησης αξιωμάτων

«Να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα: άλλο να γίνονται λάθη —είναι ανθρώπινο, ποιος δεν κάνει λάθη;— και άλλο να υπάρχουν προσωπικές στρατηγικές. Σε ό,τι αφορά τη δική μου εμπειρία και την πορεία μου, έπαθα και έμαθα. Πολλές φορές υπήρξα ανεκτικός, όχι στα λάθη —αλίμονο—, αλλά στις προσωπικές στρατηγικές. Και το λέω με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια: αυτό δεν θα επαναληφθεί.
Θα σφυρηλατήσουμε την ενότητα και τη συλλογικότητά μας, πάντοτε μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Θα διεκδικήσουμε η συλλογική μας προσπάθεια να συνοδεύεται πάντοτε από αίσθημα ευθύνης, πειθαρχία, αυτοπειθαρχία και ανιδιοτέλεια.
Θέλουμε η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη να είναι ένας χώρος πλεονάσματος προσφοράς και όχι ζήτησης αξιωμάτων.
Πιστεύω ότι θα κριθούμε πολύ αυστηρά γι’ αυτό από τον ελληνικό λαό».

O BOAK είναι παράδειγμα μεγάλων υποσχέσεων και ανύπαρκτων έργων της κυβέρνησης

«Νομίζω ότι η Κρήτη αποτυπώνει τις στρεβλώσεις του αναπτυξιακού μοντέλου και του τουρισμού μας, αλλά και συνολικά της ανάπτυξης της υπαίθρου. Η Κρήτη είναι ένα νησί το οποίο έχει πολύ μεγάλες και παραγωγικές δυνατότητες, αλλά και ευλογία διότι, πέρα από τον τουρισμό, τη θάλασσα, τον ήλιο, έχει πρωτογενή παραγωγή, έχει το εξαιρετικό ελαιόλαδο, φημισμένης ποιότητας σε όλο τον κόσμο και βλέπουμε το φαινόμενο να πηγαίνει ένας τουρίστας σε ένα ξενοδοχείο στην Κρήτη και να τρώει και να σερβίρεται από το μπουφέ, ή να τρώει και να βάζει λάδι, τυποποιημένο, από την Ιταλία. Το οποίο, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ξέρετε, είναι κρητικό. Κρητικό λάδι το οποίο φεύγει έξω, ιταλοποιείται, και έρχεται με ιταλική ετικέτα.
Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς θα μπορούσε να γίνει μια οικονομία κλίμακας και να αξιοποιηθεί ο πρωτογενής τομέας με μια στρατηγική μεταποίησης που να το συνδέσει και με τον τουρισμό, προκειμένου να έχουμε προστιθέμενη αξία.
Και ταυτόχρονα, είναι ένα παράδειγμα για το πώς θα μπορούσε με μια άλλη στρατηγική και στον τουρισμό να αξιοποιείται για 12 μήνες τον χρόνο, να έχουμε τουρισμό για 12 μήνες τον χρόνο.
Η Κρήτη μπορεί να συνδυάζει τη θάλασσα, τις φοβερές παραλίες, το βουνό, για τουρισμό 12 μήνες τον χρόνο. Που είναι και ο σχεδιασμός μας.
Αναφερθήκατε στον ΒΟΑΚ και έχετε απόλυτο δίκιο. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα των μεγάλων υποσχέσεων των μεγάλων λόγων, αλλά των ανεπαρκών έργων από την πλευρά της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Θυμάστε ότι άλλαξαν όλο τον σχεδιασμό που είχαμε κάνει εμείς. Μας κατηγορήσαν ότι είχαμε κάνει στρεβλό σχεδιασμό και δυο χρόνια αργότερα αναγκάστηκαν να τον υιοθετήσουν. Αποτέλεσμα όμως είναι σήμερα να έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος, μεγάλο θέμα ότι είχαν εργαλεία.
Εμείς δεν είχαμε Ταμείο Ανάκαμψης και δεν καταφέρανε να πάρουν τους να αντλήσουν τους απαραίτητους πόρους που θα δίνανε ώθηση στο έργο. Αποτέλεσμα είναι ένα πολύ μεγάλο μέρος των claims που πληρώνει το ελληνικό δημόσιο προς τους εργολάβους, να οφείλονται στις καθυστερήσεις στο ΒΟΑΚ.
Είναι απαραίτητο όμως αυτό το έργο για την αναπτυξιακή προοπτική του νησιού και θα πρέπει να μας απασχολήσει ο τρόπος με τον οποίο θα επιταχυνθούν οι διαδικασίες και θα προχωρήσει το έργο.
Φαίνεται όμως ότι η προτεραιότητα του κυρίου Μητσοτάκη για την Κρήτη ήταν να καταγράψει διπλάσια αιγοπρόβατα στο νησί, παρά να προχωρήσει την επιτάχυνση της κατασκευής του βορειοδικού άξονα Κρήτης».

Διαβάστε επίσης

Θύελλα με την κινδυνολογία Φλωρίδη για τουρκικό «ντου» αν δεν βγει κυβέρνηση – «Επικίνδυνο παιχνίδι», λέει το ΠΑΣΟΚ

Νέες τρικυμίες με το καλώδιο: Η Λευκωσία βλέπει αύξηση κόστους στα 3 δισ. ευρώ – Γιατί επανέρχεται η… αγωνία την τουρκική αντίδραση

Ο Μάρκο Ρούμπιο έρχεται Αθήνα το Σάββατο 3 Οκτωβρίου

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.