Μια απαράμιλλη ημέρα

Στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας το 1999 ζήσαμε κάτι μεγάλο, κάτι ωκεάνιο, συσπειρωτικό για το 97% του ελληνικού λαού. Όμως την 28η Οκτωβρίου 1940 ζήσαμε κάτι που ήταν ταυτόχρονα ηρωικό και επίφοβο, όπως ήταν η καθολική απόρριψη της ιταλικής επίθεσης και η σχεδόν πανευρωπαϊκή κυριαρχία του Άξονα. Ακόμη και ο επικεφαλής του ΚΚΕ, με τη γνωστή επιστολή του, εξέφραζε την εθνική ομοψυχία: «Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα…».

Πριν από λίγα χρόνια, σε μια ορειβατική επίσκεψη στην Αλβανία, μπορέσαμε να εκτιμήσουμε με τα ίδια μας τα μάτια τη συμπεριφορά της κοινωνίας απέναντι στο γεγονός του πολέμου. Βρεθήκαμε ύστερα από μια σύντομη πορεία πάνω στο ύψωμα 731, που κατά τις αφηγήσεις για τον Μάρτιο του 1941 είχε μετατραπεί σε ύψωμα 726, χάνοντας έδαφος μετά τον κανονιοβολισμό των ιταλικών δυνάμεων. Όπου αντικρίσαμε όλα τα συμβάντα των Αλβανών βανδάλων: Όλα ήταν σπασμένα, όλα κείτονταν σε θρύψαλα, τα λίγα πρόσφατα στεφάνια ήταν ριγμένα εδώ κι εκεί.

Κι όμως, ήταν η πιο μεγάλη ημέρα του πολέμου: η ημέρα που εκδηλώθηκε η μεγάλη επίθεση με την οπτική παρατήρηση του Μουσολίνι, με τον φρέσκο αρχιστράτηγό του, με το πυροβολικό να σκάβει το έδαφος, με την αεροπορία να επιτίθεται, με το πεζικό να εφορμά σε κύματα. Σε μια ανακωχή που έγινε για τη συλλογή των νεκρών, ένας Ιταλός ιερέας άφησε τη μνήμη της μεγάλης ανθρωποσφαγής επαναλαμβάνοντας μπροστά στα διαμελισμένα πτώματα τη λέξη: Terribile…

Οι Έλληνες νεκροί του ελληνοϊταλικού πολέμου ανέρχονταν σε 13.513, ενώ υπήρχαν και περισσότεροι από 1.000 αγνοούμενοι. Οι Ιταλοί και οι Αλβανοί σύμμαχοί τους είχαν 30.000 με 35.000 νεκρούς. Καμία σύγκριση με τα Δεκεμβριανά, οπότε ανέρχονταν σε 47.000 μόνο οι νεκροί από τον ΕΛΑΣ – σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις. Ή από τον αγώνα της ΕΟΚΑ ή από τους νεκρούς από την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974.

Στο νεκροταφείο στους Βουλιαράτες συγκεντρώθηκαν πρόσφατα οι σοροί 573 ηρώων που έπεσαν για την πατρίδα, υπάρχει δε και ένας μεγάλος σταυρός που συμβολίζει τα γεγονότα. Ο σταυρός δεσπόζει στην περιοχή, θυμίζοντας το αίμα που χύθηκε. Ήταν τότε 5,5 μήνες από τον Οκτώβριο του 1940 ή περίπου ένας μήνας από τη γερμανική εισβολή. Ο χρόνος όμως είχε τεράστιο περιεχόμενο, σχετικό με τα νοήματα και τις θυσίες που περιείχε.

Διαβάστε επίσης:

Νεό-γεροι της νέας εποχής…

Από τον περιηγητικό τουρισμό στον υπερτουρισμό: η περίπτωση Fouquet’s – Δεύτερο μέρος

Από τον περιηγητικό τουρισμό στον υπερτουρισμό – Μέρος πρώτο

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.