Οι καταγγελίες για διαφθορά δεν ρίχνουν κυβερνήσεις

Η ένταση του πολιτικού καβγά για τη διαφθορά στην Ελλάδα είναι υπερβολικά μεγάλη. Όχι επειδή η διαφθορά δεν είναι διάχυτη (κάθε άλλο, όπως γράψαμε και την προηγούμενη εβδομάδα), αλλά διότι αρκετοί φαίνεται ακόμη μια φορά να υπερεκτιμούν την πολιτική της επίδραση. 

Κάποιοι ίσως ονειρεύονται κάτι σαν τη σερβική Φοιτητική Λίστα, που νίκησε τον Βούτσιτς στις εκλογές, αλλά μάλλον αγνοούν ότι στη γειτονική χώρα η καταγγελία της διαφθοράς ήταν απλώς η συγκολλητική ουσία μεταξύ του φοιτητικού κινήματος, της κοινωνίας και των κοινών τους προβλημάτων.

Αν πάλι ρίξουμε μια ματιά στην πολιτική ιστορία της μεταπολίτευσης, θα αντιληφθούμε ότι η διαφθορά μπορεί να αποτέλεσε ένα ωραίο περιτύλιγμα της αμφισβήτησης κυβερνήσεων, αλλά ποτέ δεν έριξε κάποια απ’ αυτές.

• Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου δεν ηττήθηκε το 1989 λόγω του σκανδάλου Κοσκωτά, αλλά εξαιτίας του σκληρού προγράμματος οικονομικής λιτότητας του Κωνσταντίνου Σημίτη (1985-87), το οποίο υιοθετήθηκε για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα της οικονομίας, αλλά ακύρωσε τον «φιλολαϊκό» χαρακτήρα τού τότε ΠΑΣΟΚ και προκάλεσε τεράστια δυσαρέσκεια.
• Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν έχασε το 1993 από τα διάφορα σκάνδαλα για τα οποία την κυνηγούσε το ΠΑΣΟΚ, αλλά επειδή υιοθέτησε ένα σφοδρό κύμα ιδιωτικοποιήσεων, λιτότητας και μεταρρυθμίσεων εμπνευσμένων από τη Μάργκαρετ Θάτσερ, που έθιξαν την εδραιωμένη σχέση του κράτους με μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και περιόρισαν ασφαλιστικά δικαιώματα και εισοδήματα, δημιουργώντας επίσης τεράστια δυσαρέσκεια.
• Τέλος, η διακυβέρνηση Σημίτη δεν έλαβε τέλος εξαιτίας των σκανδάλων στις δημόσιες συμβάσεις και προμήθειες, αλλά επειδή πλήρωσε αναδρομικά την τεράστια μεταφορά πλούτου σε λίγες τσέπες, που συντελέστηκε μέσω της φούσκας του Χρηματιστηρίου του 1999. Η κυβέρνηση Σημίτη πήρε την κάτω βόλτα μόνο όταν πλέον οι οικονομικές ζημιές για εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικές οικογένειες έγιναν μη αναστρέψιμες, μετά τις εκλογές του 2000.

Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις οι καταγγελίες για διαφθορά, όση ένταση κι αν είχαν, δεν καθόρισαν τα εκλογικά αποτελέσματα, αφού τα οικονομικά προβλήματα των πολιτών και η επιδείνωση της θέσης τους έπαιξαν πολύ πιο αποφασιστικό ρόλο. 

Είναι, επομένως, άξιο απορίας το γιατί σήμερα η αντιπολίτευση – ή, έστω, ένα μέρος της – επιμένει να ποντάρει τόσο πολλά σε καταγγελίες περί διαφθοράς, όταν αυτή η ρητορική:

• Ποτέ προηγουμένως δεν οδήγησε σε πολιτική αλλαγή.
• Απέτυχε παταγωδώς και το 2023.

Η κοινωνία έχει πολύ πιο άμεσα προβλήματα πολιτικώς εκμεταλλεύσιμα – αρκεί κάποιος να μπορεί όντως να τα αξιοποιήσει παρέχοντας σοβαρές και αξιόπιστες προγραμματικές εγγυήσεις για την αντιμετώπισή τους..

Διαβάστε επίσης

Το διπλό παιχνίδι της Ν.Δ. για τις συνεργασίες και η σύγκρουση ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ

Το πάρτι της διαφθοράς έχει πολλούς καλεσμένους

Μάχη εντυπώσεων, αλλά «η μπάλα καίει»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.