Financial Times: «Η Ευρώπη πρέπει να ξαναμιλήσει με τον Πούτιν, προτού να είναι αργά» – Ο κίνδυνος των πυρηνικών και ενός «κατά λάθος πολέμου»

Την ανάγκη να αποκαταστήσει η Ευρώπη τους διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία, χωρίς να εγκαταλείψει τη στρατιωτική ενίσχυσή της ή τη στήριξη προς την Ουκρανία, αναδεικνύει ανάλυση των Financial Times, με τίτλο «Europe needs to talk to Russia».

Το βασικό επιχείρημα είναι ότι η ολοένα μεγαλύτερη αντιπαράθεση ανάμεσα στη Μόσχα και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση των μηχανισμών ελέγχου των εξοπλισμών, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια επικίνδυνη στρατιωτική κλιμάκωση, ακόμη και χωρίς να υπάρχει πρόθεση έναρξης πολέμου.

Το ενδεχόμενο μιας λανθασμένης εκτίμησης, ενός στρατιωτικού ατυχήματος ή μιας παρερμηνείας των κινήσεων της άλλης πλευράς αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, σε μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις Ρωσίας και Δύσης βρίσκονται σε τέλμα. 

Στην ανάλυση επισημαίνεται ότι η Ευρώπη ορθώς επιχειρεί να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες, να αυξήσει τις στρατιωτικές δαπάνες και να προστατευθεί από τις υβριδικές απειλές της Ρωσίας. Ωστόσο, η αποτροπή δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την ανάπτυξη περισσότερων στρατιωτικών δυνάμεων ή την απόκτηση νέων οπλικών συστημάτων.

Εξίσου σημαντικό είναι να κατανοεί η κάθε πλευρά τις προθέσεις της άλλης και να γνωρίζει ποιες ενέργειες θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια ανεξέλεγκτη αντίδραση. Το πρόβλημα είναι ότι, ένα μέτρο που η μία πλευρά θεωρεί απολύτως αμυντικό, μπορεί να εκληφθεί από την άλλη ως προετοιμασία επίθεσης.

Η ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων, η ανάπτυξη νέων συστημάτων ή η πραγματοποίηση ασκήσεων κοντά σε περιοχές υψηλής έντασης μπορούν έτσι να οδηγήσουν σε έναν κύκλο αμοιβαίας καχυποψίας.

Το μάθημα του 1983 και ο πυρηνικός κίνδυνος

Οι Financial Times ανατρέχουν στο 1983, μία από τις πιο επικίνδυνες περιόδους του Ψυχρού Πολέμου, όταν η Σοβιετική Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρέθηκαν αντιμέτωπες με σοβαρούς κινδύνους πυρηνικής κλιμάκωσης.

Εκείνη την περίοδο, η ένταση ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε στρατιωτικές κινήσεις και ασκήσεις μπορούσαν να παρερμηνευθούν ως προετοιμασία πραγματικής επίθεσης.

Η ιστορική αναφορά αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς σημαντικό μέρος των συμφωνιών και των μηχανισμών που δημιουργήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες για τον περιορισμό των πυρηνικών κινδύνων, έχει αποδυναμωθεί ή πάψει να λειτουργεί.

Παράλληλα, οι επαφές μεταξύ της Ρωσίας και των ευρωπαϊκών κρατών έχουν περιοριστεί σημαντικά, γεγονός που δυσχεραίνει την άμεση επικοινωνία σε περιόδους κρίσης. Η απουσία αποτελεσματικών διαύλων επικοινωνίας δεν σημαίνει μόνο ότι οι δύο πλευρές δυσκολεύονται να διαπραγματευθούν. Σημαίνει επίσης ότι μπορεί να αποδειχθεί δυσκολότερο να αποτρέψουν μια στρατιωτική σύγκρουση που δεν επιθυμούν.

Γιατί η Ευρώπη πρέπει να μιλήσει με τη Μόσχα

Το άρθρο δεν υποστηρίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να μειώσει την υποστήριξή της προς την Ουκρανία ή να αποδεχθεί τις ρωσικές απαιτήσεις για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Αντιθέτως, παρουσιάζει τη διπλωματική επικοινωνία ως αναγκαίο συμπλήρωμα μιας αξιόπιστης στρατηγικής αποτροπής.

Η ευρωπαϊκή πλευρά χρειάζεται, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, να εξηγήσει στη Ρωσία πώς αντιλαμβάνεται τη δική της ασφάλεια, ποιες είναι οι προθέσεις της και πώς ερμηνεύει τις ρωσικές στρατιωτικές κινήσεις. Ακόμη και όταν τέτοιες συνομιλίες δεν παράγουν άμεσα αποτελέσματα ή δεν οδηγούν σε συμφωνίες, μπορούν να συμβάλουν στον περιορισμό των παρανοήσεων.

Η ανάλυση αναγνωρίζει, πάντως, ότι ο διάλογος με τη Μόσχα έχει αποδειχθεί πολλές φορές αναποτελεσματικός και ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξακολουθεί να προβάλλει ιστορικά και γεωπολιτικά επιχειρήματα που δυσκολεύουν την εξεύρεση κοινής βάσης.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη επικοινωνίας, ιδίως σε ζητήματα που σχετίζονται με την αποτροπή μιας ευρύτερης στρατιωτικής σύγκρουσης.

Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής εκπροσώπησης

Ένα ακόμη ζήτημα που αναδεικνύεται, είναι η ανάγκη να υπάρχουν σαφείς συνομιλητές από την ευρωπαϊκή πλευρά. Η πολυδιάσπαση των ευρωπαϊκών θέσεων και η απουσία ενιαίας στρατηγικής δυσκολεύουν τη διατύπωση ξεκάθαρων μηνυμάτων προς τη Μόσχα.

Η Ευρώπη καλείται επομένως να αποφασίσει ποιοι θα μπορούσαν να αναλάβουν συγκεκριμένες διπλωματικές πρωτοβουλίες, με τρόπο που δεν θα υπονόμευε την ενότητα των κρατών της ή την υποστήριξη προς το Κίεβο.

Αυτό συνδέεται και με την αβεβαιότητα γύρω από την αμερικανική πολιτική. Τα μηνύματα της Ουάσινγκτον δεν είναι πάντοτε συνεπή, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο σημαντική την ύπαρξη μιας συγκροτημένης ευρωπαϊκής στρατηγικής για την αποτροπή και τη διαχείριση πιθανών κρίσεων.

Το παράδειγμα της Μάργκαρετ Θάτσερ

Η ανάλυση αναφέρεται και στην πρωτοβουλία της Μάργκαρετ Θάτσερ το 1983 να οργανώσει συζητήσεις με ειδικούς για τη Σοβιετική Ένωση, σε μια περίοδο μεγάλης έντασης μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας επιδίωξε να αποκτήσει βαθύτερη κατανόηση της σοβιετικής ηγεσίας, των προθέσεων και των αντιλήψεών της, παρά τη σκληρή στάση που διατηρούσε απέναντι στη Μόσχα.

Το παράδειγμα χρησιμοποιείται, για να αναδειχθεί η διαφορά ανάμεσα στην κατανόηση ενός αντιπάλου και στην αποδοχή των θέσεών του.

Για την Ευρώπη, το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι η στρατιωτική ισχύς, η πολιτική ενότητα και η διπλωματική επικοινωνία δεν αποτελούν ανταγωνιστικές επιλογές, αλλά διαφορετικά στοιχεία της ίδιας στρατηγικής.

Σε μια εποχή κατά την οποία η Ρωσία και η Δύση βρίσκονται σε βαθιά αντιπαράθεση, η δυνατότητα να αποτραπεί ένας πόλεμος από λάθος υπολογισμό μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με την ικανότητα αντιμετώπισης μιας σκόπιμης επίθεσης.

Διαβάστε επίσης:

Nvidia: Σχέδιο επιστροφής του Τζένσεν Χουάνγκ – Πιέσεις από τη Silicon Valley για την ανατροπή της απόφασης αποχώρησής του

Νέα Υόρκη: Αστυνομικοί πυροβολούν και σκοτώνουν 26χρονο απαγωγέα γυναίκας έπειτα από άγρια καταδίωξη (ΠΡΟΣΟΧΗ: ΣΚΛΗΡΟ VIDEO)

Τσεχία: Εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους της Πράγας ενάντια στη μεταρρύθμιση της χρηματοδότησης των δημόσιων ΜΜΕ

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.