Η μείωση της ακρίβειας θέλει εξυπνάδα

Είναι γνωστός ο ρόλος τών μεσαζόντων καί πόσο πολύ αυτοί συμβάλλουν στήν αύξηση τής ακρίβειας.

Η ιδέα μου αυτή αποσκοπεί στήν άμεση καί σοβαρή μείωση τής ακρίβειας (στόν τομέα τού καλαθιού τής νοικοκυράς, τού καθημερινού φαγητού, κλπ).

Νά νομοθετηθεί ώστε νά είναι υποχρεωτικό ο κάθε  δήμος καί η κάθε κοινότητα τής χώρας νά δημιουργήσει δημοτική επιχείρηση ώστε νά "ανοίξουν" δημοτικά super markets (γιά είδη μαναβικής, γάλατος, αυγών, κρέατος, κλπ) καί δημοτικά εστιατόρια σέ επιλεγμένα σημεία τής περιοχής του, από τά οποία νά μπορούν νά ψωνίζει, κατά προτεραιότητα ο κάθε δημότης (καί μή) σέ φθηνές τιμές.

Ο κάθε δήμος (ή κοινότητα) θά αγοράσει (μέ ίδιους πόρους ή μέ δάνεια από τήν Ε.Ε. [μέσω  ειδικών χρηματοδοτικών προγραμμάτων πού είτε υπάρχουν ή μπορεί νά διεκδικήσουμε ενιαία γιά όλους τούς δήμους τής χώρας]) 3-4 φορτηγά - νταλίκες οι οποίες (νταλίκες) θά μεταφέρουν ΚΑΤ' ΕΥΘΕΙΑΝ τά προϊόντα (π.χ. οπωρολαχανικά, φρούτα, εσπεριδοειδή, κρέας, αυγά, κλπ) από τόν/τούς παραγωγό(ούς) στό δημοτικό supermarket/εστιατόριο ΧΩΡΙΣ τήν μεσολάβηση οιουδήποτε μεσάζοντα.

Οι συμφωνίες μέ τούς παραγωγούς (γιά τήν ποσότητα, ποιότητα καί τιμή) τών προϊόντων αυτών θά γίνονται απ΄ευθείας μεταξύ τού εκάστοτε δημάρχου/κοινοτάρχη καί τού παραγωγού (ών), έτσι ώστε νά εξασφαλίζεται καί καλή (ίσως καί καλύτερη) τιμή γιά τούς παραγωγούς καί φθηνή τιμή γιά τόν καταναλωτή δημότη, αφού, μέ νόμο, θά μπορεί νά καθορίζεται ( καί δή εκ τών προτέρων) τό μέγιστο ποσοστό κέρδους τού κάθε δήμου(κοινότητας) + κάλυψη τών λειτουργικών εξόδων τών δημοτικών supermarkets/εστιατορίων σύν τό κόστος τής μεταφοράς (ανηγμένο στό 1 ΚG), τό οποίο δέν θά ξεπερνά τό 30% τής τιμής αγοράς τού 1 KG τού εκάστοτε προϊόντος.

Γιά παράδειγμα: άς υποθέσουμε ότι ο Δήμαρχος συμφωνεί νά αγοράσει 20 τόνους ντομάτας άπό ένα παραγωγό στόν νομό Ηλείας. Είναι γνωστό ότι οι μεσάζοντες αγοράζουν από τό παραγωγό τό 1ΚG ντομάτας 0,20 ευρώ περίπου. Τό ίδιο κιλό ντομάτας, αφού αλλάξει 2-3 μεσάζοντες + κέρδος τού supermarket φθάνει στόν δημότη αγοραστή/καταναλωτή μέ τιμή 1,80 έως 2 ευρώ. Η διαφορά είναι : 1,80 - 0,20 = 1,60 ευρώ/ΚG, δηλαδή οκτώ (!!) φορές περισσότερο (ή 800%) ακριβότερα στόν καταναλωτή. Αυή τήν διαφορά (τού 1,60 ευρώ) θά τήν ελαχιστοποιήσουμε ως εξής:

α) Ο παραγωγός θά λάβει ένα επί πλέον ποσόν 0,10 ευρώ ώστε αφ' ενός νά έχει μεγαλύτερο κέρδος καί νά πάψει νά εκβιάζεται από τούς διάφορους επιτήδειους μεσάζοντες, αφ' ετέρου νά έχει κίνητρο νά επιδιώκει καί αυτός νά δίνει τήν παραγωγή του κατ' ευθείαν στούς δήμους (κοινότητες) καί νά μήν έχει ανάγκη πλέον τούς μεσάζοντες. Επίσης, ο παραγωγός, παίρνοντας αυτό τό επί πλέον ποσόν (γιά κάθε κιλό) θά έχει κίνητρο νά μείνει στόν τόπο του, στόν τόπο παραγωγής, νά αυξήσει καί νά βελτιώνει τήν παραγωγή του (ώστε νά είναι πιό ανταγωνιστικός), νά προσλάβει επί πλεον προσωπικό, κλπ (συμβάλλοντας έτσι στήν μείωση τής ανεργίας), κλπ.

β) Ο δήμος(κοινότητα) θά πουλά τό 1 KG (στά δημοτικά supermarkets τής περιοχής του) μέ τιμή όχι παραπάνω από 30% από τήν αρχική τιμή τών 0,30 (=0,20 +0,10) ευρώ πού πλήρωσε στόν παραγωγό, δηλαδή θά προσθέτει άλλο ένα ποσόν 0,30 Χ 30% = 0,10 ευρώ. Στό ποσόν αυτό καλύπτονται τό κόστος μεταφοράς, τά λειτουργικά έξοδα τού δήμου (υπάλληλοι τών  supermarkets,, ενοίκια, κλπ) καθώς καί τό κέρδος (10%) τού δήμου, όλα αυτά ανηγμένα στό 1 kg.

Γιά παράδειγμα τό κόστος καυσίμων aller-retoure μιά νταλίκας από Αθήνα στήν (π.χ.) Αμαλιάδα δέν ξεπερνά τά  400 ευρώ. Μιά νταλίκα (μικρή, 20τονη) χωρά 20 τόνους (=20.000 ΚG) ντομάτας. Αρα τό κόστος μεταφοράς (καυσίμων) - ανά 1 KG - γιά νά πάει μιά νταλίκα από τήν Αθήνα στήν Αμαλιάδα καί νά μεταφέρει 20.000 ΚG ντομάτας από τήν Αμαλιάδα στήν Αθήνα (σ΄ ένα δήμο τής Αθήνας) είναι 400 ευρώ/ 20.000 = 0,02 ευρώ (δηλαδή 2 λεπτά τού ευρώ, δηλαδή τό κόστος μεταφοράς αυτής είναι τό 6,67% (=0,02/0,30) τής τιμής αγοράς τού 1 ΚG  από τόν παραγωγό. Μέ άλλα λόγια γιά νά μεταφερθεί σ΄ένα Δήμο στήν Αθήνα 1ΚG ντομάτας κατ΄ευθείαν από τόν παραγωγό απαιτούνται 0,30 + 0,02 = 0,32 ευρώ (!!) μέ πληρωμένο καλά (καί ευχαριστημένο) τόν παραγωγό. Από κεί καί πέρα θά προστίθεται ένα 25% (πάνω στό 0,32 ευρώ) γιά νά καλυφθούν, όπως είπαμε τά λειτουργικά έξοδα τού δήμου (μισθοί, ρεύμα, ενοίκια, κλπ) + κέρδος τού Δήμου. Ετσι η τελική τιμή πωλήσεως στόν καταναλωτή θά είναι στό 0,40 ευρώ ανά 1 ΚG. Ετσι προκύπει μία διαφορά 1,80 - 0,40 = 1,40 ευρώ υπέρ τού καταναλωτή.

Μέ άλλα λόγια ο κάθε καταναλωτής θά αγοράζει 1,40 ευρώ ΦΘΗΝΟΤΕΡΑ τό κάθε κιλό ντομάτας σέ σύγκριση δηλαδή μέ τό πόσο πληρώνει σήμερα πηγαίνοντας σέ ένα οποιοδήποτε από τά γνωστά supermarkets. Μέ άλλα λόγια τό κόστος αυτό θά μειωθή κατά 77% (!!!) , δηλαδή τό ίδιο κιλό ντομάτας θά τό πληρώνει μέ μόλις τό 22% τών χρημάτων πού πληρώνει σήμερα. Αρα η ακρίβεια αυτή θά μειωθεί κατά 77%, κάι έτσι θά μένουν περισσότερα (κατά 77%) χρήματα στόν καταναλωτή ώστε αυτός νά ζήσει καλύτερα, νά αγοράσει κάτι άλλο, νά τά επενδύσει, κλπ.

Αυτή η υπέρ τού λαού εξοικονόμηση (77%) θά είναι σέ βάρος τών μεσαζόντων (πού απομυζούν τήν εθνική οικονομία τεράστια ποσά παρασιτικά), καί θά είναι ταυτόχρονα υπέρ τών ανθρώπων τής παραγωγής, καί θά αποτελεί μιά μόνιμη πηγή αύξησης (αφού θά αποφεύγεται η μείωση) εισοδήματος τού κάθε Ελληνα πολίτη.

γ) Σέ κάθε λογαριασμό τού δημοτικού supermartket μπορεί (γιά τήν αντιμετώπιση τών σημερινών εκτάκτων δαπανών) νά προστίθενται τά εξής ποσοστά :

1) ποσοστό ΦΠΑ (άμεσα αποδιδόμενο στό κράτος από τόν κάθε δήμο/κοινότητα),

γ.2) ποσοστό 10% ως έκτακτη εισφορά γιά τό ασφαλιστικό.

Τά ποσοστά αυτά θά αποτελέσουν σοβαρές πηγές εισοδήματος γιά τό κράτος.

Είναι εύκολο, επομένως, νά φαντασθεί κανείς τά τεράστια οικονομικά πλεονεκτήματα τόσο γιά τό κράτος όσο καί γιά τόν κάθε πολίτη  άν η μέθοδος αυτή εφαρμοσθεί γιά όλα τά προλεχθέντα προιόντα. Η ακρίβεια θά μειωθεί τουλάχιστον κατά 50% (επίσης καί ανάλογα ο πληθωρισμός), ο παραγωγός θά είναι ευχαριστημένος (αφού θά απολαμβάνει καλύτερες τιμές) καί η εγχώρια παραγωγή θά αυξηθεί), η ανεργία θά μειωθεί, τό κράτος πολλαπλώς οικονομικά θά ωφεληθεί (σημαντικά καί άμεσα), κλπ Οι μόνοι πού θά ζημιωθούν είναι οι μεσάζοντες καί τά supermarkets (τά οποία θά αναγκασθούν νά μειώσουν κατά 50% τουλάχιστον τίς τιμές τους άν θέλουν ναά επιβιώσουν).

Μίλησα κάι γιά δημοτικά (κοινοτικά) εστιατόρια. Η ιδέα έχει ως εξής: Μέ τά φθηνά αυτά προιόντα πού θά φθάνουν στούς δήμους (κοινότητες) κατ' ευθείαν από τούς παραγωγούς (ή τούς  συνεταιρισμούς τών παραγωγών), ο δήμος, στά δημοτικά εστιατόρια του, θά παρασκευάζει φθηνότατες (καί καλής ποιότητας) μερίδες φαγητού πού θά πουλά σέ πολύ χαμηλές τιμές στούς δημότες του (κατά προτεραιότητα), ώστε νά συμφέρει στόν κάθε δημότη νά αγοράζει (ή καί νά παραγγέλνει ακόμα - μεταφορά μέ δημοτικούς υπαλλήλους - delivery) φθηνό κάι καλό γαγητό ή καί νά τρώει  μέσα στό δημοτικό εστιατόριο.

Μικρό κέρδος γιά τό δήμο (γιά νά καλύπτει τά έξοδά του, κλπ) ώστε νά εξασφαλίζεται πολύ χαμηλή τελική τιμή μερίδας φαγητού, μείωση τής ανεργίας από τήν πρόσληψη τών αναγκαίων δημοτικών υπαλλήλων, εξαναγκασμός τών υπολοίπων εστιατορίων, καί λοιπών, πού εμπλέκονται στό κύκλωμα τού φαγητού νά συμπιέσουν πρός τά κάτω τίς τιμές τού φαγητού πρός όφελος τών πολιτών, περισσότερα χρήματα μένουν διαθέσιμα στόν κάθε πολίτη, άρα αυτά πάνε σέ νέες αγορές, στήν πραγματική οικονομία, επενδύσεις, κλπ.

Αν, λοιπόν, υπολογίσει κανείς ότι ο μέσος Ελληνας ξοδεύει 500 ευρώ τόν μήνα γιά φαγητό (χονδρικά τό λέω αυτό) τότε, άν εφαρμοσθεί τό παραπάνω πρόγραμμα/ιδέα μου, θά εξοικονομεί τά μισά τουλάχιστον λεφτά, δηλαδή 250 ευρώ τόν μήνα (!!!) ή 3.000 ευρώ τόν χρόνο, ο παραγωγός θά έχει πολύ καλύτερες τιμές καί τό κράτος μεγάλα καί άμεσα (στήν πηγή-δήμοι) οικονομικά ωφέλη (μέ άμεσα απόδοση τού ΦΠΑ στό κράτος από τούς Δήμους).

Ετσι 1,5 δις ευρώ (κάθε χρόνο) θά εξοικονομούνται (χονδρικά) γιά τούς Ελληνες πολίτες, λεφτά πού θά διατίθενται στήν πραγματική οικονομία, χωρίς νά έχει άνάγκη τό κράτος νά τά διαθέτει από τόν κρατικό προυπολογισμό (καί έτσι νά μπορεί γρηγορότερα - κατά 1,5 δις ευρώ κάθε χρόνο- νά μειώνει τό δημόσιο χρέος, λεφτά πού σήμερα τρώνε τά παράσιτα οι μεσάζοντες καί οι περί αυτών).

Τό μόνο πού χρειάζεται είναι η αναγκαία νομοθετική ρύθμιση (γιά τό υποχρωτικό τής υλοποίησης τού προγράμματος από όλους τούς δήμους καί κοινότητες τής χώρας), η εξεύρεση τών καταλλήλων σημείων/θέσεων στούς δήμους (γιά τήν στέγαση τών δημοτικών supermarkets/ εστιατορίων αυτών) μέ πρωτοβουλία καί ευθύνη τών δήμων αυτών, η προμήθεια τών αναγκαίων φορτηγών/νταλικών (σέ εθνικό επίπεδο) κάι μάλιστα από εγχώριες κρατικές βιομηχανίες κατασκευής τέτοιων νταλικών/φορτηγών (ή υπό τήν μορφή συμπαραγωγής στήν Ελλάδα) ή σέ συνδυασμό κάι μέ τόν ΟΣΕ (γιά τήν μεταφορά μέ τραίνο τών προιόντων αυτών στό μεγαλύτερο μέρος τών αποστάσεων ή πρός διακομετακομιστικούς κόμβους φόρτωσης καί αποφόρτωσης γιά τήν έτι περαιτέρω μείωση τού κόστους καί τού χρόνου μεταφοράς κλπ μέ στόχο τό ελάχιστο δυνατόν κόστος).

Περιττό νά πώ ότι τά φορτηγά αυτά (τού κάθε δήμου- κοινότητας) θά κινούνται επί 24ώρου βάσεως (μέ 3 βάρδιες ημερησίως) ωστε νά υπάρχει συνεχής καί απρόσκοπτη ροή τών προιόντων αγαθών στά δημοτικά supermarkets/εστιατόρια.

Ευχαριστώ

Λέανδρος Σωτηρίου