Ο εφιάλτης στο σύγχρονο δυτικό κόσμο είναι εδώ. Έχει όνομα και πρόσωπο: Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι απλώς ένας ακραίος ηγέτης. Δεν είναι απλά ένας ακροδεξιός, με όλη τη σημασία της λέξεως, πολιτικός. Οι απόψεις του άλλωστε ήταν γνωστές και παρά ταύτα υπερψηφίστηκε και επέστεψε στο Λευκό Οίκο, παρά τα όσα είχε κάνει στη πρώτη θητεία του – και ιδίως στη λήξη της.

Ο Τραμπ είναι η επιτομή της πολιτικής απάτης σε παγκόσμια κλίμακα: ένας άνθρωπος που πουλά «ειρήνη» με το ένα χέρι και κρατά το πιστόλι με το άλλο. Ένας πρόεδρος που μιλά για σταθερότητα, ενώ πυροδοτεί χάος. Που αυτοπαρουσιάζεται ως αντιπολεμικός, ενώ λειτουργεί με τη λογική του εισβολέα. Που κατηγορούσε τους αντιπάλους του ότι εμπλέκονται και προκαλούν πολέμους και κάνει τα ίδια τα χειρότερα, ανατρέποντας την προεκλογική ρητορική, που τον βοήθησε να κερδίσει εκλογές.

Η υπόθεση της Βενεζουέλας είναι αποκαλυπτική – όχι μόνο για όσα συνέβησαν ή ενδέχεται να συνέβησαν, αλλά κυρίως για όσα θεωρούνται εύλογα ότι θα μπορούσαν να συμβούν υπό την ηγεσία Τραμπ. Αμερικανική επίθεση, στρατιωτική επιχείρηση, ακόμη και σενάρια περί σύλληψης του Νικολάς Μαδούρο (το κομμάτι είναι γραμμένο νωρίς το μεσημέρι του Σαββάτου). Ανεξαρτήτως του βαθμού επιβεβαίωσης, το πολιτικό γεγονός είναι εδώ: ο κόσμος πιστεύει ότι ο Τραμπ είναι ικανός για όλα αυτά. Και δεν έχει άδικο.

Ο Τραμπ δεν κυβερνά με αρχές, αλλά με ένστικτα. Δεν αναγνωρίζει κανόνες, μόνο συσχετισμούς ισχύος. Το διεθνές δίκαιο, οι θεσμοί, οι συνθήκες, οι Οργανισμοί — όλα είναι για εκείνον «λεπτομέρειες» που μπαίνουν εμπόδιο στη βούληση του ισχυρού. Η εξωτερική του πολιτική δεν είναι στρατηγική· είναι επίδειξη ανδρισμού. Ένας διαρκής διαγωνισμός επιβολής, όπου ο πιο θορυβώδης απειλεί, ο πιο κυνικός επιβιώνει και οι λαοί πληρώνουν το τίμημα.

Η Βενεζουέλα δεν αντιμετωπίζεται ως χώρα, αλλά ως παράδειγμα προς παραδειγματισμό. Ως προειδοποίηση. Ως μήνυμα προς κάθε κράτος που τολμά να παρεκκλίνει από τη γραμμή της Ουάσινγκτον. Είτε με στρατιωτικά μέσα είτε με επικοινωνιακή τρομοκρατία, το δόγμα είναι το ίδιο: υποταγή ή τιμωρία.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη απάτη του Τραμπ. Δεν εμφανίζεται ως πολεμοχαρής δικτάτορας. Εμφανίζεται ως «ρεαλιστής», ως «άνθρωπος που λέει τα πράγματα έξω από τα δόντια», ως κάποιος που «τελειώνει τις δουλειές». Στην πραγματικότητα, απλώς επαναφέρει την πιο ωμή, αποικιοκρατική εκδοχή της αμερικανικής ισχύος, ντυμένη με συνθήματα περί ειρήνης και τάξης.

Ο Τραμπ δεν φοβάται τον πόλεμο – τον χρησιμοποιεί. Δεν τον αποφεύγει – τον εργαλειοποιεί. Και όταν δεν μπορεί ή δεν θέλει να τον εξαπολύσει ανοιχτά, τον υποκαθιστά με απειλές, κυρώσεις, διαρροές και ψυχολογικές επιχειρήσεις. Ένας πόλεμος χαμηλής έντασης, διαρκής, ακήρυχτος, αλλά εξίσου καταστροφικός.

Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι αν συνελήφθη ή όχι ο Μαδούρο. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι επί προεδρίας Τραμπ τέτοια σενάρια μοιάζουν φυσιολογικά. Ότι η βίαιη ανατροπή κυβερνήσεων, η στρατιωτική παρέμβαση και η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας παρουσιάζονται ως «λύσεις». Ότι ο κόσμος συνηθίζει στην ιδέα πως η ειρήνη μπορεί να επιβάλλεται με drones και ειδικές δυνάμεις.

Όταν ο ειρηνοποιός μιλά με όρους στρατηγού και ο στρατηγός βαφτίζεται σωτήρας, τότε η υποκρισία γίνεται επίσημη πολιτική. Και τότε ο Ντόναλντ Τραμπ παύει να είναι απλώς ένας αμφιλεγόμενος πρόεδρος. Γίνεται σύμπτωμα μιας παγκόσμιας οπισθοδρόμησης, όπου η ισχύς αντικαθιστά το δίκαιο και η απειλή βαφτίζεται σταθερότητα.

Αυτός είναι ο επικίνδυνος Τραμπ. Όχι επειδή υπόσχεται πόλεμο, αλλά επειδή τον παρουσιάζει ως ειρήνη.

Διαβάστε επίσης:

Ινδία: Στην 4η θέση των μεγαλύτερων οικονομιών παγκοσμίως

Iταλικές Άλπεις: Τουλάχιστον 3 νεκροί από χιονοστιβάδες

Τραμπ: «Συνελήφθη ο Μαδούρο και η σύζυγός του, τους βγάλαμε εκτός χώρας» – Απαιτούμε να μάθουμε αν ζει, λέει η αντιπρόεδρος της Βενεζουέλας