Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να μην φοβάται να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία εναντίον του Ιράν, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει ελάχιστες έως καθόλου επιλογές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν το κίνημα διαμαρτυρίας της χώρας, δεδομένου ότι η ιστορία των αμερικανικών επεμβάσεων στην περιοχή δεν έχει στεφθεί με επιτυχία.

Ενθαρρυμένος από την σύλληψη του πρώτου ηγέτη της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, μετά από μια επιχείρηση που χρειάστηκε μήνες σχεδιασμού, ο Τραμπ μίλησε για στρατιωτική επέμβαση εναντίον του ιρανικού καθεστώτος χωρίς να έχει λάβει χώρα στρατιωτική προεγκατάσταση. Στην πραγματικότητα, έχει υπάρξει μια μείωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων τους τελευταίους μήνες, μειώνοντας περαιτέρω τις στρατιωτικές επιλογές.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν αναπτύξει αεροπλανοφόρα στη Μέση Ανατολή από τον Οκτώβριο, μετά από δύο χρόνια σχεδόν συνεχούς ανάπτυξης μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, έχοντας μετακινήσει το USS Gerald R Ford στην Καραϊβική το καλοκαίρι και το USS Nimitz σε ένα λιμάνι στη δυτική ακτή των ΗΠΑ το φθινόπωρο.

Αυτό σημαίνει ότι τυχόν αεροπορικές ή πυραυλικές επιθέσεις εναντίον στόχων του καθεστώτος, και ίσως και εναντίον του Ιρανού ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, πιθανότατα θα πρέπει να προέρχονται από ή να περιλαμβάνουν αμερικανικές και συμμαχικές αεροπορικές βάσεις στη Μέση Ανατολή. Μια εναλλακτική λύση θα ήταν παρόμοια με την αποστολή βομβαρδισμού μεγάλου βεληνεκούς B-2 τον Ιούνιο εναντίον του υπόγειου ιρανικού πυρηνικού εργοστασίου στο Φορντόου, αν και αυτό το είδος επίθεσης εναντίον μιας αστικής τοποθεσίας θα φαινόταν επικίνδυνη υπερβολή.

Οι ΗΠΑ θα έπρεπε επίσης να ζητήσουν άδεια για να χρησιμοποιήσουν βάσεις σε χώρες όπως το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Ιράκ, τα ΗΑΕ, το Ομάν και η Σαουδική Αραβία (ίσως ακόμη και τη βάση του Ακρωτηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου στην Κύπρο) – και να τις προστατεύσουν από αντίποινα. Ακόμα κι αν τέτοια περιουσιακά στοιχεία δεν χρησιμοποιούνταν από τις ΗΠΑ, οι Ιρανοί ηγέτες έχουν απειλήσει να χτυπήσουν αμερικανικές βάσεις και πλοία εάν η χώρα δεχθεί επίθεση.

Παρόλο που οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν υποβαθμίστηκαν σοβαρά στον 12ήμερο καλοκαιρινό πόλεμο με το Ισραήλ, και τα συστήματα αεράμυνάς του καταρρίπτονται εύκολα, η Τεχεράνη έχει διατηρήσει περιορισμένη ικανότητα πυραύλων. Βασικές τοποθεσίες εκτόξευσης παραμένουν θαμμένες στα βουνά και η Τεχεράνη έχει ξεκινήσει την ανοικοδόμηση. Εκτιμάται ότι το Ιράν διαθέτει 2.000 βαρείς βαλλιστικούς πυραύλους, ικανούς, εάν εκτοξευθούν μαζικά, να αποφύγουν την αεράμυνα των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Ένα πιο σημαντικό ερώτημα είναι: τι θα βομβάρδιζαν οι ΗΠΑ; Θα ήταν δυνατό να εντοπιστούν στρατιωτικές και πολιτικές τοποθεσίες που χρησιμοποιούνται από το ιρανικό καθεστώς, αλλά τόσο οι διαμαρτυρίες όσο και η ολοένα και πιο αιματηρή καταστολή του καθεστώτος λαμβάνουν χώρα σε όλη την επικράτεια. Η στοχοποίηση δεν είναι πάντα ακριβής, οι τοποθεσίες μπορούν να αναγνωριστούν λανθασμένα και τα θύματα αμάχων σε αστικές περιοχές θα αποτελούσαν προφανή κίνδυνο. Και δεν είναι προφανές ότι αυτό θα ήταν αποτελεσματικό επί τόπου.

Επίσης, δεν θα ήταν δύσκολο για το ιρανικό καθεστώς να προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τυχόν αμερικανικές επιθέσεις ως σημείο συσπείρωσης για ό,τι έχει απομείνει από την υποστήριξή του, δεδομένης της μακράς ιστορίας της αμερικανικής παρέμβασης που χρονολογείται από το πραξικόπημα της CIA το 1953. Και, όσο αντιδημοφιλές κι αν είναι στους απλούς ανθρώπους που διαμαρτύρονται, το κυβερνών καθεστώς δεν φαίνεται να είναι εύθραυστο ή αδύναμο, έχοντας ήδη επιβιώσει από τη συνεχή επίθεση του Ισραήλ τον Ιούνιο.

«Υπάρχει σαφώς μια συνεκτική κυβέρνηση και στρατιωτικές και υπηρεσίες ασφαλείας στο Ιράν», δήλωσε η Ροξάνη Φαρμανφαρμαιάν, ανώτερη συνεργάτης στο thinktank Royal United Services Institute. «Η κυβέρνηση δείχνει ότι δεν έχει κόκκινες γραμμές: πρόκειται να ασφαλίσει τα σύνορά της και τους δρόμους της, και ο μεγάλος αριθμός σακουλών με πτώματα αποκαλύπτει την αποφασιστικότητά της να το κάνει».

Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο άμεσης επίθεσης στον Χαμενεΐ. Η προσπάθεια δολοφονίας του Ιρανού ηγέτη θα ήταν ευκολότερη στρατιωτικά από μια επιχείρηση κατάληψης τύπου Μαδούρο, η οποία θα ήταν πολύ πιο περίπλοκη από ό,τι στη Βενεζουέλα, επειδή η Τεχεράνη βρίσκεται εκατοντάδες μίλια από τα σύνορα της χώρας. Ωστόσο, η δολοφονία του ηγέτη μιας άλλης χώρας θα προκαλούσε τεράστια κλιμάκωση, θα μπορούσε να εγείρει μια σειρά από νομικές ανησυχίες και θα προκαλούσε μια διαρκή στρατιωτική αντίδραση.

Ούτε θα οδηγούσε απαραίτητα σε αλλαγή καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου, ο Χαμενεΐ φαίνεται να διέφυγε της ισραηλινής ανίχνευσης: ο υπουργός Άμυνας της χώρας, Ισραέλ Κατζ, δήλωσε αργότερα ότι «αν ήταν στο στόχαστρό μας, θα τον είχαμε εξοντώσει». Ο Ιρανός ηγέτης είχε επίσης παρατάξει τρεις ανώτερους κληρικούς σε μια λίστα για να τον αντικαταστήσουν σε περίπτωση θανάτου, σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει μια γρήγορη μετάβαση.

Άλλοι ειδικοί, υποστηρίζουν ότι το πιο πιθανό αποτέλεσμα θα ήταν η κατάληψη της εξουσίας υπό την ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν. Αλλά σε κάθε περίπτωση, το ιρανικό καθεστώς παρέμεινε άθικτο αφού το Ισραήλ σκότωσε έως και 30 στρατιωτικούς και ηγέτες ασφαλείας τον Ιούνιο. Λίγες αμερικανικές επιθέσεις είναι απίθανο να το αλλάξουν αυτό, ενώ οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, το Κογκρέσο και ο ίδιος ο Τραμπ σχεδόν σίγουρα δεν θα ήθελαν μια μακρά εκστρατεία. Ήδη, ο ίδιος ο πρόεδρος έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο «επίθεσης στρατιωτών επί τόπου».

Σε ένα τόσο αβέβαιο πλαίσιο, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι έχουν εξεταστεί εναλλακτικές λύσεις. Η πιο αξιοσημείωτη είναι μια στοχευμένη κυβερνοεπίθεση, εγείροντας το ερώτημα για το τι θα επιδιωκόταν. Μετά την απαγωγή του Μαδούρο, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ είχαν διακόψει την ηλεκτροδότηση στο Καράκας για να διευκολύνουν τη σύλληψή του, αλλά αυτό θα ήταν χρήσιμο στο Ιράν μόνο σε συνδυασμό με μια στρατιωτική επιχείρηση.

Ο Κιάραν Μάρτιν, πρώην επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου Κυβερνοασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου, υποστηρίζει ότι «είναι δύσκολο να δούμε τι θα μπορούσε να λειτουργήσει» και ότι «η διακοπή της λειτουργίας ή ακόμη και των κυβερνητικών υπηρεσιών» όπως το ηλεκτρικό ρεύμα πιθανότατα θα επηρέαζε περισσότερο τους πολίτες. Μια θεωρητική πιθανότητα θα ήταν οι ΗΠΑ να προσπαθήσουν να επαναφέρουν το διαδίκτυο, το οποίο έχει σε μεγάλο βαθμό διακοπεί από την περασμένη Πέμπτη, αν και ο Μάρτιν πρόσθεσε ότι θα ήταν «δύσκολο να παρέμβουν μέσω του κυβερνοχώρου» για να το κάνουν αυτό.

Μια απλούστερη πιθανότητα θα ήταν να προσπαθήσουν να «πλημμυρίσουν τον τόπο με το Starlink» – την δορυφορική υπηρεσία διαδικτύου του Έλον Μασκ – ξεπερνώντας το ιρανικό μπλοκάρισμα, παρέχοντας την υπηρεσία δωρεάν. Αλλά, είπε ο Μάρτιν, αυτό «δεν ήταν πραγματικά μια κυβερνοεπιχείρηση» και η κοινοποίηση περισσότερων πληροφοριών σχετικά με την καταστολή μπορεί να μην σταματήσει τις δολοφονίες στους δρόμους. Αυτό που μπορεί να επιτευχθεί με την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ μπορεί να μην ταιριάζει με την υπόσχεση του Τραμπ ότι «η βοήθεια είναι καθ’ οδόν».

Διαβάστε επίσης:

Η πρώην αυτοκράτειρα του Ιράν Φαράχ Παχλαβί καλεί τις δυνάμεις ασφαλείας να ενωθούν με τους διαδηλωτές

Αγωγές κατά της κυβέρνησης Τραμπ για την ICE από Μινεσότα και Ιλινόις

Αρνούνται οι Κλίντον να καταθέσουν για τον Επστάιν – Αντιμέτωπος με κατηγορίες για περιφρόνηση του Κογκρέσου ο πρώην πρόεδρος