Η Χαριλάου Τρικούπη επέλεξε συνειδητά να βάλει τον πήχη εκεί όπου παραδοσιακά κρίνονται οι μεγάλες πολιτικές μάχες: στην κορυφή.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει διατυπώσει επανειλημμένα τον στόχο της πρωτιάς «έστω και με μία ψήφο», συνδέοντάς τον με την ανάγκη «πολιτικής αλλαγής» και με το επιχείρημα ότι μόνο έτσι μπορεί να ηττηθεί η Νέα Δημοκρατία.

Όμως, όσο το σύνθημα της νίκης κρατά το κόμμα συσπειρωμένο στο εσωτερικό, τόσο οι μετρήσεις της κοινής γνώμης επιμένουν να προσγειώνουν το αφήγημα σε μια πιο πεζή –και πιο σκληρή– πραγματικότητα: το ΠΑΣΟΚ, αντί να εμφανίζεται ως καθαρός διεκδικητής της πρώτης θέσης, βρίσκεται να παλεύει για μια ασταθή δεύτερη, με «ουρά» από ανταγωνιστές και με τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης να λειτουργεί ως μόνιμος επιταχυντής ανατροπών.

Δύο δημοσκοπήσεις, δύο εικόνες – και μια κοινή τάση: «δεύτερη θέση με αστερίσκους»

Η έρευνα της Interview (9–12 Ιανουαρίου 2026) δείχνει το ΠΑΣΟΚ να κρατά ακόμη μια «κλασική» θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης: στην πρόθεση ψήφου καταγράφεται στο 12,1%, ενώ στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος ανεβαίνει στο 14,9%, πίσω από τη ΝΔ που φτάνει στο 32,4%. Με άλλα λόγια, σε αυτό το κάδρο το ΠΑΣΟΚ φαίνεται δεύτερο – με μεν αξιοσημείωτη απόσταση από την κορυφή, αλλά με μια σχετική ασφάλεια έναντι των υπόλοιπων.

Λίγες ώρες αργότερα, η Real Polls (11–12 Ιανουαρίου 2026) «γυρίζει» το πλάνο. Στην πρόβλεψη αποτελέσματος η ΝΔ μετριέται στο 28,7%, αλλά στη δεύτερη θέση εμφανίζεται η Πλεύση Ελευθερίας με 13,6%, ενώ το ΠΑΣΟΚ πέφτει τρίτο με 10,3% (και 7,8% στην πρόθεση ψήφου).

Η διαφορά εδώ δεν είναι απλώς αριθμητική: είναι πολιτική, γιατί υποδεικνύει ότι η δεύτερη θέση δεν είναι δεδομένη, αλλά μετακινείται ανάλογα με τη συγκυρία, την ατζέντα και τις «δεξαμενές» διαρροών στον χώρο της αντιπολίτευσης.

Η κοινή συνισταμένη των δύο μετρήσεων είναι ότι η «πρωτιά με μία ψήφο» απέχει πολύ. Η ΝΔ προηγείται καθαρά και στις δύο, ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν εμφανίζει ακόμη εκείνη τη δυναμική που θα το έφερνε σε τροχιά ευθείας σύγκρουσης για την πρώτη θέση.

Ο παράγοντας «νέα κόμματα»: Καρυστιανού και Τσίπρας ως καταλύτες πίεσης

Εκεί που το τοπίο γίνεται πραγματικά δυσμενές για το ΠΑΣΟΚ είναι στο σενάριο της περαιτέρω αναδιάταξης της αντιπολίτευσης. Η ίδια δημοσκόπηση της Interview καταγράφει ότι, στο ενδεχόμενο καθόδου ενός κόμματος υπό τη Μαρία Καρυστιανού, το 14,5% δηλώνει «πολύ πιθανό» να το στηρίξει (και 9,6% «αρκετά πιθανό»). Για ένα κόμμα υπό τον Αλέξη Τσίπρα, το «πολύ πιθανό» είναι 10,1% (και 3,9% «αρκετά πιθανό»).

Και όταν το σενάριο γίνεται πιο «χειροπιαστό» (κάθοδος και των δύο), τότε οι αριθμοί αποκτούν ειδικό βάρος: ΝΔ 23,9%, «Καρυστιανού» 14,5%, ΠΑΣΟΚ 10,5% και «Τσίπρας» 10%. Δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν πλησιάζει την κορυφή, αλλά βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από έναν νέο παίκτη που «πατά» πάνω σε προσωπικό brand και σε αντισυστημική διάθεση.

Ακόμα πιο απογοητευτικό για τη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά μάλλον και ενδεικτικό μίας βαλτώδους κατάστασης για το Κίνημα είναι το εύρημα της Real Polls, στο ερώτημα «ποιος περιμένετε να βελτιώσει την κατάσταση στη χώρα»: Το ΠΑΣΟΚ συγκεντρώνει μόλις ένα 5,8% (που πιθανόν είναι ό,τι απέμεινε από την σκληρή, παραδοσιακή βάση του, ενώ ένα ποσοστό 43,7% απαντάει «νέο κόμμα», επειδή προφανώς δεν προσδοκά τίποτα από τα σημερινά. Το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρνει δηλαδή να ξεχωρίσει ως ο «κύριος» αντίπαλος της ΝΔ – έχει εμφανή αδυναμία να διαμορφώσει ένα ανταγωνιστικό «δίπολο» με το κυβερνών κόμμα. 

Αυτή ακριβώς είναι η παγίδα της περιόδου: η μάχη για τη δεύτερη θέση δεν είναι πλέον μια παραδοσιακή μονομαχία ανάμεσα σε δύο μεγάλους πόλους εξουσίας. Είναι ένας αγώνας πολλών ταχυτήτων, όπου το ΠΑΣΟΚ καλείται να αποδείξει ότι αποτελεί τον σταθερό κορμό της αντιπολίτευσης, την ώρα που γύρω του κινούνται κόμματα διαμαρτυρίας, «προσωπικά» πολιτικά εγχειρήματα και σχηματισμοί που κερδίζουν έδαφος μέσα από θεματικές συγκρούσεις (ακρίβεια, θεσμοί, ασφάλεια, τραγωδίες και διαχείρισή τους, κ.ο.κ.).

Η «εικόνα ηγεσίας» ως αδύναμος κρίκος

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι συσχετισμοί κομμάτων. Είναι και το ερώτημα «ποιος μπορεί να κυβερνήσει». Στην ίδια έρευνα της Interview, στο σκέλος της εμπιστοσύνης προς πολιτικούς αρχηγούς για τη διακυβέρνηση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταγράφεται στο 31,4%, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι δεύτερος με 10,1% – με την απάντηση «κανέναν» να παραμένει πρώτη επιλογή (33,4%). Για το ΠΑΣΟΚ, αυτό μεταφράζεται σε μια διπλή δυσκολία: αφενός δεν κερδίζει ακόμη το κρίσιμο «πρωθυπουργικό» μέγεθος, αφετέρου δεν απορροφά μαζικά τη διάχυτη δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα.

Από τον «μεγάλο στόχο» στη σκληρή αριθμητική

Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιμένει ότι «ο μόνος τρόπος να φύγει η ΝΔ είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ» και συνεχίζει να χτίζει τον στόχο της πρωτιάς ως κεντρικό μοχλό συσπείρωσης. Όμως οι αριθμοί –και κυρίως η ρευστότητα της δεύτερης θέσης– υποδεικνύουν ότι το κόμμα βρίσκεται μπροστά σε μια άσκηση ισορροπίας:

• Αν ανεβάσει υπερβολικά τους τόνους της «νίκης», κινδυνεύει να εμφανιστεί αποκομμένο από τη δημοσκοπική πραγματικότητα.
• Αν, από την άλλη, χαμηλώσει τις προσδοκίες, ρισκάρει να χάσει τον λόγο ύπαρξης του ως «κόμμα εξουσίας» και να εγκλωβιστεί στη λογική της διαχείρισης της δεύτερης ή τρίτης θέσης.

Και μέσα σε όλα αυτά, η αντιπολίτευση δεν είναι ένα ενιαίο πεδίο όπου αρκεί να «κλέψεις» λίγες μονάδες από τον διπλανό σου: είναι ένα σπασμένο μωσαϊκό, όπου η εμφάνιση (ή ακόμη και η συζήτηση) νέων κομμάτων μπορεί να μετακινήσει ισορροπίες μέσα σε εβδομάδες, όπως δείχνει το υποθετικό σενάριο Interview με Καρυστιανού και Τσίπρα.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι σαφές: το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να μιλά τη γλώσσα της εκλογικής νίκης, αλλά το πολιτικό περιβάλλον –όπως αποτυπώνεται στις μετρήσεις– το τραβά προς τα «ρηχά» μιας μάχης επιβίωσης για ρόλο και κατάταξη.

Και σε μια εποχή που η δεύτερη θέση δεν είναι σκαλοπάτι εξουσίας αλλά πεδίο καθημερινής φθοράς, το πραγματικό στοίχημα δεν είναι αν το κόμμα θα κερδίσει «με μία ψήφο», αλλά αν θα καταφέρει να πείσει ότι αξίζει να είναι ο βασικός πόλος απέναντι στη ΝΔ – πριν του πάρουν τη θέση άλλοι, παλιοί ή νέοι.

Διαβάστε επίσης:

Η «Στρατηγική της Εθνικής Συνεννόησης»: Τι κρύβει ο κύκλος επαφών Τασούλα με τους πρώην Πρωθυπουργούς

Αγροτικό: Πώς εξελίχθηκε η σύγκρουση με την Κυβέρνηση και τι μπορεί να βγάλει η συνάντηση με τον πρωθυπουργό

Παύλος Μαρινάκης: Αντικειμενικά κριτήρια στη χρηματοδότηση των ΜΜΕ και πρωτοβουλίες κατά της παραπληροφόρησης