Μεγάλος ο χαμός για το φάουλ της Μαρίας Καρυστιανού στο θέμα των αμβλώσεων. Ουκ ολίγοι δήλωσαν έκπληκτοι με τις ακροδεξιές γελοιότητες της μέχρι πρότινος αδιαμφισβήτητης – από τους ίδιους – ηγέτιδας του αγώνα κατά της κυβέρνησης για το θέμα των Τεμπών.

Η αλήθεια είναι ότι κακώς ξαφνιάστηκαν (όσοι ξαφνιάστηκαν) απ’ όσα είπαν η Καρυστιανού κι ο δικηγόρος της για τις αμβλώσεις, τη μοιχεία και τη βασιλεία.

Οι αστρολόγοι, οι γερόντισσες και διάφορες παράξενες δηλώσεις της «Μαρίας των Τεμπών» σε… ψεκ εκδηλώσεις, τα δημόσια ξεκατινιάσματα – πότε με συγγενείς θυμάτων και πότε με τον επικοινωνιολόγο Καραχάλιο – είχαν δώσει ένα δείγμα προσανατολισμού και πολιτικής ποιότητας.

«Όταν η κυβέρνηση ζητά να ελέγξει τα δεδομένα μας, τις επιλογές μας και την υγεία μας, στην ουσία ζητά να εισέλθει ανεπίτρεπτα στον ιδιωτικό μας βίο και να ελέγξει την ίδια μας τη βούληση. Γι’ αυτό θα βρίσκομαι απέναντι σε κάθε μορφή αθέμιτης υποχρεωτικότητας. Δεν είμαστε αριθμοί, είμαστε ελεύθεροι πολίτες» είχε πει σε εκδήλωση εναντίον του… προσωπικού αριθμού.

Ακόμη όμως και ο τρόπος με τον οποίο διεκδικούσε τη δικαίωση των θυμάτων των Τεμπών – στηρίζοντας τη συνωμοσιολογική θεωρία περί ξυλολίου και λαθρεμπορίου, στηρίζοντας τους δικούς της ανθρώπους που χαρακτήριζαν λαθρέμπορους τους νεκρούς μηχανοδηγούς και απέκλειαν τους συγγενείς τους από τις εκδηλώσεις μνήμης κ.λπ. – ήταν σε μεγάλο βαθμό προβληματικός, τουλάχιστον στον βαθμό που υπερέβαινε τις αυτονόητες βαριές ευθύνες της κυβέρνησης για το δυστύχημα και επεκτεινόταν σε αναπόδεικτες θεωρίες που τελικά κατέρρευσαν.

Όλα όμως τα προβληματικά στοιχεία της δραστηριότητάς της έμπαιναν συστηματικά στην άκρη από τους διάφορους πολιτικούς και μιντιακούς υποστηρικτές της.

Άλλοι επειδή φοβούνταν μήπως τους «μουντάρει» το πόπολο, άλλοι επειδή διεκδικούσαν μερίδιο από την κοινωνική της αποδοχή, όλοι μαζί παραμέριζαν όσα παράλογα ακούγονταν από τη «Μαρία των Τεμπών».

Δέχονταν, συνεπώς, τα περί φυλακίσεων πολιτικών και δήμευσης περιουσιών, αλλά και την αντίληψη ότι ο αγώνας της για τη «δικαίωση του παιδιού της» ήταν ο δρόμος για την κάθαρση και την αλλαγή της… χώρας.

Δεξιοί κι αριστεροί, ο καθένας με το δικό του κίνητρο, έβλεπαν στο πρόσωπό της την πιο συμπαγή και στέρεη έκφραση της αντίθεσης στην κυβέρνηση και τον ίδιο τον Μητσοτάκη.

Η βλακώδης αυταπάτη ότι μια Καρυστιανού θα μπορούσε να τον… γκρεμίσει ήταν αρκετή για να της συγχωρούνται τα πάντα.

Τώρα πολλοί απ’ αυτούς τρέχουν να κρυφτούν, ενώ άλλοι, ατρόμητοι προ του γελοίου, θα παραμείνουν σταθεροί στην πίστη τους ότι η «Μαρία των Τεμπών» βάλλεται αδίκως και σχεδιασμένα από το πολιτικό, οικονομικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο. Ας πρόσεχαν…

Διαβάστε επίσης:

Ο μέγας χειμερινός οδηγός επιβίωσης χωρίς καλοριφέρ (αλλά με υπερπλεόνασμα), για το 2026 (έκδοση 2η)

Αχ Μαρία…

Γροιλανδία: Η Δύση δοκιμάζει τα όριά της