Η δημοσκόπηση της Metron Analysis για το Mega είναι η τρίτη που δημοσιοποιείται τις τελευταίες μέρες και δείχνει μια παρόμοια εικόνα για το πώς διαμορφώνεται το πολιτικό σκηνικό στον πρώτο μήνα του καινούργιου χρόνου.

Το πολιτικό προϊόν της δημοσκόπησης δεν είναι μια απλή επιβεβαίωση πρωτιάς. Είναι, πρωτίστως, μια περιγραφή κρίσης εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, προς την αξιωματική αντιπολίτευση και, ευρύτερα, προς την ικανότητα του πολιτικού συστήματος να παράγει πειστικές λύσεις.

Η αντιπολίτευση για ακόμα μια φορά δεν καταφέρνει να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια που προκαλεί η κυβερνητική πολιτική σε αξιόπιστη εναλλακτική.

Στους «σκληρούς» δείκτες, η ΝΔ κινείται ανοδικά: στην πρόθεση ψήφου ανεβαίνει στο 22,3%, την ώρα που το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί στο 9,8% και ο ΣΥΡΙΖΑ στο 3%. Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ κερδίσει μιάμιση μονάδα και από το 27% του Δεκεμβρίου είναι τώρα στο 28,5%. Το προβάδισμα από 12,9 μονάδες φθάνει στις 16 μέσα σε έναν μήνα.

Παράλληλα, στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανεβαίνει στο 27%, με τους αμέσως επόμενους – Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλο – να βρίσκονται στο 8% και τον Νίκο Ανδρουλάκη στο 6%. Η «ιστορία» που λένε αυτοί οι αριθμοί είναι ότι η κυβερνητική κορυφή διατηρεί καθαρό προβάδισμα ανάθεσης, ενώ η αντιπολίτευση παραμένει πολυδιασπασμένη χωρίς να μπορεί να στηρίξει ένα αφήγημα εναλλακτικής λύσης.

Η ανάγνωση όμως δεν εξαντλείται στους δείκτες πρόθεσης ψήφου. Οι αξιολογήσεις κυβερνητικών χειρισμών είναι συντριπτικά αρνητικές: στην οικονομία οι αρνητικές γνώμες προσεγγίζουν το 78%, στη δημοκρατία και τους θεσμούς το 77% και στην καθημερινότητα το 69%. Πρόκειται για δείκτες που, σε άλλες συνθήκες, θα λειτουργούσαν ως προοίμιο πολιτικής ανατροπής. Δεν λειτουργούν έτσι σήμερα, επειδή η δυσαρέσκεια δεν βρίσκει συγκροτημένο δίαυλο έκφρασης. Είναι μια δυσαρέσκεια «ακριβή» αλλά χωρίς σαφή προορισμό: διαχέεται, κατακερματίζεται, μετατρέπεται σε επιφυλακτικότητα ή αναζητά νέα σχήματα

Με άλλα λόγια, η βελτίωση της ΝΔ δεν προέρχεται από γενικευμένη ικανοποίηση. Προέρχεται, κυρίως, από σύγκριση. Κι εδώ βρίσκεται το πολιτικό «κέρδος» της κυβέρνησης: όταν το δίλημμα γίνεται «σταθερότητα ή θολή εναλλακτική σε μια περίοδο διεθνούς αβεβαιότητας, η σταθερότητα ξανακερδίζει πόντους ακόμη κι αν η καθημερινότητα εξακολουθεί να πιέζει.

Το ΠΑΣΟΚ πληρώνει ακριβώς αυτό το κενό αξιοπιστίας. Η κάμψη του δεν είναι απλώς αριθμητική· είναι και ποιοτική, με υψηλά ποσοστά αρνητικής γνώμης για το κόμμα και την ηγεσία του.   Εάν η αξιωματική αντιπολίτευση δεν πείθει ότι μπορεί να κυβερνήσει, τότε η φθορά της κυβέρνησης δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε «εναλλαγή». Μεταφράζεται σε αναζήτηση, σε αποχή, σε «γκρίζες ζώνες» και σε μικρότερα κόμματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη μέτρηση ενισχύεται αισθητά και η κατηγορία άλλο κόμμα ένδειξη κατακερματισμού και διάχυτης αναμονής για κάτι νέο. Κάμψη παρουσιάζουν και όλα τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης με τον ΣΥΡΙΖΑ  να βρίσκεται στο 3,9% από 5,5% την Πλεύση Ελευθερίας στο 11,7% από 12,5% και την Ελληνική Λύση στο 10,7 από 11,6%.

Εδώ εντάσσεται και το φαινόμενο Καρυστιανού. Η δημοφιλία της φθάνει στο 50% θετικές γνώμες, υψηλότερα από κάθε πολιτικό αρχηγό. Ωστόσο, όταν η ερώτηση γίνεται «ποιος για πρωθυπουργός», η μετατροπή της δημοφιλίας σε ανάθεση εξουσίας είναι περιορισμένη. Στην δημοσκόπηση της  metron analysis είναι μόλις στο 2%  Αυτό δεν είναι αντίφαση· είναι μάλλον υπενθύμιση ότι άλλο η κοινωνική νομιμοποίηση και άλλο η κυβερνησιμότητα. Η δημοφιλία μπορεί να εκκινεί πολιτικές διεργασίες, αλλά χωρίς δομή, πρόγραμμα και στελέχωση δεν καταλήγει εύκολα σε ρεύμα εξουσίας.

Χαμηλή όμως είναι και η καταλληλότητα τουhttps://www.topontiki.gr/tag/alexis-tsipras/για πρωθυπουργός μόλις στο 6%  κάτω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και σε ισοψηφία με τον Κυριάκο Βελόπουλο και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Χαμηλά είναι και τα ποσοστά για το υπό ίδρυση, του πρώην πρωθυπουργού αφού το 10% δηλώνει πολύ πιθανό να το ψηφίσει και το 9% αρκετά πιθανό

Την ίδια στιγμή, το 61% δηλώνει ότι επιθυμεί πολιτική αλλαγή και το 51% βλέπει θετικά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Για την κυβέρνηση αυτό είναι καμπανάκι, όχι λόγος εφησυχασμού. Η διεύρυνση του προβαδίσματος δείχνει ότι η ΝΔ «παίρνει χρόνο», όχι ότι λύνει αυτομάτως τα προβλήματα που γεννούν τη δυσαρέσκεια. Αν ο πολιτικός αντίπαλος είναι αδύναμος, ο κίνδυνος δεν εξαφανίζεται· απλώς μεταφέρεται αλλού: σε κοινωνική κόπωση, σε θεσμική καχυποψία και σε ασταθή εκλογική συμπεριφορά.

Η αντιπολίτευση, αντίστοιχα, δεν αντιμετωπίζει απλώς το πρόβλημα της «δεύτερης θέσης». Αντιμετωπίζει το πρόβλημα της πειθούς: αν δεν μπορεί να πείσει ότι αποτελεί λύση, η δυσαρέσκεια θα συνεχίσει να εκφράζεται με διάσπαση, αποχή ή ανορθόδοξες επιλογές.

H  δημοσκόπηση παράγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για την κυβέρνηση να επανακτήσει πρωτοβουλία  με προϋπόθεση ότι θα το αξιοποιήσει για χειροπιαστά αποτελέσματα στην οικονομία και στην καθημερινότητα, και όχι για πανηγυρισμούς. Από την άλλη όσο η  αντιπολίτευση παραμένει κατακερματισμένη και προσανατολισμένη στο παρελθόν, ένα κομμάτι του κοινωνικού σώματος μεταφέρεται στην «αντι-συστημική» ψήφο και εκφράζεται μέσω προσώπων εκτός πολιτικής σκηνής χωρίς οργανωτική δομή,  πρόσωπα και ορατό πολιτικό σχέδιο.

Διαβάστε επίσης:

Μητσοτάκης στο Euronews μετά τη Σύνοδο Κορυφής: Πολύπλοκες οι διατλαντικές σχέσεις

ΟΠΕΚΕΠΕ: Άσχετους με το σκάνδαλο μάρτυρες καλεί η ΝΔ, παρωδία στο κλείσιμο της εξεταστικής – Συγκάλυψη λέει η αντιπολίτευση

ΠΑΣΟΚ: Πράσινο φως σε στελέχη για συμμετοχή σε εκδηλώσεις ενότητας της κεντροαριστεράς