Η τραγική απώλεια της καθηγήτριας τις τελευταίες ημέρες έχει πυροδοτήσει έναν καταιγισμό σχολίων στο διαδίκτυο.

Δημοσιεύματα αναφέρουν ότι είχαν προηγηθεί περιστατικά bullying από μαθητές, ενώ η ίδια είχε κληθεί να περάσει από επιτροπή προκειμένου να αξιολογηθούν οι διδακτικές της ικανότητες.

Πριν ακόμη αποσαφηνιστούν τα πραγματικά γεγονότα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετατράπηκαν σε ένα απέραντο «λαϊκό δικαστήριο».

Η ανάγκη πολλών να αποδώσουν ευθύνες είναι σχεδόν αντανακλαστική. Σχόλια γεμάτα ένταση, θυμό και πολλές φορές μνησικακία στρέφονται άλλοτε κατά των μαθητών, άλλοτε κατά των γονέων και άλλοτε κατά των εκπαιδευτικών.

Σε αυτό το περιβάλλον εύκολων συμπερασμάτων, όμως, σπάνια τίθενται ορισμένα ουσιαστικά ερωτήματα.

• Είμαστε πράγματι τόσο βέβαιοι για τη συμπεριφορά των παιδιών μας μέσα και έξω από το σχολείο;
• Είμαστε σίγουροι ότι ως γονείς συμβάλλουμε πάντα θετικά στη διαπαιδαγώγησή τους;

Διότι συχνά, πίσω από τις μεγάλες διακηρύξεις περί «σωστής αγωγής», κρύβονται απλές αλλά ανησυχητικές συμβουλές που περνούν από γενιά σε γενιά: «αν σε χτυπήσουν, χτύπα κι εσύ». Μια φράση που, αντί να αποτρέπει τη βία, την αναπαράγει και τη νομιμοποιεί.

Το σχολείο, ωστόσο, δεν είναι ένας ξένος μηχανισμός απέναντι στην οικογένεια. Είναι ένας χώρος όπου καθημερινά συναντώνται παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικοί. Ένας χώρος όπου οι μαθητές περνούν κατά μέσο όρο έξι ώρες την ημέρα. Παρ’ όλα αυτά, σε πολλές δημόσιες συζητήσεις η σχολική κοινότητα αντιμετωπίζεται είτε ως ο μοναδικός υπεύθυνος είτε, αντίθετα, ως ένας παράγοντας που μπορεί εύκολα να αγνοηθεί.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι εκπαιδευτικοί, στη μεγάλη τους πλειονότητα, είναι και οι ίδιοι γονείς. Αντιμετωπίζουν καθημερινά τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες κοινωνικές πιέσεις και τις ίδιες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και οι οικογένειες των μαθητών.

Αυτό που ίσως λείπει περισσότερο από ποτέ είναι ο διάλογος. Η ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα σε γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς. Η κατανόηση ότι η διαπαιδαγώγηση των παιδιών δεν είναι ευθύνη ενός μόνο θεσμού, αλλά αποτέλεσμα συνεργασίας.

Η σχολική κοινότητα, όταν λειτουργεί με εμπιστοσύνη και συνεργασία, μπορεί να γίνει χώρος δημιουργίας. Μπορεί να χτίσει όνειρα και να γεννήσει μικρά καθημερινά θαύματα. Όταν όμως κυριαρχούν η καχυποψία, οι πρόχειρες ερμηνείες και η διάθεση καταδίκης, το σχολείο μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης.

Η απώλεια της καθηγήτριας προκαλεί βαθιά θλίψη. Και ταυτόχρονα γεννά ένα δύσκολο ερώτημα: πόσο συχνά οι άνθρωποι μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα μένουν μόνοι απέναντι σε πιέσεις, συγκρούσεις ή δυσλειτουργίες;

Πόσο συχνά ένα άκαμπτο διοικητικό πλαίσιο αδυνατεί να ακούσει έγκαιρα τις φωνές των ανθρώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και αντίστροφα βεβαίως πόσο συχνά συμβαίνει να υπάρχει στο χώρο του εκπαιδευτικού συστήματος ένας ακατάλληλος εκπαιδευτικός;

Ίσως, αντί να αναζητούμε βιαστικά ενόχους, να χρειάζεται να κοιτάξουμε βαθύτερα. Να δούμε τις σχέσεις μέσα στη σχολική κοινότητα, τον ρόλο της οικογένειας, αλλά και τις ευθύνες της πολιτείας.

Γιατί στο τέλος της ημέρας το ερώτημα δεν είναι ποιος θα καταδικαστεί στο επόμενο διαδικτυακό «δικαστήριο».

Το πραγματικό ερώτημα είναι τι σχολείο – και τελικά τι κοινωνία – θέλουμε να δημιουργήσουμε για τα παιδιά μας.

* Η Μαρίνα Τουτουντζή είναι Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Εξαιρετικά Διακριθέντων Αθλητών (Σ.Ε.Ε.Δ.Α.)

Διαβάστε επίσης:

Το σκοτεινό μέλλον της ιρανικής θεοκρατίας

Η χαμένη αλήθεια στην περίπτωση του Ιράν και ο βομβαρδισμός με ψέματα

«Τώρα λαϊκός ξεσηκωμός! ΕΞΩ η Ελλάδα από τον πόλεμο!»

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.