Η συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Bloomberg πέρα από τις γεωπολιτικές αναφορές και την ανάγκη η Ευρώπη να κινηθεί συλλογικά στην λήψη οικονομικών μέτρων περιελάμβανε και το βασικό αφήγημα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης με καθαρά διλήμματα από την πλευρά του.

Σταθερότητα έναντι αβεβαιότητας, σχέδιο έναντι σύγχυσης, εμπειρία έναντι πειραματισμού.

Στο πρώτο διάλειμμα εκλογές ή εξάντληση της τετραετίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε για ακόμη μια φορά ότι δεν επιλέγει τον εκλογικό αιφνιδιασμό αλλά την εξάντληση της τετραετίας και αυτή η επισήμανση δεν έχει αποδεκτές μόνο την αντιπολίτευση αλλά και το εσωτερικό του κόμματος καθώς υπάρχουν ακόμα στελέχη που πιστεύουν ότι η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα βοηθήσει τη Νέα Δημοκρατία να εκμεταλλευτεί την θετική για αυτήν συγκυρία αλλά και να μην φθαρεί περαιτέρω από επαναφορά πολύ αρνητικών θεμάτων όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι υποκλοπές.

Ο πρωθυπουργός όμως επιμένει στην δική του άποψη και η επιλογή αυτή είναι στρατηγική. Σε μια περίοδο διεθνών κρίσεων, ο Μητσοτάκης επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την εικόνα του «σταθερού τιμονιέρη» στέλνοντας το μήνυμα ότι η χώρα δεν αντέχει πολιτική αστάθεια όταν η γεωπολιτική αστάθεια είναι ήδη δεδομένη.

Ωστόσο, όσο παρατείνεται ο χρόνος των εκλογών τόσο αυξάνεται η φθορά της κυβέρνησης μετά από παραμονή επτά ετών στην εξουσία. Η ενεργειακή κρίση, ο πληθωρισμός και η πίεση στο κόστος ζωής είναι παράγοντες που μπορούν να διαβρώσουν περαιτέρω την κυβερνητική εικόνα. Ο πρωθυπουργός το γνωρίζει και γι’ αυτό επενδύει έντονα στο αφήγημα της οικονομικής ανθεκτικότητας: υψηλότεροι ρυθμοί ανάπτυξης από την ευρωζώνη, αύξηση πραγματικών μισθών, φορολογικές ελαφρύνσεις στοχευμένες παροχές, εξαντλητικοί έλεγχοι για την αισχροκέρδεια

Το δεύτερο δίλημμα είναι καθαρά πολιτικό: αυτοδυναμία ή σενάρια συνεργασιών. Ο Μητσοτάκης δεν το θέτει ευθέως, αλλά το υπονοεί ξεκάθαρα όταν περιγράφει τις «δυσλειτουργίες» των κυβερνήσεων συνασπισμού στην Ευρώπη. Η αναφορά του δεν είναι τυχαία. Αποτελεί έμμεση προειδοποίηση προς τους ψηφοφόρους ότι οποιαδήποτε αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να οδηγήσει σε περίπλοκες πολιτικές ισορροπίες. Με άλλα λόγια, μεταφράζεται σε ένα γνώριμο δίλημμα: ισχυρή εντολή ή ακυβερνησία.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η σύγκριση της Νέας Δημοκρατίας με την αντιπολίτευση. Η εικόνα που δίνει για την αντιπολίτευση ο πρωθυπουργός είναι σκληρή έως και περιφρονητική. Τη χαρακτηρίζει απολύτως συγχυσμένη, εγκλωβισμένη μόνο στην επιθυμία να πέσει η κυβέρνηση, χωρίς εναλλακτική πρόταση. Αυτή είναι η βασική γραμμή με την οποία η ΝΔ θα κινηθεί ως τις εκλογές. Οχι απλώς ότι οι αντίπαλοί της κάνουν αντιπολίτευση, αλλά ότι δεν συνιστούν εναλλακτική διακυβέρνησης. Πρόκειται για μια κρίσιμη διάκριση διότι στις επόμενες κάλπες ο Μητσοτάκης δεν θέλει απλώς να κερδίσει αριθμητικά, θέλει να επιβάλει τη σύγκριση σε επίπεδο κυβερνησιμότητας.

Το τρίτο κρίσιμο δίλημμα αφορά το ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης: φιλελεύθερη οικονομική πολιτική ή παρεμβατισμός λόγω κρίσεων. Ο πρωθυπουργός εμφανίζεται να ισορροπεί μεταξύ των δύο. Από τη μία δηλώνει ιδεολογικά επιφυλακτικός απέναντι σε παρεμβάσεις στην αγορά, από την άλλη παραδέχεται ότι σε περιόδους κρίσης αυτές είναι αναγκαίες. Η αναφορά σε πλαφόν κερδών και στοχευμένες ενισχύσεις αλλά και για πρώτη φορά αναφορά του στην μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα με ευρωπαΐκή ομπρέλα είναι ένα πολιτικό μήνυμα προς τη μεσαία τάξη ότι η κυβέρνηση δεν θα μείνει αδρανής.

Το δίλημμα «εμπειρία ή ανανέωση»

Τέλος, υπάρχει και ένα πιο υπόγειο αλλά κρίσιμο δίλημμα: εμπειρία ή ανανέωση. Ο Μητσοτάκης επενδύει εμφανώς στο πρώτο. Υπογραμμίζει ότι έχει διαχειριστεί κρίσεις από την πανδημία έως την ενεργειακή αναταραχή και παρουσιάζει αυτή την εμπειρία ως πολιτικό κεφάλαιο. Σε ένα περιβάλλον διεθνούς αβεβαιότητας, η εμπειρία μετατρέπεται σε επιχείρημα υπέρ της συνέχειας.

Ο Μητσοτάκης επιχειρεί να δομήσει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα την ύπαρξη σχεδίου. Επικαλείται τη συνέπεια μεταξύ προεκλογικών δεσμεύσεων του 2023 και των κυβερνητικών πολιτικών που υλοποιήθηκαν σε αυτή την τετραετία , ενώ ανοίγει ήδη τον ορίζοντα για το 2030 μετατρέποντας τις επόμενες εκλογές από μια απλή αξιολόγηση της καθημερινότητας σε μια επιλογή στρατηγικής κατεύθυνσης της χώρας.

Η στρατηγική του πρωθυπουργού είναι καθαρή, θέλει να μετατοπίσει την πολιτική σύγκρουση από την καθημερινή φθορά στα μεγάλα διλήμματα της επόμενης μέρας. Σταθερότητα ή περιπέτεια. Σχέδιο ή αβεβαιότητα. Εμπειρία ή πειραματισμός.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η στρατηγική θα αποδειχθεί επαρκής απέναντι στις κοινωνικές πιέσεις που ήδη διαμορφώνονται και θα γιγαντωθούν σε περίπτωση που η κρίση διαρκέσει σε βάθος και οι οικονομικές συνέπειες της γίνουν δυσβάστακτες για την οικονομική καθημερινότητα των πολιτών.

Διαβάστε επίσης

Η Αθήνα… εξορκίζει την εμπλοκή στη Μέση Ανατολή: Δεν συμμετέχουμε σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός μας

ΣΥΡΙΖΑ: Πολάκης και Παππάς πιέζουν Φάμελλο να μην διαλυθεί το κόμμα για χάρη του Τσίπρα – Συνεδριάζει η Πολιτική Γραμματεία

Περιμένοντας την Ευρώπη: Μέτρα για στήριξη από τον πόλεμο προτείνει στις Βρυξελλες η κυβέρνηση  

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.