Η 23η Μαρτίου 2026 θα έπρεπε να αποτελέσει ένα ορόσημο. Η έναρξη της δίκης για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, με τους 57 νεκρούς, παρουσιαζόταν ως η στιγμή όπου η Δικαιοσύνη θα άνοιγε τον δρόμο προς την αλήθεια. Όμως, η πρώτη ημέρα της δίκης δεν έφερε ούτε την παραμικρή αίσθηση δικαίωσης. Αντίθετα, κατέληξε να ενισχύσει την πεποίθηση όσων βρίσκονταν εκεί ότι η διαδικασία ξεκινά με σοβαρά ελλείμματα, υπό συνθήκες που δεν συνάδουν με μια δίκαιη δίκη.

Από τα ξημερώματα , το συνεδριακό κέντρο της Γαιόπολις στη Λάρισα είχε αρχίσει να γεμίζει. Δημοσιογράφοι, συγγενείς θυμάτων, επιζώντες και δεκάδες δικηγόροι είχαν πάρει θέση από νωρίς, πολλοί ήδη από τις 06:30 το πρωί. Η μέρα αυτή είχε επενδυθεί με τεράστιες προσδοκίες. Για τις οικογένειες των θυμάτων, δεν ήταν απλώς μια δικαστική διαδικασία, αλλά η αρχή μιας διαδρομής προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Όμως η πρώτη επαφή με την πραγματικότητα ήταν απογοητευτική. Η εικόνα της αίθουσας, που είχε διαμορφωθεί ειδικά για τη δίκη με κόστος που έφτασε το 1,5 εκατομμύριο ευρώ, αποδείχθηκε παραπλανητική. Στα χαρτιά μπορεί να υπήρχαν περί τις 480 θέσεις συνολικά, όμως στην πράξη η κύρια αίθουσα δεν μπορούσε να καλύψει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες μιας τόσο μεγάλης και σύνθετης διαδικασίας.

Μέσα σε λίγα λεπτά από το άνοιγμα των θυρών, ο χώρος είχε γεμίσει ασφυκτικά. Περίπου 230 συγγενείς θυμάτων, περισσότεροι από 200 δικηγόροι και δεκάδες ακόμη παριστάμενοι βρέθηκαν στοιβαγμένοι σε ένα περιβάλλον που θύμιζε περισσότερο παγίδα παρά δικαστική αίθουσα. Η θερμοκρασία ανέβαινε, ο αέρας λιγόστευε και η ένταση γινόταν σχεδόν απτή.

Η εικόνα δεν άργησε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Δικηγόροι δεν είχαν χώρο να καθίσουν, πολλοί στέκονταν όρθιοι μπροστά στην έδρα, ενώ άλλοι αδυνατούσαν ακόμη και να ανοίξουν τους φακέλους τους. Συγγενείς περιφέρονταν αναζητώντας μια θέση, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποιοι κατέληξαν να καθίσουν στο εδώλιο των κατηγορουμένων, εκμεταλλευόμενοι την απουσία των περισσότερων εξ αυτών.

Για πολλούς, αυτή η στιγμή ήταν συμβολική. Οι άνθρωποι που έχασαν τα παιδιά τους, τους γονείς τους, τους δικούς τους, κάθονταν εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκονται όσοι κατηγορούνται. Και αυτή η εικόνα λειτούργησε σαν σπίθα.

«Ντροπή», «Αίσχος», «Μας προσβάλλετε», ακούγονταν από παντού. Οι φωνές γρήγορα μετατράπηκαν σε κραυγές οργής. Δεν επρόκειτο για απλή διαμαρτυρία. Ήταν η συσσωρευμένη αγανάκτηση τριών ετών που έβρισκε διέξοδο.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο από τις συνθήκες που επικρατούσαν στην αίθουσα. Ο συνωστισμός, η έλλειψη αερισμού και η ένταση οδήγησαν σε περιστατικά λιποθυμίας. Τουλάχιστον δύο με τρεις γυναίκες συγγενείς κατέρρευσαν, με εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού να σπεύδουν για τις πρώτες βοήθειες. Μια επιζήσασα, μέσω του δικηγόρου της, μετέφερε στο δικαστήριο ότι ένιωθε ξανά εγκλωβισμένη, όπως τη νύχτα της τραγωδίας, περιγράφοντας με δραματικό τρόπο την ψυχολογική πίεση που επικρατούσε.

Η πρόεδρος του δικαστηρίου προσπάθησε να διαχειριστεί την κατάσταση με αλλεπάλληλες διακοπές. Τέσσερις φορές διέκοψε τη διαδικασία μέσα σε περίπου τεσσεράμισι ώρες, κάνοντας λόγο για «συνθήκες λιποθυμίας». Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν ότι η διαδικασία δεν μπορούσε να σταθεί.

Την ίδια στιγμή, η απουσία της συντριπτικής πλειονότητας των κατηγορουμένων προκάλεσε νέα κύματα αντιδράσεων. Από τους 36, μόλις λίγοι εμφανίστηκαν. Ανάμεσά τους, ο πρώην πρόεδρος του ΟΣΕ Σπύρος Πατέρας, του οποίου η παρουσία πυροδότησε εκρηκτικές αντιδράσεις.

Οι συγγενείς τον υποδέχτηκαν με φωνές και ύβρεις. «Ποιος τον διόρισε;», «Ανοίξτε τα στόματα», «Δολοφόνοι», ήταν μερικά μόνο από όσα ακούστηκαν. Ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τρία αγαπημένα του πρόσωπα, του επιτέθηκε λεκτικά με σφοδρότητα: «Πες ποιος τον έβαλε στη θέση του… θα σε σκίσω με τα χέρια μου». Η ένταση ήταν τέτοια που ο κατηγορούμενος αποχώρησε σχεδόν αμέσως.

Οι αντιδράσεις δεν περιορίστηκαν στους κατηγορούμενους. Στρέφονταν και προς την έδρα. «Θέλετε να μας πεθάνετε;», «Τρία χρόνια μας κοροϊδεύετε», «Δολοφονήσατε τα παιδιά μας», φώναζαν συγγενείς, καταγγέλλοντας ότι η διαδικασία διεξάγεται υπό συνθήκες που δεν τιμούν ούτε τους ίδιους ούτε τη μνήμη των θυμάτων.

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα, δεν έλειψαν ούτε οι εντάσεις μεταξύ των ίδιων των συγγενών. Διαφορετικές προσεγγίσεις για το πώς πρέπει να εξελιχθεί η δίκη ήρθαν στην επιφάνεια. Η Μαρία Καρυστιανού, σε μια χαρακτηριστική στιγμή, απευθύνθηκε προς την οικογένεια Πλακιά λέγοντας: «Και εμείς χάσαμε παιδιά, αλλά εσείς θέλετε fast track δίκη», αποτυπώνοντας το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί.

Παράλληλα, έθεσε κρίσιμα ερωτήματα για την ουσία της υπόθεσης. Ζήτησε απαντήσεις για το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας και διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει κατηγορούμενος για ανθρώπους που κάηκαν ζωντανοί. «Εδώ είμαστε για τους ανθρώπους που πέθαναν, όχι για χρήματα», είπε, εκφράζοντας την αγωνία πολλών.

Οι δικηγόροι, από την πλευρά τους, μιλούσαν ανοιχτά για αδυναμία άσκησης των καθηκόντων τους. Δεν υπήρχαν οι στοιχειώδεις προϋποθέσεις για μια σοβαρή διαδικασία. Ζητήθηκε ακόμη και αυτοψία για την ασφάλεια του χώρου, ενώ κατατέθηκαν σκέψεις για αποχή ή για μεταφορά της δίκης σε άλλη πόλη.

Ο εκπρόσωπος της ολομέλειας των δικηγορικών συλλόγων, Θεόδωρος Μαντάς, ήταν σαφής: «Δίκαιη δίκη σε τέτοιους χώρους δεν μπορεί να υπάρξει». Το ίδιο μήνυμα εξέπεμψαν σχεδόν όλοι οι νομικοί που βρέθηκαν εκεί.

Η ένταση ενισχύθηκε και από την απόφαση για απομάκρυνση των ΜΜΕ από την αίθουσα και την απαγόρευση καταγραφής, γεγονός που προκάλεσε νέες αντιδράσεις και ενίσχυσε τις καταγγελίες περί περιορισμού της δημοσιότητας.

Εκτός της αίθουσας, η εικόνα δεν ήταν διαφορετική. Πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί, φωνάζοντας συνθήματα και απαιτώντας δικαιοσύνη. Στο μεταξύ, οι πολιτικές αντιδράσεις άρχισαν να πυκνώνουν. Η Περιφέρεια Θεσσαλίας μίλησε για «ανεπίτρεπτη κατάσταση», αποδίδοντας την ευθύνη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, ενώ δικηγορικοί φορείς κάλεσαν την Πολιτεία να λάβει άμεσα μέτρα. Και όμως, παρά όλη αυτή την ένταση, η δίκη δεν προχώρησε ούτε ένα βήμα στην ουσία. Ούτε καν η ανάγνωση του καταλόγου των κατηγορουμένων δεν ολοκληρώθηκε. Η διαδικασία σταμάτησε στο πέμπτο όνομα.

Λίγο πριν το τέλος, η εικόνα ήταν αποκαλυπτική. Δικαστές να αποχωρούν υπό αποδοκιμασίες, συγγενείς να φωνάζουν, δικηγόροι να μιλούν για απαράδεκτες συνθήκες και μια αίθουσα που είχε μετατραπεί σε σύμβολο αποτυχίας.

Η συνεδρίαση διακόπηκε και ορίστηκε νέα δικάσιμος για την 1η Απριλίου. Περισσότεροι από 350 μάρτυρες περιμένουν να καταθέσουν, όμως η πρώτη εντύπωση έχει ήδη διαμορφωθεί. Η πρεμιέρα της δίκης για τα Τέμπη δεν ήταν απλώς προβληματική. Ήταν ένα φιάσκο. Ένα ξεκίνημα που αντί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, την κλόνισε.

Διαβάστε επίσης:

Δήμος Αθηναίων: «Όχι» στην απέλαση του Τζαβέντ Ασλάμ

Βόλος: Γονείς χρησιμοποίησαν το Panic Button για να προστατευτούν από τον ναρκομανή γιο τους

Να διερευνηθεί η εμπλοκή κι άλλων ατόμων στη δολοφονία του ζητά η οικογένεια του Κλεομένη 

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.