«Τα λέμε όλα» με τον Γιώργο Κωνσταντίνου. Ο σπουδαίος ηθοποιός που στα 91 του χρόνια συνεχίζει να ασκεί το λειτούργημα, όπως λέει, της υποκριτικής, μας μιλά για την «αναρχική» κωμωδία «Εκείνος κι Εκείνος» στην οποία πρωταγωνιστεί φέτος στο θέατρο. Ένα έργο που γράφτηκε μέσα στην επταετία της Χούντας των Συνταγματαρχών παραμένοντας επίκαιρο μέχρι και σήμερα.

Μιλά για το Θέατρο Τέχνης και τον Κάρολο Κουν που τον διαμόρφωσαν όχι μόνο ως ηθοποιό αλλά κι ως άνθρωπο, την αγάπη του κόσμου που εκτιμά την ειλικρίνεια πάνω στη σκηνή. Ωστόσο, όπως τονίζει, το ότι δεν δέχθηκε ποτέ να γίνει ένας τυποποιημένος ηθοποιός, είναι μια απόφαση που την πλήρωσε στην αρχή της καριέρας του.

Είναι δηκτικός με την ελευθερία που νομίζουμε ότι έχουμε στις μέρες μας. Όσο για τη δική του ελευθερία, που όπως παραδέχεται συμπεριελάμβανε λάθη και ίσως πίκρανε πολλούς ανθρώπους, τον συντρόφευε πάντα στη ζωή του.

Θυμάται τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, τα κατάλοιπα που του άφησε εκείνη η σκοτεινή περίοδος, το… προφιτερόλ στα «Χτυποκάρδια στο Θρανίο» που του άλλαξε όλη την καριέρα, τον τζόγο, τις δυσκολίες που τον πείσμωσαν και δεν τον πήραν από κάτω, κάτι που καλεί και τους νέους να κάνουν, με την προτροπή: «πρέπει να πιστεύεις πολύ αυτό σε που κάνεις».

Μερικά από όλα όσα είπε ο Γιώργος Κωνσταντίνου στο topontiki.gr:

«Ελευθερία έχουμε, αλλά ψάχνω να βρω πολλές φορές πού τη χάνουμε. Στο μόνο που τη βρίσκω είναι στις αποφάσεις που παίρνουν οι κυβερνήσεις χωρίς να ρωτούν κανένα. Εκεί στερούμεθα την ελευθερία. Και λέγοντας και τη γνώμη μας πολύ λίγο την ακούνε».

«Πιστεύω ότι πάντα έζησα ελεύθερος. Από τότε που ξεκίνησα τη ζωή μου, από την εφηβεία και πέρα, έκανα ότι μπορούσα για να είμαι ελεύθερος. Πολλές φορές αυτή η ελευθερία μπορεί να πίκρανε κάποιους ανθρώπους, αλλά έχω ζητήσει επανειλημμένα συγνώμη. Ίσως ακόμη το μυαλό μου να μην είχε πήξει. Έκανα πολλά λάθη».

«Στο Θέατρο Τέχνης, έμαθα την τέχνη του θεάτρου. Εκεί μορφωθήκαμε. Η διδασκαλία ήταν ότι ο ηθοποιός πρέπει να παίζει πολλά έργα, κάτι που τυπώθηκε στο μυαλό μου. Έτσι, όταν έφυγα από εκεί, έπαιζα σε οποιοδήποτε είδος θεάτρου, χωρίς να κρατήσω έναν τύπο. Όπου υπήρχε μια σκηνή, έπαιζα. Αν δεν ήσουν τυποποιημένος, ήταν δύσκολα τα πράγματα τότε».

«Όταν παίζεις ένα έργο, εάν είσαι ειλικρινής με αυτό που κάνεις, κάτι που πετύχαινα απόλυτα, το εκτιμά ο κόσμος. Τότε ήταν που άλλαξαν όλα. Είχα και την τύχη να παίξω σε ταινίες που ήταν μία και μία».

«Εισπράττω την αγάπη του κόσμου. Γιατί βλέπουν έναν άνθρωπο που πάνω στη σκηνή πασχίζει. Παρόλο που έφτασα σε αυτή την ηλικία τώρα πιστεύω ότι είμαι καλύτερος απ’ ότι παλαιότερα. Γιατί πλέον είμαι πολύ σίγουρος για αυτό που κάνω. Η εμπειρία αυτή έχει περαστεί μέσα μου».

«Αφήνω το μέλλον μου στην τύχη, τη μοίρα και την υγεία. Προγραμματίζω όμως πράγματα για του χρόνου. Όταν έχεις περάσει από την κόλαση, είναι πολύ εύκολος ο δρόμος, όταν πάψουν να υπάρχουν οι φλόγες. Παιδιά, έχω περάσει Κατοχή. Άσχημη κατάσταση, παρόλο που ήμουν μικρό παιδάκι».

«Λέω στον εαυτό μου ότι μπορώ. Λέω, προχώρα! Πολύς κόσμος απογοητεύεται, πέφτει σε κατάθλιψη. Δεν πρέπει. Το ‘’μπορώ’’ με ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Από μικρός είχα την τάση να βοηθάω τον κόσμο. Είχα τις ευαισθησίες αυτές από τη μητέρα μου. Από τον πατέρα μου πήρα την ψυχραιμία».

«Πρέπει να το πιστεύεις αυτό που κάνεις. Παλαιότερα, έβλεπα στο θέατρο αυτό που λέμε «μαρκάρω». Δηλαδή, ηθοποιοί να παίζουν μηχανικά για να μην κουράζονται. Όταν φτάσω από το παρασκήνιο στη σκηνή πάνω, έχω εγκαταλείψει όλα τα άλλα. Έμαθα ότι έχασα τη μητέρα μου όταν έβγαινα στη σκηνή. Όλα αυτά με έκαναν πιο δυνατό».

«Είχα πολύ μεράκι να παίξω στο θέατρο. Πέρασα πολλές δυσκολίες, αλλά ήταν βαθιά μέσα μου. Για αυτό πιστεύω ότι και οι νέοι αν θέλουν να πετύχουν, πρέπει να το έχουν βαθιά μέσα τους. Δεν πρέπει με την πρώτη δυσκολία να τα παρατάς. Πρέπει να πιστέψεις σε αυτό που κάνεις. Αυτό θα έλεγα σε έναν νέο άνθρωπο».

«Το θέατρο είναι το θεμέλιό μας, είναι η ρίζα μας. Η τηλεόραση και όλα τα άλλα είναι εφήμερα. Τελειώνει ένα σήριαλ και χάθηκες. Τον καιρό τον δικό μου, δεν υπήρχε η τηλεόραση, ήταν αλλιώς τα πράγματα».

«Όταν έφυγα από το θέατρο, ήμουν τόσο απογοητευμένος που σκέφτηκα να πάω στην Αμερική χωρίς να ξέρω τη γλώσσα. Έτυχε να με φωνάξει η Βουγιουκλάκη για μια δουλειά, έτυχε να κάνει μια ταινία ο Σακελλάριος, έτυχε να κάνω τη σκηνή με το προφιτερόλ κι από εκεί ξεκίνησε η καριέρα μου».

«Η Κατοχή μού άφησε κατάλοιπα, δεν θέλω να το παραδεχθώ. Πολλές φορές τα νιώθω. Ένα από αυτά ήταν ότι κάποια στιγμή, παιδί ακόμη, φοβόμουν τη χαρά. Φοβόμουν μη χαλάσει αυτό που ζούσα, μην ανατραπεί».

«Ο τζόγος δεν ξέρω πως προέκυψε. Επειδή έχει μία εξάρτηση, ένιωθα ότι μέσα στην τάση της ελευθερίας και της τύχης που ένιωθα, προέκυψε και αυτό. Μου αρέσει να παίζω με την τύχη. Αυτή η εξάρτηση βέβαια είναι τελείως καταστροφική, μπορεί να χάσεις όλη σου τη ζωή».

«Το επάγγελμά μας είναι λειτούργημα. Δεν βγαίνω και παίζω για να πάρω τα λεφτά. Είναι αγάπη, μεράκι. Όταν βγαίνεις στη σκήνη και κάνεις τα πρώτα βήματα, μετουσιώνεσαι. Δεν είναι εύκολο. Πρέπει να ξεχνιέσαι, αυτό που μας έλεγε και ο Κουν».

Διαβάστε επίσης:

Πάτρα: Προφυλακίστηκε 32χρονος για τους πυροβολισμούς στο Σούλι – Αναζητείται ο βασικός κατηγορούμενος

Επιχείρηση Spark Down: Πάνω από 500 πυροτεχνήματα και 300 κροτίδες σε κατάστημα  στο Κερατσίνι – Χειροπέδες σε 46χρονο

Συνελήφθη 46χρονος για πορνογραφία ανηλίκων- Εκατοντάδες χιλιάδες αρχεία με σεξουαλική κακοποίηση στην κατοχή του

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.