Τίτλος ταινίας: «Ομάχα» («Omaha»)

Σύνοψη: Ένας πατέρας βιαστικά ετοιμάζει τα δυό παιδιά του για ένα ταξίδι, μετά την εντολή έξωσης, που τού παραδίδεται από μία αστυνομικό. Η διαδρομή έχει έναν αναπάντεχο και δυσάρεστο προορισμό.

Σκηνοθεσία: Πολ Γουέμπλεϊ 

Παίζουν: Τζον Μαγκάρο, Μόλι Μπελ Ράιτ

Ντεμπούτο του Αμερικανού Πολ Γουέμπλεϊ με την ταινία «Ομάχα», διακρίσεις στο φεστιβάλ ανεξάρτητων αμερικανικών ταινιών του Σάντανς, σινεμά φτιαγμένο από βλέμματα. Ο Τζον Μαγκάρο, ιδανικός για τον ρόλο, χήρος μετά τον θάνατο της γυναίκας του, ξεσηκώνει τα δυό του παιδιά και άρον-άρον ξεκινάει μια πορεία στον δικό του Γολγοθά. Αυτός δεν είναι ανηφορικός, δεν είναι βραχώδης, είναι μια απέραντη έρημος, στον δρόμο για την Ομάχα. Ο σταυρός, όμως, ίδιος. Ένα ανήλικο κορίτσι κι ένας μικρός γιός, που πρέπει να βρει τρόπο να τα στεγάσει, αφού τού έχει παραδοθεί εντολή έξωσης από την κατοικία τους. Αυτή η απλή ιστορία ανθρώπινης αγωνίας, μεταβολίζεται σε καθαρό κινηματογράφο, σ’ ένα τυπικό road movie. Η περιπλάνηση δείχνει χωρίς προορισμό, η απορία αρχίζει να πλημμυρίζει τον θεατή, καθώς ο χρόνος περνάει. Αν και τα πάντα εξελίσσονται αργά, η τελική «έκρηξη» αποτελεί κατάληξη μιας συσσωρευμένης συμπίεσης. Στο ενδιάμεσο, ο Πολ Γουέμπλεϊ σκηνοθετεί τα κοιτάγματα, τις ανεπαίσθητες κινήσεις, τις σιωπηρές διαφωνίες, ακόμη και αγκαλιές. Γενικότερα, καταφέρνει να αφηγηθεί μια ιστορία, κυρίως μέσα από αυτά που δεν λέγονται κι όχι μέσα από τις λέξεις. Εντάξει, ο Μαγκάρο δεν είναι άγνωστος. Αυτή, όμως, η μικρή Μόλι Μπελ Ράιτ κλέβει την καρδιά, αλλά και τη συγκίνηση του θεατή, με τον τρόπο που διατυπώνει, μόνον κοιτώντας, έναν πλουσιότατο κόσμο αθώων, παιδικών συναισθημάτων. Ο αδελφός της, δίπλα, σαφώς πιο αμέριμνος, απλώς παρακολουθεί αυτήν την αγωνιώδη συνομιλία των βλεμμάτων. 

Σκηνοθετικά δεν είναι εύκολο να βασίσεις μια ταινία σε άρρητες σκέψεις, να μετατρέπεις τη σιωπή και τις ανεπαίσθητες κινήσεις σε σινεμά. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει φάει πολλές φορές τα μούτρα του, σε ανάλογες προσπάθειες, με πρόσφατο παράδειγμα την ταινία «Μη γελάτε, θα σας δούνε». Είναι φορές που οι σκηνοθέτες μπερδεύονται καθώς θεωρούν ότι η σιωπή, από μόνη της, μπορεί να είναι πλούσια, να εκφράζει σκέψεις και συναισθήματα. Αντιθέτως, ο Γουέμπλεϊ γνωρίζει ότι πρέπει να βρει τρόπο να μεταφράσει τις σιωπές. Συμπληρώνει τον διάλογο των εκφραστικών βλεμμάτων, με ένα τοπίο που μοιάζει να έχει το δικό του στόμα. Πάνω, απέραντος, γαλάζιος ουρανός. Κάτω, άγονη, χωμάτινη έρημος. Οι δύο όψεις του ίδιου τοπίου, όπως η ταινία είναι οι δυό όψεις του ίδιου γεγονότος. Κάθε τι που συμβαίνει στην εξέλιξη της περιπλάνησης, διαβάζεται διαφορετικά, από την οπτική γωνία των παιδιών και του πατέρα: τα πρώτα ζητούν προστασία, ο πατέρας αδυνατεί να τους την παράσχει. Με συγκινητικό τρόπο, ο γονιός παλεύει με τα σεντς για τα ελάχιστα, τα παιδιά κάνουν τα δικά τους όνειρα. Αποδίδει ακριβώς τη σύγκρουση του ουρανού με τη γη, που τους περιβάλλει. Τα όνειρα και η βάρβαρη προσγείωσή τους.

Η σχέση η οποία αναπτύσσεται μεταξύ πατέρα και κόρης κουβαλάει την ίδια συγκίνηση με αυτήν του  Βιτόριο ντε Σίκα και του γιού του, στον «Κλέφτη ποδηλάτων». Η αδυναμία του γονιού να ικανοποιήσει το ελάχιστο των αναγκών του παιδιού του. Τώρα, μάλιστα, η αντίθεση επιθυμίας και πράξης γίνεται ακόμη σκληρότερη, αφού τα πάντα εξελίσσονται στο βασίλειο του καταναλωτισμού. Κι όμως, ένας φτηνός χαρταετός, το πιο απλό παιχνίδι, δίνει χαρά πολλαπλάσια. Η κορούλα, πάλι με βλέμματα, λέει το δικό της ευχαριστώ, δείχνει τη χαρά της. Μπορεί το φιλμ να μην διεκδικεί εύσημα ρίσκου και πρωτοπορίας, σίγουρα όμως αντικατοπτρίζει με επάρκεια την αγχόνη που σφίγγει γύρω από τα δύο παιδιά. Ο θεατής γνωρίζει έναν κόσμο δίπλα του, μια ιστορία που δεν απαιτεί λογική ερμηνεία, παρά συναισθηματική συνδρομή, συγκίνηση.  Υπάρχει κι αυτό το σινεμά, όσο και να θέλουμε να το ξεχάσουμε. Από την αρχή ως το τέλος, το κοριτσάκι μοιάζει να δηλώνει «μπαμπά, σε αγαπάμε, θέλουμε τόσο πολύ να είμαστε μαζί σου…», με μια αθώα, παραπονεμένη ματιά. Το θέμα είναι η ζωή τι απαντάει…

Αξιολόγηση: **1/2

Διαβάστε επίσης:

Καστελλόριζο – Παλλήνη: Να στηριχθεί το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Beyond Borders ζητά ο Κωστής Σμέρος  

Φοράει ακόμη Prada ο διάβολος;

«Verity»: Anne Hathaway, Dakota Johnson και Josh Hartnett πρωταγωνιστούν στο ψυχολογικό θρίλερ της Amazon MGM (photos/video)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.