Την Πρωτομαγιά, όταν η εργατική τάξη τιμά τους νεκρούς της, τους εμβληματικούς αγώνες για το 8ωρο, αναπόφευκτα το ζήτημα του εργάσιμου χρόνου μπαίνει εντονότερα στη συζήτηση ως το πιο βαθύ και χειροπιαστό ερώτημα της ζωής των εργαζομένων. Ποιος τελικά ορίζει τον χρόνο μας; Εμείς που δουλεύουμε ή το κεφάλαιο που κερδίζει από τη δουλειά μας;

Μέσα σε αυτό το φόντο πρέπει να διαβαστεί και η πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για την «4ήμερη εργασία». Πίσω από λέξεις που μπορεί να ακούγονται ελκυστικές κρύβονται οι γνωστές απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων και οι αντίστοιχες κατευθύνσεις της ΕΕ σε βάρος των εργαζομένων για την ευελιξία, τη διευθέτηση και το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, σερβιρισμένες σε προεκλογικό χαρτί περιτυλίγματος.

Το ΠΑΣΟΚ βέβαια δεν εμφανίζεται σήμερα από το πουθενά. Έχει μεγάλη και μακριά παράδοση στην εξαπάτηση των εργαζομένων. Γιατί άλλο πράγμα είναι η διεκδίκηση των συνδικάτων για πραγματική μείωση του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας, με 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, και άλλο πράγμα το «πακετάρισμα» της ίδιας ή και περισσότερης δουλειάς σε λιγότερες μέρες. Όταν δε μειώνεται πραγματικά ο εβδομαδιαίος εργάσιμος χρόνος, η λεγόμενη «4ήμερη εργασία» σημαίνει 10ωρα, 12ωρα, μεγαλύτερη εντατικοποίηση και απλήρωτη δουλειά.

Αυτά, φυσικά, δεν είναι άγνωστα στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα του, ως βολική αντιπολίτευση, έχει υπερψήφισει το 70% των νόμων της ΝΔ, μεταξύ αυτών, είχε ψηφίσει ένα μεγάλο μέρος από τον νόμο Χατζηδάκη που καθιέρωσε την 4ήμερη εργασία. Από τη θέση της κυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ ή σε συγκυβέρνηση με την ΝΔ, έχει ψηφίσει νόμους που κατακερματίζουν και επεκτείνουν τον εργάσιμο χρόνο. Ψήφισε και τα 3 μνημόνια, αντεργατικούς νόμους, διατάξεις που χτύπησαν το 8ωρο, έφεραν 10ωρα, 12ωρα, 13ωρα, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, της κυριακάτικης αργίας. Έχει στρατηγική συμφωνία με τη ΝΔ να μένουν ανέγγιχτα τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, να περνάει η ανταγωνιστικότητα πάνω από τα δικαιώματα των εργαζομένων, να βαφτίζεται «ρεαλισμός» η υποταγή στον ΣΕΒ. Όλα αυτά διαμορφώνουν την «σταθερότητα»που φέρνει μεγάλη «αστάθεια» και ανασφάλεια στη ζωή των εργαζομένων.

Αυτό εκφράστηκε και στην πρώτη συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ μετά το συνέδριό της, όπου παίχτηκε το ίδιο έργο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, και σχηματίστηκε συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Μοίρασαν καρέκλες, πόστα και ρόλους. Με τις ψήφους των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, επανεξέλεξαν ως πρόεδρο τον εκατομμυριούχο και ελεγχόμενο για την οικονομική διαχείριση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων κατάρτισης, Γ. Παναγόπουλο. Τόσο μεγάλες είναι τελικά οι «διαφορές» μεταξύ των εργατοπατέρων. Άλλωστε, πρόκειται για τους ίδιους που στήριξαν την «κοινωνική συμφωνία» της ντροπής, που έκαναν απεργοσπασία απέναντι στον αγώνα ενάντια στο 13ωρο, για το έγκλημα στα Τέμπη, που χάρισαν τον κατώτατο μισθό στην κυβέρνηση και στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Μόνο που οι εργαζόμενοι τούς έχουν γυρίσει την πλάτη. Το απέδειξε και η απεργία της Πρωτομαγιάς. Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ δεν κατάφεραν να μαζέψουν στη θλιβερή τους σύναξη ούτε τα περιστέρια της Κλαυθμώνος για να τους ακούσουν. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι και νέες, μαζί με τα συνδικάτα τους, πλημμύρισαν τους δρόμους στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, με σύνθημα «καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους».

Εκεί φάνηκαν καθαρά οι δύο κόσμοι που συγκρούονται και μέσα στο εργατικό κίνημα. Από τη μία, ο κόσμος της υποταγής, των συμφωνιών με κυβέρνηση και ΣΕΒ πίσω από κλειστές πόρτες, των εργατοπατέρων που μιλούν στο όνομα των εργαζομένων αλλά θυσιάζουν τα δικαιώματα τους, στέκονται απέναντι στους αγώνες τους. Από την άλλη, ο κόσμος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, της οργάνωσης, της απεργίας, της διεκδίκησης, των συνδικάτων που βάζουν μπροστά τις ανάγκες τους, τις ανάγκες των παιδιών τους.

Η απάντηση στο ερώτημα «ποιος ορίζει τον χρόνο μας;» δεν μπορεί να δοθεί προς όφελος των εργαζομένων από τα κόμματα που υπηρετούν το κεφάλαιο, ούτε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν διαλέξει πλευρά.

Θα δοθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Θα δοθεί με την οργάνωση στα σωματεία, με την αλλαγή των συσχετισμών, με την πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις, για αυξήσεις στους μισθούς, για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, για 7ωρο, 5ήμερο, 35ωρο. Αυτό είναι το σύγχρονο και ρεαλιστικό να γίνει σε συνθήκες που η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, της επιστήμης, της τεχνολογίας έχει φτάσει σε πρωτόγνωρο επίπεδο. Και όχι ο πόλεμος, οι εκατόμβες νεκρών και σακατεμένων, οι αμέτρητες θυσίες για να προχωρήσουν οι στόχοι της πολεμικής οικονομίας στην Ε.Ε. και στη χώρα μας.

Η διέξοδος για τον λαό, δε βρίσκεται στην υποταγή στη φρίκη του πολέμου, της ακρίβειας και της φτώχειας για να αβγαταίνουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, όπως ευαγγελίζονται οι κάθε λογής επίδοξοι κυβερνητικοί σωτήρες. Δε βρίσκεται στην πειθαρχία στη δημοσιονομική προσαρμογή και στο αστικό κράτος που γίνεται όλο και πιο εχθρικό για τον λαό και τα δικαιώματα του.

Το ρεύμα αμφισβήτησης στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης μπορεί να δυναμώσει ακόμα πιο αποφασιστικά βάζοντας στο επίκεντρο τη σύγκρουση με την στρατηγική του κεφαλαίου και της ΕΕ, με οργανωμένο, δυνατό λαό και ισχυρό το ΚΚΕ στο δρόμο της ανατροπής της βαρβαρότητας του πολέμου και της εκμετάλλευσης.

Διαβάστε επίσης:

Πόσο θα ταράξουν τα νερά Τσίπρας και Καρυστιανού;

Τι θα κρίνει τον έλεγχο του Μητσοτάκη στις πολιτικές εξελίξεις

Κερδίζει μόνο αυτός που μιλάει για τα προβλήματα των πολιτών

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.