Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Τα είχε όλα η επετειακή διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Διαγωνισμού Τραγουδιού της EBU. Και πολιτική. Και αμφισβήτηση. Και κρίση για τον ίδιο τον θεσμό της Eurovision. Και θέαμα. Και σόου– μπόλικο. Και εφέ– κάθε είδους σε αφθονία. Και… ολίγον από μουσική. Α, και μια στρουθοκάμηλο στη γνωστή στάση… Καλά κρυμμένη…
Ίσως η μόνη στιγμή που πραγματικά υπήρξε σύμβαση της διοργάνωσης με το σλόγκαν «United by music» μέσω του οποίου προσπαθεί να πείσει η EBU για τη Eurovision, ήταν εκείνη κατά την οποία άπαντες του reunion των πρώτων ή επιδραστικών καλλιτεχνών από προηγούμενος διαγωνισμούς και το πλήθος στην Wiener Stadthalle τραγούδησαν «Volarehoho, cantarehohohoooo, nelbludipontidiblu» με μια φωνή.
Γιατί, πόσο γιουνάιτεντ μπορεί να είναι ένας θεσμός, όταν φέτος απείχαν πέντε χώρες- μια εκ των οποίων μέλος του «Big 5»- για τον ίδιο λόγο. Το λόγο για τον οποίον η πολιτική με κάθε τρόπο έχει απλωθεί στη Eurovision πιο απροκάλυπτα τα τελευταία τρία χρόνια κι ας διαρρηγνύουν ιμάτια εκεί στα κεντρικά της EBU στην Γενεύη ότι η πολιτική δεν έχει χώρο και θέση στο διαγωνισμό τραγουδιού. Αυτό από μόνο του άλλωστε – το no politica – συνιστά πολιτική θέση.
Πιστοποιείται από το γεγονός ότι είχε προγραμματιστεί έκτακτη συνέλευση στα τέλη του 2025 υπο την πίεση πολλών χωρών που διαφωνούσαν και αντιδρούσαν με τη στάση της EBU στις τελευταίες διοργανώσεις του θεσμού, η οποία στην πορεία ματαιώθηκε.
Και ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά του θεσμού που υπήρξε και έντονη αμφισβήτηση από κάθε άποψη αλλά και μαζική αποχώρηση χωρών οι οποίες μάλιστα δεν μετέδωσαν τις τρεις φάσεις του τελικού της Eurovision.
Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση λένε στην Ελλάδα. Πόσο συμπωματικό ήταν, επι τρείς διαδοχικές χρονιές, η εκπροσώπηση του Ισραήλ να «παρουσιάζεται» ως δυνητικά το καλύτερο τραγούδι της Eurovision, καθώς το Ισραήλ στην ίδια χρονική περίοδο, κονιορτοποιούσε τη Λωρίδα της Γάζας, σκότωνε, διαμέλιζε, εξαΰλωνε παλαιστίνιους αμάχους, ομνύοντας στο δικαίωμα της αυτοάμυνας, για να «χάνει» εν τέλει κάθε φορά από κάποια άλλη εκπροσώπηση.
Υπο μία έννοια μπορεί αυτό να αναγνωστεί ότι η μουσική βιομηχανία του Ισραήλ είναι, σταθερά, μακράν η καλύτερη οποιασδήποτε άλλης. Απλώς συμπτωματικά συμβαίνει – κατά την (τουλάχιστον) πρόσφατη τριετία – κάποιο άλλο τραγούδι να προκρίνεται είτε από το κοινό είτε από τις επιτροπές.
Πρωτοφανής η μαζική αποχώρηση χωρών σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επιμονή της EBU να εθελοτυφλεί και να εφαρμόζει δυο μέτρα και δυο σταθμά στην τακτική αποκλεισμού χωρών. Υπ’ ατμόν πλέον και το Βέλγιο.
Πρωτοφανές και αυτό που συνέβη με τα προγνωστικά. Στον «κουβά» όλα τα προγνωστικά (πλην εκείνων για το Ισραήλ). Περιέργως, για πρώτη φορά. Και αυτό που συνέβη μοιάζει με δικαίωση- ή μήπως επιβεβαίωση- εκείνων που με συνέπεια από καιρό πολύ, όχι προσφάτως, έχουν χαρακτηρίσει την Eurovision με πανηγυράκι. Απλώς επειδή είναι τηλεοπτικό προϊόν προσλαμβάνει διαστάσεις περισσότερες από αυτές που έχει.
Το τηλεοπτικό προϊόν ήταν καλά οργανωμένο και καλά εκτελεσμένο. Απολύτως ελεγχόμενο – για παν ενδεχόμενο. Στο προηγούμενο ταραγμένο διάστημα, σε συνέντευξη Τύπου τον Δεκέμβριο του 2025, η EBU διαβεβαίωσε τους δημοσιογράφους ότι το 2026, η ORF «δεν θα γλυκάνει τίποτα ούτε θα αποφύγει να δείξει τι συμβαίνει, επειδή το καθήκον μας είναι να δείξουμε τα πράγματα όπως έχουν», μετέδιδαν τότε διεθνή ΜΜΕ.
Αν δεν υπήρχαν τα σόσιαλ μίντια ίσως να μην γινόταν γνωστή η απομάκρυνση θεατή που φώναζε κοντά σε ανοιχτό μικρόφωνο «Σταματήστε τη γενοκτονία» και τον πήραν σηκωτό μέλη του «στρατού» επιτήρησης και ασφάλειας, εκτός του συναυλιακού χώρου. Αργότερη η ORF, ενημέρωσε ότι «τρία άλλα άτομα απομακρύνθηκαν επίσης από την αρένα για διασπαστική συμπεριφορά».
Με όλα αυτά το βάρος της συζήτησης μετατοπίστηκε σε σημαντικά βαθμό στα περιφερειακά μιας ακόμα διοργάνωσης παρά σε αυτό που πρεσβεύει: το τραγούδι.
Ήταν μια ακόμα φαντασμαγορική υπερπαραγωγή η οποία έδωσε την αίσθηση- για μια ακόμη φορά- ότι πρωτίστως σχεδιάστηκε για να εξυπηρετήσει με τον- αν όχι απόλυτο- καλύτερο δυνατό τρόπο την τηλεοπτική εικόνα της- πλάνα που εναλλάσσονταν με καταιγιστική ταχύτητα, έντονες εναλλαγές εκτυφλωτικών φωτισμών που προκαλούσαν τουλάχιστον ζαλάδα, εκκωφαντικός ήχος- και δευτερευόντως την καλλιτεχνική διάσταση του, το τραγούδι.
Αυτό που έλειπε από την 70η Eurovision ήταν το μεγάλο τραγούδι, όπως σωστά παρατήρησε και ο Ανδρέας Μικρούτσικος από την Κυριακάτικη πρωινή εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι» στο Mega. Ήταν πράγματι ευκαιρία. Και χάθηκε.
Ήταν πράγματι ένα – ίσως το μεγαλύτερο, παγκοσμίως – πάρτι για την συμπερίληψη και την ανεκτικότητα. Ήταν και γιορτή της μουσικής αλλά με πολλά ερωτηματικά…
Διαβάστε επίσης
ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
Μάθε πρώτος για την επικαιρότητα με εγγραφή στο Newsletter.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.
