Μπορεί η περίοδος του καλοκαιριού να σημαίνει για πολλούς από εμάς χαλάρωση, μπάνια, διακοπές, βόλτες στον ήλιο και πάρα πολλά ακόμη, αλλά για κάποιους άλλους αποτελεί μια δύσκολη εποχή, επειδή οι ελλείψεις στο αίμα αυξάνονται κατακόρυφα, ενώ οι ανάγκες παραμένουν το ίδιο υψηλές.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι. Στη χώρα μας έχουμε περίπου 2.700 ασθενείς με μεσογειακή αναιμία και δρεπανοκυτταρική νόσο, εκ των οποίων οι 1.500 στην Αττική. Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται 110.000 έως 120.000 μονάδες αίματος τον χρόνο. Χώρια οι καθημερινές ανάγκες ανθρώπων που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες, έχουν τραυματιστεί ή υποβάλλονται σε ιατρικές επεμβάσεις.

Το καλοκαίρι καταγράφονται οι μεγαλύτερες ελλείψεις σε αίμα, λόγω της κατακόρυφης πτώσης των αποθεμάτων σε συνδυασμό με την αυξημένη ζήτηση. Η ανάγκη αυτή δεν σταματά ποτέ και είναι επιτακτική για τη λειτουργία των νοσοκομείων. Τα αίτια για το φαινόμενο αυτό είναι πολύ συγκεκριμένα:

1. Απουσία εθελοντών αιμοδοτών: Οι τακτικοί αιμοδότες λείπουν σε θερινές διακοπές και απομακρύνονται από τα συνήθη κέντρα αιμοδοσίας.

2. Μειωμένος χρόνος ζωής του αίματος: Τα ερυθρά αιμοσφαίρια έχουν διάρκεια ζωής μόλις 42 ημέρες, με αποτέλεσμα το αίμα να μην μπορεί να αποθηκευτεί από την άνοιξη για να καλύψει όλο το καλοκαίρι.

3. Αυξημένα ατυχήματα: Η αυξημένη κινητικότητα, τα ταξίδια και ο τουρισμός οδηγούν στατιστικά σε περισσότερα τροχαία ατυχήματα και επείγοντα περιστατικά που χρήζουν μετάγγισης.

4. Συνεχείς ανάγκες ασθενών: Τακτικοί ασθενείς (π.χ. με μεσογειακή αναιμία, λευχαιμία) ή άτομα που υποβάλλονται σε προγραμματισμένα χειρουργεία συνεχίζουν να χρειάζονται κανονικά αίμα.

Αναβολές μεταγγίσεων

Οι παραπάνω παράγοντες οδηγούν σε συστηματικές αναβολές μεταγγίσεων σε μεγάλα νοσοκομεία ή χορήγηση μειωμένων ποσοτήτων αίματος σε ασθενείς με θαλασσαιμία και δρεπανοκυτταρική νόσο, όπως αναφέρει και η Ελληνική Ομοσπονδία Θαλασσαιμίας.

Παράλληλα σημειώνει πως η πρακτική διαχείρισης των ελλείψεων βασίζεται σε προσωρινές εξορμήσεις αιμοδοσίας ή στη μείωση των τακτικών μεταγγίσεων των πολυμεταγγιζόμενων ασθενών, ώστε να καλυφθούν έκτακτα περιστατικά.

Αυτή η πρακτική οδηγεί σε σοβαρές και μη αναστρέψιμες οργανικές βλάβες, αυξημένο κίνδυνο λοιμώξεων και επιδείνωση της συνολικής υγείας των ασθενών, ενώ επιβαρύνει και το σύστημα υγείας με συχνότερες νοσηλείες.

Σύμφωνα με τη Βάνα Μυρίλλα, πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο (ΠΑΣΠΑΜΑ), βιοπαθολόγο και διευθύντρια του ΕΣΥ, «η κατάσταση πάνω – κάτω κάθε χρόνο είναι η ίδια. Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα. Ενώ μαζεύουμε όσο αίμα και η Γερμανία, τις περιόδους των γιορτών και τον Ιούλιο – Αύγουστο αντιμετωπίζουμε σοβαρό πρόβλημα».

Ασθενής και η ίδια με μεσογειακή αναιμία, μας επισημαίνει ότι «στο νοσοκομείο Παίδων “Η Αγία Σοφία”, όπου μεταγγίζομαι, λειτουργούν σε δικό τους χώρο δύο μονάδες μεσογειακής αναιμίας και δρεπανοκυτταρικής νόσου με σχεδόν 800 ασθενείς. Είναι οι μεγαλύτερες μονάδες στη χώρα. Η λειτουργία τους είναι απαιτητική και δύσκολη, αφού μεταγγίζουν 70-80 άτομα ημερησίως και ορισμένες φορές 90. Η αιμοδοσία του νοσοκομείου επιτελεί ένα τεράστιο έργο με, δυστυχώς, ελάχιστο προσωπικό, αφού κάθε ασθενής μεταγγίζεται με δύο μονάδες αίματος κάθε 15 περίπου ημέρες».

Ελλείψεις και στο Water for Injection

Την ίδια στιγμή, αναστάτωση και άγχος στους ασθενείς με θαλασσαιμία και δρεπανοκυτταρική αναιμία έχουν προκαλέσει οι ελλείψεις αλλά και το σύστημα αποζημίωσης της θεραπείας αποσιδήρωσης, που είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία τους.

Η χρόνια μετάγγιση προκαλεί με τη σειρά της σοβαρές παρενέργειες, καθώς οδηγεί σε υπερφόρτωση σιδήρου, η οποία, χωρίς συνεχή θεραπεία, δημιουργεί σοβαρές και μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανα, όπως η καρδιά, το ήπαρ και το ενδοκρινικό σύστημα και άλλες επιπλοκές. Αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία αποσιδήρωσης με δεφεροξαμίνη είναι ζωτικής σημασίας.

Το φάρμακο χορηγείται υποδορίως μέσω αντλίας συνεχούς έγχυσης, ύστερα από διάλυση με Water for Injection, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της θεραπείας. Κάθε ασθενής χρειάζεται περίπου 180-200 αμπούλες μηνιαίως, με συνέπεια το σκεύασμα να καθίσταται κρίσιμο για τη συνέχιση της θεραπείας. Άρα, η πρόσβαση στο Water for Injection αποτελεί βασική προϋπόθεση της θεραπείας.

Ήδη από τα μέσα Μαρτίου η Βάνα Μυρίλλα είχε ενημερώσει το υπουργείο Υγείας για σοβαρές ελλείψεις σε Water for Injection 10 ml.

Όπως τονίζει η ίδια, «το θέμα είναι ότι η αποζημίωση που δίνει ο ΕΟΠΥΥ (26 ευρώ τον μήνα για 200 αμπούλες) δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική τιμή λιανικής (περίπου 50-55 ευρώ για 200 αμπούλες), οπότε δεν συμφέρει το φαρμακείο να τα φέρει ή αλλιώς θα πρέπει να πληρώνει τη διαφορά ο ασθενής μεταξύ λιανικής και ασφαλιστικής τιμής».

«Η θεραπεία υποδόριας αποσιδήρωσης είναι καθημερινή και άκρως απαραίτητη για τους ασθενείς προκειμένου να μην έχουν επιπλοκές που οδηγούν σε βαριά νοσηρότητα και θάνατο. Επιπλέον, οι επιλογές του υπουργείου Υγείας με τον ΕΟΠΥΥ έχουν δημιουργήσει αναστάτωση και άγχος στους ασθενείς. Δεν υπήρξε καμία ενημέρωση ή διαβούλευση ούτε από τον ΕΟΠΥΥ με τους συλλόγους ασθενών για το θέμα αυτό» καταλήγει η Β. Μυρίλλα.

Διαβάστε επίσης:

Τσίπρας: Παίρνει τα ηνία της αναδιάταξης σε Αριστερά και Κεντροαριστερά

Ορμούζ και Λίβανος απειλούν την εκεχειρία

Διάχυτος εκνευρισμός για το κόμμα Σαμαρά – Η ασάφεια για το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού δυσκολεύει τους χειρισμούς της Ν.Δ.

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.