Η είδηση ότι επιστήμονες κατάφεραν να απομονώσουν αρχαίους, ενεργούς μικροοργανισμούς από το σώμα του Ότζι, της μούμιας των 5.300 ετών, και να τους χρησιμοποιήσουν για να φτιάξουν ψωμί με προζύμι, ακούγεται μάλλον τολμηρή. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που επιστήμονες δοκιμάζουν κυριολεκτικά το αντικείμενο της έρευνάς τους.

Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις ερευνητών που έφαγαν ή ήπιαν κάτι που μελετούσαν. Άλλοτε από περιέργεια, άλλοτε από ανάγκη, άλλοτε… κατά λάθος.

Γεύμα με μαμούθ

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Ρώσος επιστήμονας Ότο Φέρντιναντοβιτς Χερτς επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη έχοντας ανασύρει ένα παγωμένο κουφάρι μαμούθ από τη Σιβηρία. Σύμφωνα με αφηγήσεις της εποχής, στην επίσημη παρουσίαση του ευρήματος οργανώθηκε ακόμη και γεύμα με κρέας μαμούθ.

Οι καλεσμένοι φέρονται να βρήκαν τη «μπριζόλα μαμούθ» αρκετά καλή, αν και όχι ιδιαίτερα τρυφερή. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1913, ο Αμερικανός συγγραφέας και εξερευνητής Τζέιμς Όλιβερ Κέργουντ υποστήριξε πως δοκίμασε κρέας από ημιπαγωμένο μαμούθ που είχε αποκαλυφθεί σε απόκρημνη πλαγιά στη Βόρεια Αμερική. Το περιέγραψε ως «παλιό και ξηρό», αλλά όχι δυσάρεστο.

Σούπα από βίσονα 50.000 ετών

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του λεγόμενου «Blue Babe», ενός μουμιοποιημένου βίσονα της στέπας που βρέθηκε στην Αλάσκα το 1979 και υπολογίζεται ότι πέθανε πριν από περίπου 50.000 χρόνια.

Το 1984, επιστήμονες του Μουσείου του Πανεπιστημίου της Αλάσκας αποφάσισαν να γιορτάσουν την πρόοδο της μελέτης τους με ένα ιδιαίτερο δείπνο: έκοψαν ένα μικρό κομμάτι από τον λαιμό του ζώου και το μαγείρεψαν σε σούπα με λαχανικά.

Ο παλαιοντολόγος Ντέιλ Γκάθρι έγραψε αργότερα ότι το κρέας ήταν «καλά ωριμασμένο», αλλά σκληρό, και έδινε στη σούπα μια «έντονη πλειστοκαινική μυρωδιά».

Το ατύχημα με το πλουτώνιο

Δεν ήταν όλες οι «δοκιμές» προαιρετικές. Το 1944, κατά τη διάρκεια του Προγράμματος Μανχάταν, ένα φιαλίδιο με χλωριούχο πλουτώνιο διαλυμένο σε οξύ εξερράγη. Μικρή ποσότητα κατέληξε στο στόμα του χημικού Ντόναλντ Μάστικ.

Ο ίδιος φέρεται να είπε ότι η γεύση ήταν έντονα μεταλλική. Ακολούθησαν άμεσες πλύσεις στόματος και στομάχου. Το πλουτώνιο, πολύτιμο για τα πειράματα της εποχής, ανακτήθηκε από τα υγρά του στομάχου του για να χρησιμοποιηθεί ξανά.

Παρά το σοκαριστικό περιστατικό, ο Μάστικ επέζησε, συνέχισε την καριέρα του ως χημικός και πέθανε το 2007 σε ηλικία 87 ετών.

Οι επιστήμονες που ήπιαν «βαρύ» νερό

Το «βαρύ» νερό, ή D₂O, μοιάζει με το κανονικό νερό, αλλά αντί για συνηθισμένο υδρογόνο περιέχει δευτέριο, ένα βαρύτερο ισότοπο. Χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, σε πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Τη δεκαετία του 1930, όταν οι επιστήμονες προσπαθούσαν να καταλάβουν τις ιδιότητές του, ο φαρμακολόγος Κλάους Χάνσεν στο Πανεπιστήμιο του Όσλο αποφάσισε να το πιει υπό την επίβλεψη συναδέλφων του. Αρχικά ένιωσε κάψιμο και ξηρότητα στο στόμα, αλλά στη συνέχεια όλα επανήλθαν στο φυσιολογικό.

Παρά τα πειράματα που έδειχναν ότι το βαρύ νερό μπορούσε να είναι τοξικό για μικρά ζώα και φυτά, ο Χάνσεν δεν έπαθε κάτι σοβαρό. Αργότερα, ο νομπελίστας χημικός Χάρολντ Γιούρεϊ και ο Τζοακίνο Φαΐλα δοκίμασαν επίσης καθαρό βαρύ νερό και κατέληξαν ότι η γεύση του δεν διαφέρει αισθητά από εκείνη του αποσταγμένου νερού.

Αυγά πιγκουίνου στην Ανταρκτική

Οι πολικές αποστολές ήταν πάντοτε σκληρές, και οι εξερευνητές συχνά έτρωγαν ό,τι μπορούσαν να βρουν. Ανάμεσα σε αυτά και αυγά πιγκουίνου.

Ο Ρόμπερτ Χέντλαντ, συνεργάτης του Scott Polar Research Institute στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έχει περιγράψει τα αυγά των πιγκουίνων Gentoo ως μεγαλύτερα και πιο στρογγυλά από τα αυγά κότας, με πιο παχύ κέλυφος. Το ασπράδι τους παραμένει ημιδιαφανές ακόμη και μετά το βράσιμο, ενώ ο κρόκος έχει έντονο πορτοκαλί χρώμα.

Όσο για τη γεύση; Όχι ιδιαίτερα ελκυστική. Σύμφωνα με τον Χέντλαντ, είναι κάπως ψαρίσια, λόγω της διατροφής των πιγκουίνων με κριλ. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «τα αυγά πιγκουίνου έχουν πολύ καλύτερη γεύση όταν πεινάς».

Σαμπάνια 170 ετών από ναυάγιο

Το 2023, θαλάσσιοι αρχαιολόγοι ανέσυραν από ναυάγιο στη Βαλτική Θάλασσα, κοντά στο αρχιπέλαγος Åland της Φινλανδίας, 168 μπουκάλια σαμπάνιας που είχαν βυθιστεί το 1852. Ανάμεσά τους υπήρχαν φιάλες από γνωστούς οίκους όπως Veuve Clicquot, Heidsieck και Juglar.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι ερευνητές δοκίμασαν το περιεχόμενο. Η εμπειρία δεν ήταν ακριβώς απολαυστική. Σε επιστημονική δημοσίευση, η γεύση περιγράφηκε με νότες «ζώου», «βρεγμένων μαλλιών», «τυριού» και άλλων όχι και τόσο εορταστικών αρωμάτων.

Από προϊστορικό κρέας μέχρι βαριά ισότοπα και σαμπάνιες ναυαγίων, οι ιστορίες αυτές δείχνουν ότι η επιστημονική περιέργεια μπορεί να πάρει πολύ παράξενες μορφές. Ευτυχώς, οι περισσότερες από αυτές τις δοκιμές έμειναν στην ιστορία ως εξαιρέσεις.

Διαβάστε επίσης:

Νέο είδος δεινοσαύρου που έμοιαζε με ερωδιό, ανακαλύφθηκε στην Παταγονία

Κουνούπια έμαθαν να συνδέουν τη μυρωδιά εντομοαπωθητικού με το… γεύμα τους – Πώς και γιατί «εκπαιδεύτηκαν»

NASA: Παρουσίασε τα επόμενα βήματα για τη δημιουργία μόνιμης βάσης στη Σελήνη (photos/videos)

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.