Δεκατέσσερα χρόνια από την άγρια επίθεση στη Μυρτώ της Πάρου – Η συγκλονιστική εξομολόγηση της μητέρας της

Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που η ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη άλλαξε για πάντα, μετά τη φρικτή επίθεση που δέχθηκε το καλοκαίρι του 2012 στην Πάρο, κατά τη διάρκεια των διακοπών της με την οικογένειά της.

Η Μυρτώ είχε πέσει θύμα άγριας κακοποίησης από τον Αχμέτ Βακάς, ο οποίος τη βίασε και τη χτύπησε βάναυσα. Έκτοτε συνεχίζει έναν δύσκολο αγώνα αποκατάστασης, έχοντας διαρκώς στο πλευρό της τη μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου, η οποία τη στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 ετών από την επίθεση, η μητέρα της Μυρτώς έκανε μια συγκινητική ανάρτηση στα social media, μιλώντας για τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την προσπάθεια που συνεχίζει να καταβάλλει δίπλα στην κόρη της, αλλά και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητική αναπηρία στην Ελλάδα.

«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026. Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», έγραψε στην αρχή του μηνύματός της, περιγράφοντας πως, παρά το πέρασμα του χρόνου, οι αναμνήσεις από εκείνες τις ημέρες εξακολουθούν να φέρνουν πόνο, φόβο και οργή.

Η Μαρία Κοτρώτσου αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο η ζωή της έχει συνδεθεί πλέον απόλυτα με εκείνη της κόρης της, γράφοντας χαρακτηριστικά: «Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια».

Παράλληλα, στάθηκε στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία, επισημαίνοντας ότι η προσβασιμότητα παραμένει ένα μεγάλο ζητούμενο. «Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση, ελπίζοντας να πάρεις λίγη χαρά», ανέφερε, προσθέτοντας ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί δικαιώματα που, όπως σημειώνει, «υπάρχουν στα χαρτιά και εφαρμόζονται κατ’ εξαίρεση».

Η μητέρα της Μυρτώς δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για όσα συνέβησαν στην κόρη της, γράφοντας: «Αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου και στη ζωή μου».

Κλείνοντας την ανάρτησή της, έστειλε ένα μήνυμα αγάπης και ελπίδας προς τη Μυρτώ: «Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε… Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».

Αναλυτικά η ανάρτηση της μητέρας της Μυρτώς

«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026

14 χρόνια…

Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου. Κυλάει ο χρόνος σαν νερό και αναρωτιέμαι πώς φεύγει τόσο γρήγορα. Από την άλλη, όμως, όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων, ταράζομαι, τρομάζω και πονάω ξανά και ξανά.

Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές, οι στιγμές απόγνωσης, πόνου, φόβου για το άγνωστο, θυμού, οργής, υπομονής και επιμονής, που δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμές.

Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του ότι η ζωή συνεχίζεται, όταν σε βλέπω να γελάς. Αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου, ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη, καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει. Και μαζί με εσένα είναι καθηλωμένη και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα πια.

Όταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ, λέω πάντα “μια χαρά, σταθερά όπως ήταν”, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει.

Δεν κατηγορώ κανέναν, γιατί είναι απόλυτα φυσικό αυτό που συμβαίνει. Ό,τι κι αν γίνεται κοντά μας, όσο κι αν συμπάσχουμε, όσο κι αν στεναχωρηθούμε, για όλους τους άλλους είναι κάτι περαστικό, πέρα από εκείνον που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Η γιαγιά μου έλεγε: “Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου, μένεις μόνος” . Γι’ αυτό δεν μιλάω, δεν αναλύω… γιατί δεν υπάρχει λόγος. Δεν θα άλλαζε κάτι… Η πραγματικότητα είναι εδώ. Είναι μέσα σου, μέσα μου και μόνο.

Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά, να σε πηγαίνω όπου νομίζω ότι θα χαρείς, παρόλο που είναι δύσκολο για τη χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους.

Δεν βαριέσαι… κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα. Μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση… ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.

Θα παλεύω γι’ αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ’ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ…

Τελευταία άκουσα και αυτό: “Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν;”. Όχι, μην απατάστε. Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα, αντιμέτωποι με τη δύσκολη καθημερινότητά τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.

Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ με αυτό που ένα ΤΕΡΑΣ επέβαλε με το έτσι θέλω στη ζωή σου, στη ζωή μου… Είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι, με το οποίο δεν συμβιβάζομαι.

Ίσως αυτός ο θυμός, αυτή η οργή που θάφτηκαν βαθιά μέσα μου εκείνη τη νύχτα της 22ας Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν, μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με θεούς και δαίμονες της ελληνικής δύσκολης πραγματικότητας και με όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν, να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά.

Και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους, γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο…

Δεν ζήτησα τίποτε από κανέναν. Δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους. Ιδίως αυτόν τον σιχαίνομαι κυριολεκτικά. Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα.

Αντιθέτως, οι λίγοι που με βοήθησαν και οι ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν – ξέρουν αυτοί – δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις.

Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Λίγα; Λίγα. Αυτό μπορούμε. Αυτό μας έμεινε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι… Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».

Διαβάστε επίσης:

Καύσωνας στην Αθήνα: Οι αδέσποτες γάτες δίνουν καθημερινή μάχη για νερό και σκιά

Πολύωρες διακοπές ρεύματος σε περιοχές της Αθήνας εν μέσω καύσωνα – Προβλήματα σε φανάρια, επιχειρήσεις και κατοικίες

Δολοφονία Σταύρου Γεωργίου: Στο μικροσκόπιο βίντεο, αποτυπώματα και DNA – Προσωπικά κίνητρα «βλέπουν» οι αστυνομικοί

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.