Χάνεται το στοίχημα και η αγορά του κάμπινγκ

Στην Ελλάδα έχουμε μάθει να μετράμε τον τουρισμό με βάση τις κρατήσεις ξενοδοχείων, τις βραχυχρόνιες μισθώσεις και τις αφίξεις στα αεροδρόμια. Υπάρχει όμως μια ολόκληρη αγορά επισκεπτών που ταξιδεύει διαφορετικά και η χώρα μας εξακολουθεί να την αξιοποιεί ελάχιστα: οι κατασκηνωτές, οι ταξιδιώτες με τροχόσπιτα και αυτοκινούμενα και το κοινό του σύγχρονου glamping.

Την ώρα που στην υπόλοιπη Ευρώπη το κάμπινγκ εξελίσσεται σε έναν δυναμικό και ολοένα πιο οργανωμένο κλάδο του τουρισμού, στην Ελλάδα η συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται κυρίως γύρω από τις απαγορεύσεις, τους περιορισμούς και την έλλειψη υποδομών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2025 οι διανυκτερεύσεις σε κάμπινγκ, χώρους για τροχόσπιτα και συναφείς υπαίθριες εγκαταστάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφτασαν τα 413 εκατομμύρια. Σε σχέση με το 2015 η αύξηση ήταν 28,5%, έναντι 23,4% για τα ξενοδοχεία και τα λοιπά καταλύματα σύντομης διαμονής.

Το κάμπινγκ αντιπροσωπεύει πλέον το 13,4% όλων των τουριστικών διανυκτερεύσεων στην Ε.Ε. Και δεν μιλάμε για μια… μόδα. Στη Γαλλία καταγράφηκαν το 2025 περίπου 154 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις σε κάμπινγκ και χώρους τροχόσπιτων, στην Ισπανία 49,8 εκατομμύρια, στην Ιταλία 49,1 εκατομμύρια και στη Γερμανία 45 εκατομμύρια.

Στην Ελλάδα, αντιθέτως, το προϊόν παραμένει μικρό σε σχέση με τις δυνατότητες της χώρας. Η ΕΛ.ΣΤΑΤ. εξακολουθεί να καταγράφει ξεχωριστά τις αφίξεις, τις διανυκτερεύσεις και τη δυναμικότητα των κάμπινγκ, ενώ τα στοιχεία του 2024 αποτυπώνουν μια αγορά με περιορισμένη διείσδυση στο συνολικό τουριστικό προϊόν.

Τι κάνει η Ευρώπη διαφορετικά;

Η Ευρώπη έχει πάψει να θεωρεί το κάμπινγκ συνώνυμο της «φθηνής διαμονής». Σήμερα υπάρχει ένα ολόκληρο οικοσύστημα: οργανωμένα κάμπινγκ υψηλών προδιαγραφών, εγκαταστάσεις για αυτοκινούμενα, χώροι για τροχόσπιτα, glamping, μικρές τουριστικές μονάδες μέσα στη φύση, υπηρεσίες αναψυχής, αθλητισμός, ποδηλατικές διαδρομές, πεζοπορία και γαστρονομία.

Ο σύγχρονος κατασκηνωτής δεν είναι απαραίτητα ο νεαρός που κουβαλάει τη σκηνή στην πλάτη. Μπορεί να είναι μια οικογένεια από τη Γερμανία που ταξιδεύει με αυτοκινούμενο, ένα ζευγάρι από τη Γαλλία που αναζητά ένα οργανωμένο glamping ή ένας συνταξιούχος από τη βόρεια Ευρώπη που περνά εβδομάδες ταξιδεύοντας στη Μεσόγειο.

Και εδώ βρίσκεται η ελληνική ευκαιρία. Η χώρα έχει αυτό που δεν αγοράζεται: κλίμα, θάλασσα, βουνά, νησιά, μεγάλες ακτογραμμές, φυσικά τοπία και μια τουριστική περίοδο που μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ τους τρεις μήνες του καλοκαιριού. Το κάμπινγκ θα μπορούσε να λειτουργήσει ως εργαλείο για περιοχές που δεν διαθέτουν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, αλλά έχουν φυσικό και πολιτιστικό κεφάλαιο. Θα μπορούσε, επίσης, να συμβάλει στην αποκέντρωση του τουρισμού.

Ένα σύγχρονο κάμπινγκ δεν χρειάζεται να βρίσκεται σε έναν κορεσμένο προορισμό. Μπορεί να βρίσκεται στην ηπειρωτική Ελλάδα, κοντά σε ένα ποτάμι, σε έναν ορεινό όγκο, σε μια λίμνη, σε μια παραλία της Πελοποννήσου ή σε έναν λιγότερο προβεβλημένο νησιωτικό προορισμό.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Το κάμπινγκ χωρίς κανόνες μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα. Από την ανεξέλεγκτη απόρριψη απορριμμάτων και την επιβάρυνση των υδάτινων πόρων μέχρι τον κίνδυνο πυρκαγιών και την πίεση σε ευαίσθητα οικοσυστήματα. Ειδικά σε μια χώρα που αντιμετωπίζει κάθε καλοκαίρι ακραίες θερμοκρασίες και αυξημένο κίνδυνο πυρκαγιάς, η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να μπει σε δεύτερη μοίρα.

Το «κενό» της Ελλάδας

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι «ελεύθερο κάμπινγκ παντού». Είναι περισσότερη οργάνωση, περισσότερες υποδομές και ξεκάθαροι κανόνες. Όμως, ενώ η Πολιτεία αναγνωρίζει θεσμικά την αξία του glamping και ο Ν. 5170/2025 διευρύνει το πλαίσιο για τις οργανωμένες τουριστικές κατασκηνώσεις πολυτελούς διαβίωσης, ταυτόχρονα δημιουργεί νέους περιορισμούς για τα τροχόσπιτα.

Ο νόμος προβλέπει απαγορεύσεις για εγκατάσταση σκηνών και στάθμευση τροχόσπιτων σε συγκεκριμένες κατηγορίες χώρων, όπως αρχαιολογικούς χώρους, αιγιαλούς, παραλίες, παρυφές δημόσιων δασών και εν γένει κοινόχρηστους χώρους, ενώ προβλέπει και πρόστιμο 300 ευρώ.

Η ανάγκη να προστατευτούν οι δημόσιοι χώροι είναι αυτονόητη. Το πρόβλημα είναι τι υπάρχει στη θέση της απαγόρευσης. Αν ένας επισκέπτης με αυτοκινούμενο δεν μπορεί να βρει νόμιμο χώρο στάθμευσης και διαμονής, τι ακριβώς του προσφέρει η χώρα; Αν οι οργανωμένες εγκαταστάσεις δεν επαρκούν, η απαγόρευση δεν δημιουργεί αυτομάτως υποδομές. Δημιουργεί ένα κενό.

Και υπάρχει ακόμη μία ενδιαφέρουσα αντίφαση. Από τη μία πλευρά, το ίδιο θεσμικό πλαίσιο προωθεί το glamping ως οργανωμένο τουριστικό προϊόν, με εγκαταστάσεις φιλοξενίας, ύδρευσης, αποχέτευσης και ηλεκτροδότησης. Από την άλλη, ο ταξιδιώτης που θέλει να κινηθεί με το αυτοκινούμενό του βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πολύ αυστηρότερο περιβάλλον κανόνων. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί δημιουργούνται αντιδράσεις.

Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τους λάτρεις των τροχόσπιτων. Αφορά το μοντέλο τουρισμού που θέλει να έχει η Ελλάδα. Θέλει μια χώρα όπου ο επισκέπτης θα κινείται οργανωμένα, θα πληρώνει για υπηρεσίες, θα καταναλώνει σε τοπικές επιχειρήσεις και θα μένει περισσότερες ημέρες; Τότε πρέπει να δημιουργήσει τις υποδομές που θα του επιτρέψουν να το κάνει. Το κάμπινγκ δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματα του ελληνικού τουρισμού. Μπορεί όμως να γίνει ένα σημαντικό κομμάτι ενός πιο διαφοροποιημένου και λιγότερο συγκεντρωμένου τουριστικού μοντέλου.

Η Ευρώπη το έχει ήδη καταλάβει. Τα 413 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις του 2025 δεν είναι μια στατιστική λεπτομέρεια. Είναι μια (νέα) αγορά.

Διαβάστε επίσης:

Ακίνητα: Οι ξένοι ανεβάζουν τις τιμές στα νησιά – Πού πωλούνται σπίτια πάνω από 7.000 ευρώ

Ποιους πετάει εκτός η ρύθμιση για τις συντάξεις χηρείας

Πετρέλαιο: Σταθερές οι τιμές με το βλέμμα στις εξελίξεις στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν

Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.