Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Προσθέστε το topontiki.gr ως προτιμώμενη πηγή στη Google
Add topontiki.gr on GoogleΗ Αφροδίτη Μάνου έχει χρόνια να επιδείξει κάποια σοβαρή δουλειά στο χώρο της και να απολαύσει την αναγνώριση του κοινού. Αυτό δεν μειώνει τη διαδρομή της στο τραγούδι. Αλλά, αν αυτή η συνθήκη την έχει κάνει πικρόχολη, όπως (της) γράφουν χρήστες στα σόσιαλ μίντια, με αποτέλεσμα να καταφεύγει σε ακραίες, προσβλητικές επιθέσεις σε πρόσωπα και καταστάσεις, εδώ και πολύ καιρό, τότε μάλλον δημιουργείται πρόβλημα. Πρόβλημα στα όρια της κοινωνιοπάθειας.
Η Μάνου έχει ασφαλώς κάθε δικαίωμα να μη γνωρίζει τη δουλειά του Γιώργου Μαζωνάκη, να μην ανήκει στο κοινό του ή ακόμη και να μη συμμερίζεται την έκταση της συγκίνησης που προκάλεσε ο θάνατός του. Εκείνο που προκάλεσε οργή δεν ήταν απλώς η άποψή της, αλλά η απόφασή της να τη διατυπώσει τη μέρα της κηδείας, την ώρα που χιλιάδες άνθρωποι αποχαιρετούσαν έναν καλλιτέχνη που αγάπησαν.
«Δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο, ούτε που τον ήξερα –κι αυτόν και τη δουλειά του– αλλά το “λαϊκό προσκύνημα” στον νεκρό Μαζωνάκη είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών, που αλλιώς τα φανταστήκαμε. Καληνύχτα σας…», έγραψε η τραγουδίστρια και στιχουργός, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μόνο που εδώ δεν έχουμε μια συζήτηση περί αισθητικής, ούτε μια αντιπαράθεση για το τι θεωρεί καθένας «μεγάλη τέχνη». Το λαϊκό προσκύνημα δεν το οργανώνει ο νεκρός, αλλά οι άνθρωποι που αισθάνονται την ανάγκη να τον αποχαιρετήσουν. Και η απαξίωσή του, ακριβώς εκείνη την ημέρα, δεν πλήττει κάποια μουσική τάση. Aκουμπά τον ίδιο τον νεκρό, την οικογένειά του και το πένθος του κόσμου. Αγγίζει, επομένως, το όριο της ύβρεως.
Το στοιχειώδες ερώτημα είναι αναπόφευκτο: δεν μπορούσε να περιμένει ούτε μία μέρα;

Η συγκεκριμένη παρέμβαση δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Τα τελευταία χρόνια η Αφροδίτη Μάνου έχει απασχολήσει επανειλημμένα, όχι με την τέχνη της (ίσως γι’ αυτό;), αλλά με αναρτήσεις που ξεπέρασαν την αιχμηρή πολιτική ή καλλιτεχνική κριτική και κινήθηκαν στα όρια της προσωπικής επίθεσης, της χυδαιότητας και της προσβολής.
Το 2024, όταν ο Γιώργος Καπουτζίδης μίλησε για τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, εκείνη δεν απάντησε με επιχειρήματα, αλλά με μια πρωτοφανή φραστική επίθεση: «Τι λες βρε αχάριστο μαλ… που όλη η Ελλάδα σε αγκάλιασε;». Η παρέμβασή της επικρίθηκε ως χυδαία, καθώς στρεφόταν εναντίον ενός ανθρώπου που περιέγραφε μια υπαρκτή εμπειρία κοινωνικού αποκλεισμού. Το σχετικό ξέσπασμα είχε προκαλέσει σάλο.
Ακόμη πιο ακραία ήταν η ανάρτησή της το 2017 για τον τότε Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Μέσα στην απολύτως δικαιολογημένη πολιτική οργή για τη μνημονιακή στάση του, η Μάνου επέλεξε να συνδέσει την αναπηρία του με τον χαρακτήρα και την πολιτική του, γράφοντας ότι έγινε παραπληγικός επειδή ήταν «παράφρων, σαδιστής πολιτικός». Η αναφορά ήταν τόσο προσβλητική, ώστε η ανάρτηση αφαιρέθηκε από το Facebook. Δεν επρόκειτο πλέον για επίθεση στον Σόιμπλε, αλλά για λόγο που προσέβαλλε συνολικά τους ανθρώπους με αναπηρία.
Το 2021 η Αφροδίτη Μάνου έσπευσε να υπερασπιστεί τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο, όταν δημοσίευμα ιστοσελίδας που συνδεόταν με τον τότε βουλευτή είχε αναπαραγάγει ονόματα παιδιών νηπιαγωγείου για να αναδείξει την παρουσία αλλοδαπών μαθητών.
«Δεν κατάλαβα τι κακό έκανε ο Μπογδάνος», έγραψε, για να προσθέσει ότι «ο πληθυσμός της Ελλάδας αντικαθίσταται συστηματικά». Δηλαδή, αντί να διακρίνει το σοβαρό ζήτημα της στοχοποίησης ανηλίκων, υιοθέτησε τη ρητορική της «πληθυσμιακής αντικατάστασης», ένα από τα πιο διαδεδομένα ιδεολογήματα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Ολόκληρη η επίμαχη τοποθέτησή της είχε δημοσιευτεί στο topontiki.gr.
Ανάλογες αντιδράσεις προκάλεσε και το 2025, όταν έγραψε ότι είδε για πρώτη φορά στη λαϊκή μια «ζωντανή, αληθινή γυναίκα με μπούρκα» και ότι το «σοκ» ήταν τεράστιο. Η διατύπωση, με την οποία μια γυναίκα παρουσιαζόταν περίπου ως εξωτικό ή απειλητικό θέαμα, επικρίθηκε έντονα για ξενοφοβικό υπαινιγμό. Η ανάρτηση και οι αντιδράσεις είχαν καταγραφεί και τότε.
Είχαν προηγηθεί οι επιθέσεις στη Σία Αναγνωστοπούλου και την Τασία Χριστοδουλοπούλου, τις οποίες αποκαλούσε ειρωνικά «ανταρτοπούλες», γράφοντας «σπίτια σας, τώρα, κορίτσια», «σας ξεβλαχέψαμε» και «σας στείλαμε στα κομμωτήρια». Μια πολιτική διαφωνία είχε μετατραπεί έτσι σε προσωπική, ταξική και σεξιστική απαξίωση.
Η Αφροδίτη Μάνου επικαλέστηκε τα «όνειρα μιας γενιάς καλλιτεχνών». Ωστόσο, η τέχνη και η διαδρομή μιας γενιάς δεν δικαιώνονται με την περιφρόνηση προς το κοινό μιας άλλης, ούτε με την κατάταξη των νεκρών σε περισσότερο και λιγότερο άξιους δημόσιου αποχαιρετισμού.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν απαίτησε κανένα «λαϊκό προσκύνημα». Ο κόσμος πήγε να τον αποχαιρετήσει επειδή τα τραγούδια του συνδέθηκαν με προσωπικές αναμνήσεις, έρωτες, απώλειες και ολόκληρες περιόδους της ζωής του. Αυτή η σχέση δεν χρειάζεται την αισθητική έγκριση κανενός.
Η ελευθερία του λόγου προστατεύει ακόμη και μια άδικη ή σκληρή άποψη. Δεν καταργεί, όμως, την ευθύνη για τον χρόνο, τον τρόπο και τον στόχο των λέξεων. Και όταν αυτές οι λέξεις εκτοξεύονται πάνω από ένα ανοιχτό φέρετρο, η σιωπή για μία ημέρα δεν θα ήταν λογοκρισία. Θα ήταν απλώς ανθρωπιά.
Διαβάστε επίσης
ΕΦΚΑ: Έρχονται αναδρομικά για περίπου 35.000 συνταξιούχους – Τι ποσά αναμένεται να λάβουν
Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν την είσοδο στον… Νίκο Μαζιώτη – Η ανάρτηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Ακολουθήστε το topontiki.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Το topontiki.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Οι χρήστες που παραβιάζουν τους κανόνες συμπεριφοράς θα αποκλείονται. Τα σχόλια απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των αναγνωστών.